Weekblog Maud, week 42

De oefening zit er op, we gaan ‘gewoon’ weer door. Nou ja, gewoon. De moeilijkste beslissing van de afgelopen jaren is vorige week gevallen. Maandag zal ik mijn ontslag nog indienen, dat vind ik wel serieus een dingetje.

Maandag

Vandaag is de dag, de dag van mijn ontslag. Ik kan me niet herinneren dat ik in tijden zo zenuwachtig ben geweest. Al extra vroeg ben ik op mijn werk, ergens voelt het als een gewone werkdag, maar mijn onderbuik weet wel zeker van niet. Gelukkig is al snel het hoge woord eruit en heb ik een goed gesprek met mijn collega over de overwegingen die ik de afgelopen tijd heb gemaakt. Wederzijds is er begrip en dat is fijn. Dat houdt het gesprek open en zo kunnen we altijd door één deur. De rest van de dag heb ik heerlijk gewerkt, wat is kinderfysiotherapie toch een mooi en dankbaar vak. Helemaal verlaten zal ik het nooit, dat weet ik wel zeker!

Dinsdag

Dinsdag is altijd mijn vrije dag, niets anders zou je zeggen. Maar wat was het anders vandaag. De kindjes zijn zo rustig, iedereen is lief en chill. Geen ruzie, niet opgejaagd… Of dat Eef nu weet dat ze naar een ander kdv/psz gaat, of omdat ik rust heb.. Of een combi van beiden… Het is genieten! In tijden heb ik niet meer zo genoten van mijn kinderen. Ik voel me heerlijk, dit sterkt me enorm in de keuze die ik gisteren concreet heb gemaakt. Aan de andere kant voel ik me schuldig. Hoe waren de afgelopen weken, maanden of zelfs jaren voor de kleintjes? Ben ik wel een goede moeder geweest? Deze onzekerheid ken ik eigenlijk niet van mezelf en ik schrik hier van. Aan de andere kant weet ik dat ik altijd 100% mijn best doe en zeker voor de kindjes. En meer dan mijn best kan ik niet doen, toch?

Woensdag

Weer een werkdag, kindjes naar opa en oma en ik door naar de praktijk. Wat een heerlijke dag gehad zeg. Pas tegen de avond hadden mijn (andere) collega en ik eens tijd om even bij te kletsen… Zij had het nieuws alleen nog maar van mijn maandag-collega gehoord. We hebben een super goed gesprek gehad en ik besef me dat ik enorm dankbaar ben voor de mogelijkheden en kansen die ik in deze praktijk en van deze meiden heb gekregen.

Donderdag

Donderdag – thesisdag. Inmiddels komt het stoom me bijna uit de oren, ik word (nu al) gek! Ik studeer af in Rotterdam, maar loop het onderzoek in Breda. Met de nodige discrepantie aan opdrachten en onduidelijkheden tot gevolg. Helaas ben ik elke donderdag aan het einde van de dag 10 vragen rijker dan bij aanvang. Net nu het de bedoeling is dat ik eens een concrete onderzoeksdoelstelling maak…

Vrijdag

Vrijdag voelt altijd als mijn extra weekend-dag. De dag dat ik het huis voorbereid op het weekend, zodat ik zaterdag – in theorie – wat meer rust heb. De ochtend staat in het teken van de nieuwe overkapping. Deze wordt geleverd, keurig volgens afspraak. Bijzonder dat ik het erbij benoem valt me nu op. Tot op heden (de afgelopen twee jaar) is er helaas nog niks volgens afspraak of op tijd gegaan in alle verbouwingen die wij aan het huis hebben gedaan. Ik hoop ook zo dat ik in de toekomst eindelijk weer eens tijd krijg om lekker mee te klussen, dat is wat wij deden voor de kids. Al heel wat meubels zijn door ons handen gegaan. Ik verzin, ik schets, Daan tekent en rekent, Daan maakt en ik assisteer. Zo staan er in ons huis een handmade tv-meubel, eettafel en eettafel-hoekbank. Nog elke dag zijn we blij en trots op onze meubeltjes 🙂

Zaterdag

Zoals ik ook op de insta stories vertelde: nadat de beslissing om te stoppen met werken werd genomen is het de komende weken nog even door op ouderwets sneltrein tempo. Vanmorgen stapte ik in de auto, om vervolgens een uur te rijden. De hele ochtend werken we (we = praktijkbegeleider thesis + studiegenoten) aan het onderzoek. Thuis aangekomen had mijn moeder heerlijk pannenkoeken gebakken. Daan was de hele ochtend bezig, het tuinhuis moest worden afgebroken, en de buitenboel (goten etc.) moesten worden afgerond. Daan laat ons pas met een ‘fijn gevoel achter’ als het huis tiptop op orde is.

In de middag kwam de kapper, rigoureus liet ik haar een heel eind afknippen. Wat ben ik er blij mee zeg! Ook betrapte ik mezelf… Elke keer als er een grote, ingrijpende gebeurtenis of keuze is gemaakt of geweest komt de kapper in beeld. Van blond naar bruinrood, van lang naar kort – been there, done that! Grappig eigenlijk, herkent iemand dit?

Vanavond had ik een babyshower van mijn lieve vriendinnetje. Wat was het een feest. Uiteraard was mevrouw niet erg verrast, die heeft werkelijk altijd alles door. Wat een fijn samenzijn met lieve mensen en wat gun ik haar dit geluk (L). Ik heb enorm genoten, omdat jij genoot!

 

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.