Loslaten is je handen vrij hebben

Deze kaart kreeg ik van een vriendin. Bam, raak! Spijker op zijn kop, laat ik nou net even niet zo heel goed zijn in loslaten… De raderen draaien, waarom raakt mij dit zo? Waarom ben ik niet zo goed in loslaten?

Ik had het er ‘toevallig’ over met een andere thuisfronter. Volgens mij, ons, zijn wij thuisfronters gewoon niet zo heel goed in loslaten… En waarom? Eigenlijk simpel. We kunnen al niet rekenen op vaste dagen/ tijden en dus ook niet altijd op onze partner. Dat betekend dat we het vaak zelf (moeten) doen. Daarin, en dan spreek ik voor mezelf, ben ik enorm gebaat bij structuur en regelmaat. Daar hou ik me aan vast…

En als het dan zover komt dat ik dit los moet laten, wat blijft er dan nog over… Wie zorgt er nog wel voor die 3 R-en? Dit is dus precies waarom ik zo’n moeite heb met loslaten. En als dat dan wel moet, omdat de huidige situatie zo is dat het niet langer gaat, dan vind ik dat doodeng.

Meestal ben ik stoer, niet zomaar zal ik kraken. Niet zal ik breken en al zeker niet zomaar vragen. Als alles wat bekend is verplicht onder je voeten vandaan getrapt wordt… Dit maakt me onzeker, dit maakt me super kwetsbaar. Maar het moet, dit is de tijd van los laten en laten gaan.

Ik vraag om hulp, ik kan het niet alleen. Het voelt goed en doodeng tegelijk. Wat gaat er gebeuren, waar komen we uit. 1 ding is wel zeker, mijn doel! En wat nodig is, is nodig, waar we moeten gaan zullen we gaan. Wat los moet, moet los. Voor jou mijn kleine lieverd, voor jou doe ik alles!

 

Zoals je leest geen gewone weekblog. Wel een blog die mijn week omvat. Mijn week draait om loslaten, werk, privé, alles gaat veranderen. Binnen nu en heel binnenkort… Wow, het leven van een thuisfronter. Ik dacht altijd dat het ons ‘wel aardig afging’. Oefeningen overleefd, ook die nare uitzending. Wij hebben dit leven ‘wel onder controle’. Nou zeg maar doei tegen controle…

Met veel twijfel schreef ik deze blog. Eigenlijk vind ik het ‘te privé’ + wat zouden anderen ervan vinden… Toch besloot ik het wel te doen. Waarom? Omdat ik niet de enige ben, omdat ik Mama met Missie startte voor thuisfronters, voor erkenning en herkenning. Omdat het niet vertellen niet fair voelt. Dit is ons leven zoals het is… Niet alleen rozengeur en maneschijn!  En ik weet, ik ben niet de enige. Niet de enige die het af en toe ronduit k*# vind. Deze gedachte sterkt en helpt me, en hopelijk haal ook jij jouw herkenning uit mijn verhaal.

Liefs Maud

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.