‘’Zeg maar ‘’dag dag, papa’’.

Terwijl ik mijn zoontje naar bed breng probeer ik te bedenken waar ik verstandig aan doe. Zullen we hem vroeg in de ochtend wakker maken zodat hij zijn vader kan uitzwaaien of laten we hem slapen?. Ik weet het deze keer niet zo goed.

 

De vorige oefening begonnen we vol goede moed aan. Mijn zoontje en ik hadden helemaal ons eigen ritme en waren super goed op elkaar ingespeeld, ik had dus verwacht dat de oefening ‘’appeltje eitje’’ zou worden. Nou, ik had het niet erger mis kunnen hebben. Mijn man was nog geen dag weg en het drama begon al. Jason wilde niet eten, was huilerig en enorm snel boos. Dan heb ik het nog niet over de avonden en nachten, want die waren horror. Ik denk dat hij enorm goed doorhad dat papa weg was, maar ondanks het vertellen dat papa terug zou komen, werd het er niet beter op. Het was toen ook een hele opluchting toen mijn man weer terug was. Eindelijk konden we de taken weer een beetje verdelen en kon hij proberen Jason af en toe even uit handen nemen.

Proberen ja, want helaas was Jason erg boos naar zijn vader toe toen hij de vorige keer terug kwam, hij wilde niks van hem weten en werd boos als hij hem op wilde tillen. Dit heeft een paar weken geduurd voordat ze eindelijk weer dikke vrienden waren.

 

We moeten het nu ook weer een aantal weken zonder papa gaan doen en deze keer ben ik erg nerveus. Ik maak me toch wel zorgen en probeer te bedenken hoe ik mijn zoontje kan voorbereiden en hoe ik het wachten wat makkelijker kan maken voor hem. Ik weet ook niet zo goed of we er deze keer misschien wel verstandig aan doen om samen papa uit te zwaaien, maar ja, dat betekent dat wij ook (heel) heel vroeg in de ochtend moeten opstaan en Jason is een kind met een vreselijk ochtendhumeur als je hem te vroeg wekt. Dus ja, lastige keus.

 

Als het zover is besluiten mijn man en ik dat we ons zoontje laten slapen. Hij is erg onrustig geweest de avond ervoor en in de nacht. Alsof hij kon voelen dat er wat stond te gebeuren. Mijn man geeft hem nog wel een kus en vertrekt dan richting zijn kazerne. Onderweg naar een paar weken oefening. Met als uitzicht een boos kind bij thuiskomst. Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het is om uit te kijken naar je thuiskomst en dan zo thuis te komen.

 

‘’goeiemorgen schatje, heb je lekker geslapen?’’ Ik haal mijn zoontje uit bed en kleed hem aan, ondertussen vertel ik dat papa naar zijn werk is en vanavond niet thuis komt. ‘’mama gaat straks ook werken, maar komt wel terug vanmiddag’’. Jason doet wat moeilijk bij de oppas met wegbrengen en op dat soort momenten vraag ik mij toch altijd even af of die kleintjes niet zoveel meer begrijpen dan wij denken.

In de avond gaan we lekker babyzwemmen en daarna begint onze eerste avond en nacht zonder man en papa.

Laat het aftellen maar beginnen.

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.