Toen was het echt: de missie begint!

Nadat ik even was ingestort (De laatste dagen thuis tot missie), strekte ik mijn rug en ging weer door onder het motto: niet aan denken en doorgaan!Dit werkte goed, al werd het de dag voor vertrek wel echt zwaarder. Toen we thuis kwamen na een etentje en Floor in slaap was kroop ik nog even tegen Ralf aan. Hij vroeg aan me: ”Hoe gaat het met je?” Ik wilde antwoorden ‘goed’ en er verder niet aan denken, maar het ging niet, ik verloor het van de tranen. Deze keer liet ik het ook maar gaan. Het luchtte iets op en kon ik weer een beetje genieten van onze laatste avond samen.

In de nacht genoot ik extra goed van zijn warme lijf in bed. Floor kon niet slapen en lag bij ons en in plaats van zij in het midden, bleef ik in het midden. Resultaat: wij samen op 1 helft en Floor op de andere helft. Ach ja, ik heb er stiekem nog wel even van genoten hoor, van zo dicht bij hem.

Dan is het opeens die dag!

Maar dan is het opeens die dag, de dag waar je al zo lang tegen aan zit te hikken. Die dag is ineens daar. Eigenlijk dacht ik de hele week: ‘Laat  het nu maar zo zijn.’  Maar nu het dan eindelijk zo ver was wist ik niet of ik dat nou wel zo fijn vond. De tranen zaten hoog en kwamen er om het minst of geringste uit. Floor bleef thuis, want ze wilde liever niet mee papa wegbrengen. En als een kind dat aangeeft zal dat vast een reden hebben, dus prima. Ergens ook wel fijn, zo was ik zelf alleen met mijn eigen emoties en die waren al pittig genoeg vond ik.

En dan op naar het vliegveld. De reis zelf leek een eeuwigheid te duren of duurde het gewoon ook lang? En dan uiteindelijk zijn we daar. Wat spullen uitladen en ohja een lunch. Er was nog een lunch. Nou dat was wel het laatste waar ik behoeft aan had: eten! We zitten bij wat collega’s met hun ouders aan tafel. Er wordt gepraat over wat ze hebben gedaan in hun verlof er wordt ook gewoon gelachen en met zijn alle wachten we.

Thuisfront zo belangrijk? Waarom word ik dan niet aangekeken?!

Uiteindelijk nog een praatje van een… Ik zou het niet meer weten wie het was en wat hij heeft gezegd… Vast dat het thuisfront zo belangrijk is. Wel jammer dat juist die mannen je  geen blik waardig gunnen als je naast je vriend staat. Hij een hand, ik in tranen en compleet genegeerd… Best jammer, want als we zo belangrijk zijn voor onze militair, geef ons dan ook even persoonlijk een hand als we er naast staan. Of een schouderklopje en wens ons ook succes. Het is nou niet echt dat we er lachend naast staan ofzo, zo van: ‘Yes ze mogen weer weg, hebben wij rust…’

‘De bus’

Wat heb ik een aantal keer gedacht: ‘Kom maar op met die bus, ik ben klaar met wachten.’  Maar dan komt die bus echt aangereden, een knoop in mij maag en dan wordt het waarheid. Opeens is er die laatste kus, kroel , hou van jou en nog 1 laatste kus en een hele hoop tranen, een waterval van tranen die niet meer kunnen stoppen.

En dan stapt hij de bus in en sta je te wachten tot deze weg rijdt. Voor je het weet rijdt hij ook. Man man man de gene die ooit zegt: ‘Het went’, ga daar vooral een keer staan en het liefst nog in mijn sneakers … dit went niet, dit went nooit en nee, hier hebben we echt niet voor gekozen. Dit moment in rond uit K*t.

Gelukkig ook nog even een bekende thuisfronter gezien. Ook al ken je elkaar nog amper, je voelt je hetzelfde. Het enige dat je dan doet is elkaar even vast pakken, want woorden zijn niet nodig op zo’n moment.

Alleen naar huis

Dan terug naar de auto. Onderweg daar heen heb ik nog een arm om iemand heen geslagen die ik niet kende. Waarom? Ik weet het niet, ook met haar had ik het te doen, ook  zij staat er nu alleen voor en ook zij moet haar vriend van lange tijd missen.
Op naar de auto en wat ben je dan alleen. Eerlijk, ik had hier echt zelf voor gekozen, maar op dat moment is het even kut. Maar toch 5 min later al rijdende terug vind ik dat heerlijk, even alleen in de auto. Mijn frustraties en emoties delen met andere thuisfronters. Muziek op 20 en lekker mee zingen en brullen. Ik hoop alleen dat de boetes mijn bespaard zijn gebleven… Wie verzint dat, dat op zo’n terugweg de maximaal snelheid grootste gedeelte 100 is?!

Thuis Floor opgehaald en lekker naar huis. Thuis voelde als rust en als thuis komen. De rest van de dag deden we niks, comfi food en kleding en op tijd naar bed hopen dat deze dag snel voorbij is.
Het grote aftellen kan beginnen…. De uitdaging …mijn avontuur hierin oftewel: Mijn thuisfront missie.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.