Sander is deze week voor het eerst sinds zijn thuiskomst weer een week weg van huis. Een weekje maar, peuleschil.. toch!?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het er in het weekend nog best wel onbewust wat last van had. Vooral de reden dat hij weg moest. Want nee dit is geen speciale oefening waar hij beter van voorbereid is, beter kan functioneren of what so ever.. Ze gaan skiën. En dat gaat er bij mij maar moeilijk in.

Elke keer als ik ergens op een kazerne kom wordt het van de daken geschreeuwd: thuisfront is het belangrijkst! Dankzij jullie kunnen wij functioneren en ga zo maar door. Maar wanneer het er dus op aan komt moeten, ja lees: moeten!, de mannen een week op skivakantie? En met een schuin oog op alle gezinnen met kinderen, plannen we dat lekker in de voorjaarsvakantie? Ik vraag me soms echt af wie er over de planning gaat, want voor mijn gevoel wordt de plank hier flink mis geslagen.

 

Afijn, de dagen vliegen vast voorbij en in vergelijking met de uitzending die we er net op hebben zitten is dit natuurlijk niks. Maar de planning die voor dit jaar klaar ligt beloofd veel eenzame weken en weekenden, en ik ben benieuwd hoeveel wij elkaar dit jaar gaan zien.

Nog maar even niet aan denken, vrijdag is hij weer thuis. 

Verder benoemde ik in mijn vorige blog natuurlijk dat het weer samen zijn de nodige hobbels en bobbels met zich mee heeft gebracht. Ik moest vooral wennen aan het weer uit handen geven van taken, en dat Sander zijn eigen manier heeft van dingen doen. Al die tijd doe ik dingen op mijn eigen manier, en ineens komt er weer iemand in “mijn” huis en gaat verder waar we zijn gebleven. Maar dat ben ik niet. Ik heb in al die maanden een eigen ritme gevonden, en een eigen manier van doen. Dat loslaten vond ik lastiger dan gedacht. En omgaan met commentaar natuurlijk ook, oeps…

 

Soms vergeten we van elkaar dat we de afgelopen maanden allebei op een andere manier hebben doorgebracht. Hij is natuurlijk ver weg van huis geweest, dus eenmaal thuis is het alsof er niets is veranderd. En voor mij was niets minder waar, ineens alles in je eentje voor elkaar boksen heeft een ritme met zich meegebracht en voor mijn gevoel werd dat zomaar door elkaar geschopt! 

Soms brengt het leven van een ‘army wife’ meer met zich mee dan waar je in het begin aan zou denken! 😉

 


1 reactie

Inge · 20 februari 2019 op 11:04

Zo herkenbaar dat wennen aan elkaar. De 2e uitzending van mijn man was dat ook zo gegaan en dat had zo’n inpakt, dat het een dik jaar geduurd heeft voordat we het gevoel hadden “er weer te zijn”.
Daarom had ik de uitzending daarop een lijst gemaakt met de dingen die mijn man mocht doen zodra hij thuis kwam in de 3 weken erna. We hebben het niet strikt gevolgd, maar het gaf wel meer rust voor iedereen.
Sterkte met het weekje alleen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.