Week 1: Het is begonnen & Missie Max

De dag erna!

Ik had verwacht en bedacht om de dag na vertrek als een powerwomen op te staan. De dag te gaan rocken en te knallen en af te gaan tellen. Dit klusje zou ik wel eens even gaan klaren!

Maar in werkelijkheid stond ik te vroeg op, oké dat kwam door Floor. Maar die powervrouw was er niet. Ik voelde mezelf leeg en moe, want die nacht had ik amper een oog dicht gedaan. Ik was wel vroeg gaan slapen, maar met als resultaat dat ik 2 uur sliep en wakker werd toen de nacht begon. En toen het bijna ochtend was viel ik weer in slaap. Ik voelde mezelf rondlopen met mijn ziel onder mijn arm. Maakte een ontbijtje klaar voor Floor, want zelf had ik echt geen trek.

Ik ging wat aan de slag in huis, maar plofte steeds weer terug op de bank. Gelukkig kwam de zon buiten op en scheen deze binnen. We schreven het eerste kaartje voor papa en knutselden samen. Liepen naar de brievenbus en speelden in de speeltuin. Dit gaf mij wel de positieve energie die ik nodig had. Ik ruimde het huis op, deed de was en bestelde meteen een nieuwe stofzuiger, want deze was de dag voor vertrek net gesneuveld. (Hoe kan het ook anders.) Ik denk dat de stofzuiger dacht dat hij al vertrokken was.

Die avond ging ik wel als die powervrouw slapen. Het huis was opgeruimd, alles voor de dag erna stond klaar en ik ging met een rustig gevoel slapen: op naar het aftellen.

De normale week startte.

De rest van de week hield ik dit gevoel goed vast. Ik werkte, deed het huishouden en ging aan de slag voor mijn studie. Eigenlijk voelde het als een normale week. Want dan is Ralf ook weg dus deden we gewoon ons ding. Ook was er nog niet echt het besef dat hij zo lang weg zou blijven.

Op vrijdag gingen we lekker aan de slag voor het pakketje van papa en toen kwam het besef opeens. Het is vrijdag en hij komt dus vandaag niet thuis… Toen realiseerde ik het, hij komt niet thuis hij is er vandaag niet. Niet het weekend gevoel van weer lekker samen bijkletsen en samen zijn. Bleh ik was er klaar mee en we zijn eigenlijk nog maar net begonnen. Met pizza op de bank en Belle en het Beest kreeg ik weer wat energie om de avond nog even een beetje positief af te ronden.

Missie Max

Zaterdag was het dan zover: Missie Max. Ik had er zin in o.a. omdat ik vandaag een aantal andere thuisfronters zou ontmoeten. Eigenlijk wat Maud ook in haar blog schreef over dag. Je kent elkaar wel, maar je hebt elkaar nog nooit ontmoet. Zelfs Maud ontmoette ik vandaag voor het eerst. Je spreekt elkaar bijna elke dag en deelt zoveel met deze meiden. Juist dan is het zo waardevol om elkaar eens echt te zien.

Ook voor de kinderen was er veel te doen. Floor sleurde mij al snel mee naar de kinder ruimte. Tijd om te knutselen met op de achtergrond muziek van Xander de Buisonjé. Hoe bedenkt hij het om dan net daar het nummer ‘Hou me vast’ te zingen. Ja hoor, dat was het wachtwoord voor mijn traanbuis blijkbaar want daar kwamen de eerste tranen tussen het knutselen door.

Gelukkig kreeg ik Floor daarna wel mee, na nog ontmoeting met een ballonenpiraat natuurlijk die we onderweg tegen kwamen. Op naar de zaal voor de live verbinding. Daar was hij en zag hem al snel zitten. Floor wilde wel even met papa kletsen op het podium. Ze was zo enthousiast dat ze een beetje voorkroop, sorry voor de mensen die achter ons stonden te wachten. En dan sta je daar met Meneer Max naast je en je vent mega groot op het scherm. Ik had gedacht dit niet te willen met zo’n hele zaal met mensen om je heen. Maar op dat moment heb je alleen maar oog voor je vent. Woorden had ik eigenlijk ook niet echt ik kreeg wat vragen en heb die beantwoord en lachte een beetje. Want zoals Meneer Max zei: ‘Ooh hij is nog maar een week weg!’ Ook al had ik hem een week ervoor nog gezien dit voelde zo fijn die ene minuut. Maar toen kwam de man met de hamer en opeens want het is nu echt echt, hij komt voorlopig niet thuis. Voorlopig kan ik hem niet aanraken en weer kwamen de tranen.

Wat was de eigenwijze ik die alles alleen doet zo blij dat er bekenden waren op dat moment, die je dan even vast pakken en houden en ook weten hoe k*t dit is. De rest van de dag geklets en nog meer geknutseld en niet te vergeten natuurlijke en kerstgroet opgenomen. Een spontane, want had als 1 van de weinige volgens mij niks voorbereid, oeps!

Na een vermoeiende dag reed ik weer naar huis. Floor sliep in 5 minuten . Stilte in de auto terug naar een stil huis en een leeg bed voor weer een nachtje alleen en nog vele nachten alleen. Het sloopte mij deze dag en vrat heel veel energie maar ook veel mooie momenten en fijn dat er mede thuisfronters zijn die je snappen.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.