Verrassing

Wat hadden we een heerlijk en druk laatste weekend. Patrick had niks door van zijn verrassingsfeest en dat was hilarisch. Hoe vaak ik wel niet dacht dat hij wat door had… ik was al ruim een week excuses aan het verzinnen voor mijn ‘uitjes’; papa komt mij ophalen en dan ga ik daar een kopje koffie drinken (om 19:30 met fiets en auto voor de deur wonend op 5 minuten afstand) terwijl ik eigenlijk statafels aan het halen was bij zijn broer, dat ik tot 17:00 moest werken maar wanneer mijn leerlingen weg waren ik ook weg was om in de stad in boodschappen en versiering halen of al die belmomenten met de postcodeloterij op het balkon (waar ik nooit bel, maar nu met iedereen behalve de postcodeloterij).

En dan de avond kwestie… de grootste smoes tot toen toe: Ik ga boodschappen doen. Patrick houdt er niet van als ik boodschappen doe want ik doe er altijd te lang over. Dus zoals verwacht stelde hij voor om dat te gaan doen. Ik weer een dom excuus ophangen over dat ik het nog graag uitgebreid wilde doen want als hij weg is lukt dat niet meer. Hij nam het maar voor lief, maar wel met de waarschuwing: Ben je wel op tijd terug? Mijn neef komt nog hé en ik wil wel gelijk weg kunnen. Mijn moeder past op zodat wij lekker “een terrasje kunnen pakken”.

Ik racend naar mijn schoonmoeder om daar de hapjes klaar te maken en de versiering op te hangen met als plan daarna snel door de supermarkt te rennen en een aantal dingen (koffie en brood niet vergeten appte hij nog) te grijpen. Wanneer ik daar klaar ben is het 21:03… shit winkels dicht. Ik denk niet eens na en rij naar het huis van mijn ouders. Mijn vader is bezig bij de vaatwasser, kijkt vragend op en zegt; huh, mama is toch naar jou? Ja, ja antwoord ik; mag ik brood en koffie? Dankje! Ik wacht niet eens op antwoord, pak het en stop het in een boodschappentas.

Met maar twee dingen in de boodschappentas stap ik de auto uit. Ik denk nog bij mezelf; die valt van zijn stoel als hij dit ziet met 1,5 uur boodschappen doen. Zoals verwacht was Patrick niet heel blij met mijn te laat thuis en gingen wij gelijk weg. Ik half bezweet dankbaar dat hij niet aanbood de boodschappentas over te nemen want dat doet hij normaal wel. In de auto stel ik voor om deze te parkeren bij zijn moeder. Hij vind het te ver lopen naar het terras maar wanneer we daar langs rijden is het druk. Hij stelt zelf voor ergens anders heen te gaan en dan toch maar de auto bij zijn moeder neer te zetten.

Bijna bij zijn moeder zeg ik; anders vragen we of je broer ook mee wilt met als gevolg dat hij zonder enig vermoedden de tuin in loopt. Zijn eerste reactie is; wat een drukte hier? Hij draait zich om en ziet de tekstballon. Dan pas snapt hij dat het voor hem is. Nog half onbewust kijkt hij mij aan. Biertje? Vraag ik maar.

Hij loopt mij achterna en in de keuken omhelst hij mij. Ik vond dat zo’n speciaal moment. Ik voelde de dankbaarheid en liefde. Hier deed ik het voor! Want hij doet altijd zoveel voor iedereen om zich heen. Hij zegt regelmatig dat hij het gevoel heeft dat hij ons achterlaat. Ik hoop op deze manier dat gevoel een beetje te verminderen door dit te organiseren. Niet alleen omdat we met vrienden zijn maar ook omdat ik dit regel zonder zijn hulp. Dat geeft mij meer zelfvertrouwen dat ik het aan ga kunnen.

Ik heb mezelf voorgenomen down-momenten te mogen hebben maar geen dagen. Heb jij voornemens als thuisfront zijnde? En hoe verlopen die? Of waarom doe je dat niet? 

Wat ik helemaal vergeet is dat dit afscheidsfeest zo Coronaproof mogelijk was! Zat ruimte, desinfectie op tafels of elders, na gebruik van de wc deze schoonmaken met desinfectie doekjes! 

Wil je tips voor een Coronaproof feestje? Laat het mij even weten, ik help je graag!

Lieve groetjes! 

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.