Stil

Het is al een tijdje wat stiller met de blogs. En of het nu stil is, of stilte voor de storm, ik weet het niet precies. Duidelijk is dat het bijzondere tijden zijn. En voor deze C-tijden was het hier in huis ook wel wat onrustig.

Onrustig met veel vragen die ons leven mogelijkerwijs weer enorm op z’n kop zouden zetten. Zowel bij Daan als bij mezelf kwamen er tegelijk carrièrekansen voorbij die beiden een volledig jaar van ons vragen. De overweging is als volgt.

Daan kan solliciteren op een functie waarbij hij een jaar in het buitenland wordt geplaatst voor opleiding. Deze opleiding vraagt veel van hem, zonder zekerheid dat hij in het weekend wel evt. tijd heeft voor zijn gezin. Dus dan gaat het ratelen. Ok. Vertrekken we dan met het hele spul naar het buitenland voor een jaar? De kinderen niet zien een jaar is voor ons echt een absolute no-go en de gok nemen dat hij misschien maar één keer per maand over kan komen vliegen is wel een heel spannende. Aan de andere kant. Dit is wel DE leeftijd van de kinderen om het wel te doen. Spreken ze over een jaar vloeiend Engels en ze zijn nu nog zo jong dat ook het missen van het sociale netwerk (school en vriendjes) overkomelijk is.

Maar uhm… en ik dan?! Stel, ik gun jou deze prachtige carrière kans, want dat is het. Hoe zit het dan met de mijne? Parkeer ik mijn leven wéér voor jouw baan? Ik heb nu net een baan gevonden waar ik me heerlijk voel. Lieve collega’s, fijne werkgever. Laat ik dit alles achter me, net nu ik zo lekker ga? Wéér die keuze maken, jij of ik. Net nu ik ook zo’n soortgelijke, mogelijk voor het gezin minder ingrijpende, carrièrekans aangeboden krijg. Ook ik mag me aanmelden voor een opleiding van een jaar. Weer leren, weer investeren, maar levenslange baangarantie, want opgeleid tot specialist binnen de specialisatie. O my, ik dacht dat we nu net in een iets rustiger punt van ons leven kwamen…

Praten, praten, praten. Niet jouw carrière, maar deze keer komt de mijne vooraan. Heel eerlijk, het voelt eindelijk een beetje alsof ik net zo belangrijk ben als jij. En natuurlijk IS dat niet zo, dat weet ik. Maar jouw werk vraagt zoveel van mij. Niet alleen qua tijd, planning en het leven hier draaien, maar zelfs dat kleine stukje waarvan ik dacht dat het nog van ‘mij’ was, mijn werk, wordt keer op keer aan de kant gezet voor het jouwe. We waren er zo goed als uit.

En toen. Corona. Bam, alles weer ondersteboven. Kinderen thuis, werken vanuit huis, kinderen lesgeven, oefenschema’s maken, digitale consulten, Daan wisselend thuis. Het is weer allemaal anders dan een week geleden en waarschijnlijk ook weer anders dan volgende week. Het werk van Daan gaat door, wie, wat , waar en wanneer, kan elke dag veranderen. Elk nadeel heeft zijn voordeel en ik merk dat het leven als thuisfronter me heel flexibel heeft gemaakt. Leven met de dag, het komt zoals het komt. Vandaag is vandaag en doen we ons best, morgen zien morgen wel weer. En die carrières van ons? Er zijn nu wel belangrijkere zaken!

Stay safe!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.