Vanzelfsprekend

Als iemand me een maand of twee geleden had verteld dat we in de maand maart thuis zouden werken, dat de scholen gesloten zouden zijn, dat een virus als een nachtmerrie over de hele wereld rondgaat, ik denk dat ik het misschien niet eens had geloofd.

Elke ochtend als ik wakker word bevliegt me dit onwerkelijke gevoel. Gebeurt dit echt?

Thuis achter mijn laptop probeer ik mijn hoofd bij mijn werk te houden, maar er is een hoop rumoer op de achtergrond.

De kinderen hebben even een dip en krijgen het steeds opnieuw met elkaar aan de stok, er is een hoop gegil en geschreeuw, ze vliegen elkaar letterlijk in de haren.

Vanuit mijn ooghoek zie ik onze jonge hond met een kletsnatte spons door de kamer rennen en op de bank springen.

Lieve help, het leek me nog wel zo ideaal om thuis te kunnen werken.

Thuiswerken is even schakelen. Dat geldt voor mij, maar ook voor de kinderen. Het schoolprogramma werkt niet altijd even goed en af en toe zie ik de frustratie op de gezichtjes. ‘Juf legt het altijd eerst uit’! roept de jongste. ‘Maar ik ben geen juf!’ roep ik terug. We gaan er samen weer voor zitten en dan lukt het gelukkig toch. Ze doen het wel heel goed. Ik ben heel trots op ze. Er wordt eigenlijk niet geklaagd, ondanks dat ze hun vriendinnen ontzettend missen. Ondanks dat ze oppas-opa niet zien, de feestjes en de Vrijmarkt op Koningsdag waar ze zo naar uitkeken, echt voor dit jaar van de baan zijn.

Tussen werk en hulp bij de taakjes, kijk ik steeds opnieuw op nieuwswebsite. Ik lees de verhalen op sociale media en alle vreselijke reacties van iedereen die zich geroepen voelt een ander met de grond gelijk te maken. Ik word er niet blij van. Bij het zoveelste filmpje op Facebook over Corona zei zelfs mijn jongste tegen me; ‘mama, als je steeds dat soort filmpjes blijft kijken, dan wordt je ook bang!’

Ze heeft gelijk, helemaal gelijk, en toch kan ik het niet laten.

Afgezien van de bouwmarkt en de supermarkt, gaan we nergens meer naar toe. Dat voelt al heel slecht, wij zijn dus de zogenaamde ‘hobbyklusser’ die de bouwmarkten plat loopt, maar ons nieuwe huis moet af, we beginnen zo langzamerhand de dubbele lasten te voelen. En wie weet wat er nog op ons af gaat komen?

De bouwmarkt is nog te overzien , maar de supermarkt zou ik het liefst overslaan, maar ja….die boodschappen moeten gewoon gehaald worden.

Ik ga zo vroeg of zo laat mogelijk naar de winkel, ik probeer afstand te houden en zo min mogelijk aan te raken. Het voelt bijna als een soort van ‘Danger Zone’ waar je je in begeeft.

Hoewel het op straat stil is, blijf ik me in de supermarkt verbazen. Ze zijn er echt, de mensen met karren vol toiletpapier en mensen die geen afstand houden, of niezend en hoestend rondlopen. Bovendien is het in sommige gangpaden bijna een soort van apenkooi als je er met zijn tienen door moet. Hoe passeer je elkaar dan nog met 1,5 meter afstand er tussen? Gisteren zag ik een dame die nogal lacherig deed over het verplichte winkelwagentje en het gewoon vertikte, de supermarktmedewerker die er iets van zei, kreeg gewoon de volle laag.

Ik voel me telkens een soort van opgelucht als ik weer buiten sta. Met een enorme hap frisse lucht in mijn longen race ik op mijn fietsje snel weer naar huis.

De zon schijnt al dagen en ik merk wel dat ik opknap van het meer bewegen en minder lang achter de pc zitten, van het buiten zijn, al is het dan voornamelijk gewoon in onze eigen tuin.

Ik probeer dagelijks de 15000 stappen aan te tikken (de jonge hond heeft hier uiteraard een groot aandeel aan, het is lopen, of ze hangt zo ongeveer in de gordijnen….) Klinkt allemaal best goed toch?

Maar heel eerlijk, soms vliegt het me wel aan, de angst. Welke kant gaat dit op? Wanneer is alles weer normaal?

En, bedacht ik me ineens, dat als manlief uitgezonden wordt, het altijd toch een beetje een ver van mijn bed show blijft.

Wij richten ons in die periodes vooral op het doen van leuke dingen, we plakken stickers en tellen af, we kijken uit naar de terugkomst van onze militair. Ik realiseer me nu pas dat ik er werkelijk nog nooit bij stil gestaan heb, dat hier ook iets kan gebeuren. Ik waande me zo veilig hier. Hier gebeurt dat niet, hier zijn geen overstromingen, hier is geen oorlog, hier gaan de kinderen naar school, zijn er festivals en feesten en kan je grotendeels doen en laten wat je zelf wilt. Hier is vrijheid vanzelfsprekend, en zo ineens is er een virus en alles wat zo vanzelfsprekend was, is dat ineens even niet meer….

X Nicky

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.