Kan iemand mij even knijpen?! Wat een week… Hoewel ik van tevoren wist dat deze drie weken de eindsprint van het jaar 2018 voor mij zouden zijn, zag ik dit even niet aankomen. Ik kan niet anders zeggen dan dat deze week het thuisfront leven ten voeten uit was.

Maandag

Maandag begint eigenlijk bij afgelopen weekend. Even een kleine ode aan BMW (bedrijfs maatschappelijk werk) van defensie, wat zijn wij deze dagen adequaat geholpen! Van vrijdagmiddag tot zondagavond hebben wij diverse gesprekken gehad met twee medewerkers, wat een professionals! Zelfs in het weekend stonden zij voor ons klaar en zo konden wij de week met goed vertrouwen en praktische handvaten weer starten. Super fijn! Hiernaast heb ik nog even gesproken met de hoofdocent van mijn opleiding, zij denken ook super mee. Ik krijg dus van alle kanten iets meer ruimte om hier thuis alles in goede banen te leiden, dit geeft rust!

Nadat ik de kinderen op het kdv en psz heb gebracht ga ik nog even terug naar huis. De laatste drie werkweken zijn aangebroken en er moet zoals altijd nog wel eea gebeuren. Ik kruip achter mijn laptop en schrijf de laatste brieven. Afronden, het voelt fijn en spannend tegelijk. De laatste keer dat ik zonder werk thuis zat was uhmmm voor mijn 15e? Onder de streep werk ik dus nu bijna net zolang wel als niet… Gelukkig blijft het juk van de thesis wel om, stel je nou toch eens voor dat ik het ‘rustig’ ga krijgen 😉

Dinsdag

Op zo’n dag als vandaag doe ik zo weinig mogelijk. Dit houdt praktisch in: gillende kinderen, koude koffie, speeltuin, boodschappen, wassen, voorbereiden voor school, nog een paar patiënten nabellen en het huis weer enigszins toonbaar maken.

Als Daan thuiskomt heeft hij nieuws. Al direct zegt mijn onderbuik dat ik hier niet direct laaiend enthousiast van hoef te worden. Het nieuwe jaarschema komt uit de tas en ja hoor. Van de eerste 5 maanden 2019 zal hij er 4 van huis zijn. Die 9 weken opleiding in Amerika in januari worden gevolgd door oefeningen in Duitsland en wederom een tijd in Amerika… Ergens voelde het al wel alsof we ‘weer aan de beurt waren’. De afgelopen tijd alleen relatief korte oefeningen tot een maand gehad dus ja, de klapper zat er wel aan te komen. Daar gaan we weer, aftellen. Nog een week of 9 te gaan.

Natuurlijk ben ik blij dat hij niet op uitzending hoeft, maar ik onderschat inmiddels de impact van oefeningen ook niet meer. Soms komt een maand Amerika net zo hard binnen als die nare uitzending. Vooral het enorme tijdsverschil kan ik erg slecht mee. Maar goed, geen tijd voor het echte realiseren. Er moet nog zo enorm veel gebeuren deze weken dat ik eerst de oogkleppen weer even op moet. En door…….

Woensdag

Vandaag ben ik er helemaal niet bij met mijn hoofd. Ik wilde voor mijn werk nog e.e.a. doen, maar denk alleen maar aan het schema voor volgend jaar. Blij ben ik met de keuze die we gemaakt hebben om te stoppen met werken, onrustig word ik bij de gedachte dat er hier thuis nog veel op orde moet komen voor hij überhaupt kan gaan. Ik wil er niet aan denken, maar het spookt de hele dag door mijn hoofd.

Vroeger dan gepland vertrek ik richting school, misschien lukt het me daar nog even iets te doen. Ook dit bleek valse hoop, helaas. Als ik tijdens het avondeten even met een docent om tafel ga lukt het me niet om mijn tranen te onderdrukken. Jemig, waar zijn we in terechtgekomen??!! Wie verzint dit?! Van alle weken in het jaar, komt nu alles samen in deze laatste drie. Nog drie weken school, nog drie weken voorbereidingen, nog drie weken werken, nog drie weken voor ik mijn eindassessment moet inleveren. Afronden, doorgaan, gas op de plank, ik weet het soms niet meer. Ik doe wat ik kan, dat doe ik al jaren. Nog nooit heb ik gevraagd of ik ‘even iets minder’ vanwege ons thuissituatie. Baby, uitzending, stage, nieuwe baan, baby, drie jaar master alles op schema, nooit gevraagd om die uitzondering. Maar nu, met de eindstreep in zicht op volle snelheid… Mijn veters zitten los en ik voel dat mijn voet blijft hangen achter mijn andere enkel. Kan ik me nu nog opvangen of ga ik genadeloos hard onderuit…

Donderdag

Met de kater van gisteren, want 22.00 uur thuis van school, hijs ik mezelf naar zolder. Ik moet en zal werken aan mijn eindopdracht. Opgeven is geen optie. Nog even volhouden, haal de kracht uit je tenen of waar je het dan ook vandaag gaat halen. Inleveren zul je!

In de middag werk ik. Steeds meer patiënten vertel ik dat ik ga stoppen. Het voelt zo dubbel, ik hou enorm van mijn werk. Ik ben gek op gek doen. Vaak vertel ik dat ik een fantastische dag heb gehad als ik als een hotdog op de grond heb gelegen en als een dino door de zaal ben gegaan. Regelmatig kijken mensen me dan raar aan, daar ben je toch niet 8 jaar voor naar school geweest. Maar jazeker wel! Ik heb ik de afgelopen 8 jaar niet alles mogen leren over botten, spieren, Parkinson, communicatie, zere nekken, nieuwe heupen, ontwikkeling van kinderen, baby’s en pubers. Ook heb ik geleerd in de beleving van het kind te stappen en daarin mijn behandeldoelstellingen vorm te geven. En ja, dan ben je wel eens de dino, of de heks 😉 Wat een schitterend vak!

Vrijdag

Daan is vandaag thuis, dus dan voelt het alvast een beetje als weekend. In een Facebookgroep waar ik met andere vrouwen-van zit lees ik het bericht dat minister Bijleveld ‘meer maatwerk wil leveren in de dienstverlening aan het thuisfront.’ Ja haha denk ik, lijkt me een strak plan… Niet voor niets dat ik Mama met Missie startte. En ik betrapte mezelf. Waarom denk ik al bij voorbaat dat dit onbegonnen werk is en voornamelijk praat? Waarom sta ik niet open voor wat deze vrouw wil bereiken. En ik probeer het om te draaien. Want eigenlijk zou het betekenen dat we onder de streep hetzelfde willen: erkenning en herkenning voor het militair thuisfront.

Ik waag er een tweet aan. Twitteren is nog steeds niet heel erg mijn ding, maar zie ook dat dit de enige manier is om minister Bijleveld te taggen. Tot mijn grote verrassing (en de eerste 3 uur voornamelijk schrik) reageert ze! En hoe. Ze nodigt me uit om morgen(!!!) met haar in gesprek te gaan over dit onderwerp. 3-0 (mevr. Bijleveld – Maud).

Zaterdag

Wat een bijzonder dag op Missie Max. Ik heb enorm genoten van alle liefde en saamhorigheid die er duidelijk voelbaar was. Vier van mijn lieve thuisfront vriendinnen die nu hun man moeten missen waren er ook. En ik zeg vriendinnen, gek eigenlijk, ik zie ze vandaag voor de tweede keer. En toch, met elkaar heb je zo’n groot en belangrijk deel gemeenschappelijk dat je zo met elkaar verbonden bent. Zonder woorden elkaar kunnen begrijpen, dat kunnen alleen maar thuisfronters zijn!

Wow wat een indruk maakt deze vrouw op mij. Wat een oprechtheid, wat een interesse. Als ik met mevrouw Bijleveld in gesprek ben geloof ik oprecht dat ze ‘aan de slag’ wil met het thuisfront. Dat ze daadwerkelijk wil weten wat wij vinden en vooral waar onze behoefte ligt. Ik wil dit geloven en besluit dit te doen! We spreken af dat ik op een later moment nogmaals in gesprek ga. Dan hebben we langer de tijd en zijn we hopelijk in een iets rustigere omgeving, zodat we ook echt goed in gesprek kunnen. Ik vertrouw op de kracht van samen, op de kracht van eerlijkheid en oprechtheid.

Laten wij samen, thuisfronters, in de komende tijd goed opschrijven waar wij tegenaan lopen en waar wij behoefte aan hebben. Laten we voor nu vooral dankbaar zijn, dankbaar voor de mogelijkheid om ons uit te spreken, voor de interesse die er is. Normaal zeg ik altijd: ‘Eerst zien dan geloven.’ Maar voor nu geloof ik vooral heel hard dat ik het binnenkort mag gaan zien!

ps: In een later blog zal ik nog uitgebreider verslag doen van deze bijzondere dag, mocht het je niet zijn gelukt op deze op Insta stories mee te kijken.


7 reacties

magda · 11 november 2018 op 17:26

lieve maud. in mijn ogen ben je een kanjer en ook nog eens n kanjer , die durft en schrijft. en dat schrijven doe je geweldig. daarmee help je jezelf en anderen. fantastisch magda, overgrootoma van jason , zoontje van robin en tom,twee mensen met n missie

    mamametmissie · 11 november 2018 op 19:39

    Wow Magda, wat super lief dat je dit laat weten! Dankjewel! Groetjes Maud

Angelique · 12 november 2018 op 07:55

Wauw wat goed dat je hier over schrijft! Mijn vriend is een veteraan en ik zie helaas alleen de slechte kant van defensie. De slechte nazorg na zijn uitzending naar Afghanistan, nadat er PTSS bij hem is vastgesteld. Ik zelf ben nooit ‘thuisfront’ geweest want ik heb zijn uitzending niet mee gemaakt. Ik heb dus echt respect voor je, ik weet niet of ik het zou kunnen.

    mamametmissie · 12 november 2018 op 08:00

    Ik ben erg onder de indruk van jouw reactie. En laten we eerlijk zijn, dit is wat in ieders achterhoofd meespeelt. Dat wat je probeert te onderdrukken, maar dat lukt echt niet altijd. Ik hoop voor jullie dat er nu passende hulp is en jullie hier samen sterk van worden. Liefs Maud

Rob Bauer, CDS · 12 november 2018 op 23:18

Beste Maud,
Ontzettend leuk je afgelopen zaterdag ontmoet te hebben. Stoer dat je deze website hebt opgezet. Je blog bevat ook voor mij veel herkenbare verhalen. Het thuisfront moet zoveel opvangen om de boel draaiende te houden! Bedankt dat je dit op deze manier deelt waarmee je veel partners van militairen kunt helpen. Veel succes!

Rob Bauer, Luitenant-admiraal
Commandant der Strijdkrachten

    mamametmissie · 13 november 2018 op 06:00

    Beste Rob, wat super fijn deze reactie te lezen! Hoe meer mensen lezen, hoe sneller en groter het begrip en de herkenning. Hopelijk mogen we elkaar nog eens spreken over dit onderwerp!
    Groetjes Maud

Week 1: Het is begonnen & Missie Max - Mama met Missie · 19 november 2018 op 08:18

[…] o.a. omdat ik vandaag een aantal andere thuisfronters zou ontmoeten. Eigenlijk wat Maud ook in haar blog schreef over dag. Je kent elkaar wel, maar je hebt elkaar nog nooit ontmoet. Zelfs Maud ontmoette […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.