Sinterklaas

Druk, druk, druk, de hectische periode is weer aangebroken. Ik race op mijn fietsje naar werk, school, winkel, ons nieuwe huis en mijn ineens zieke paard. Het lijkt wel of alles tegelijk komt.

En dan is het ook nog Sinterklaas deze week. Wat zou het handig zijn als die lieve goede Sint donderdag de zak met cadeautjes echt komt brengen, maar helaas. Ik denk dat deze moeder dat, net als voorgaande jaren toch echt zelf moet doen.

Het is voor ons extra druk. Vorige week hebben we de sleutel gekregen van ons nieuwe huis. Een echt klushuis. Manlief is uiteraard niet meer te stoppen. Hij is een week vrij en die tijd moet natuurlijk goed besteed worden. Van ‘s ochtend vroeg tot ‘s avonds laat is hij aan het slopen.

Bijkomend voordeel van deze klusweek is dat hij er zonder meer bij is op pakjesavond dit jaar en dat is natuurlijk geweldig!

Hoewel ik toch een klein beetje had verwacht dat dit jaar het geloof in onze Goed Heilig man wel wat scheurtjes zou vertonen, is de jongste nog heilig overtuigd van zijn bestaan. Wel zijn er dagelijks tientallen vragen. Hoe doet hij dat, alle pakjes brengen door het hele land? Hoe kan hij zo snel van Amsterdam naar Groningen? Wanneer slapen de Zwarte Pieten?

Ik weet me er telkens uit te redden, en zie hoe ze er van geniet. Het is ook zo spannend allemaal!

Twee weken geleden was de plaatselijke intocht, toen zat manlief in het buitenland, dus dat moest hij missen helaas. Het mocht de pret niet drukken, met z’n tweeën vertrokken we vrolijk richting het Kanaal waar de boot elk moment aan kon komen. Vervolgens is er de jaarlijkse optocht, waar mijn paard ook altijd in mee loopt. We zoeken een goed plekje en genieten van alles wat er voorbij komt. Wat een feest! Ik zie onze dochter stralen en genieten. Ze is dolgelukkig als ze een plekje vooraan vindt en in een mum van tijd zitten haar zakken én capuchon vol pepernoten. Wat is ze blij als ze een glimp van Sinterklaas opvangt! Daar is hij eindelijk, met zijn Amerigo nog wel!!

Als de intocht afgelopen is, lopen we even naar het verzamelpunt waar de trailers staan. Uiteraard wil ik mijn eigen trouwe viervoeter even opzoeken. Ik geef hem een aai over zijn kop, zadel hem af en doe hem zijn deken op. Als ik bij hem ben, ontspan ik direct en vergeet ik alles om me heen. Even vergeet ik dan ook waarom we hier zijn. Dan staat mijn jongste ineens achter me, ik zie haar gespannen gezichtje; ‘mama, is dat echt het paard van Sinterklaas?’

Ze wijst naar de grote schimmel van de manege, Giant genaamd, die net, begeleidt door Henk, (verkleed als Zwarte Piet) richting de trailer loopt. Ik land weer op aard en ineens zie ik het door haar ogen, natuurlijk ….Dat zijn Zwarte Piet en Amerigo!

(of was het Ozosnel ???)

‘Jazeker, dat is hem!’ ik pak haar handje en loop met haar mee. Verlegen loopt ze naar het grote witte paard. Iemand drukt snel een wortel in haar handje die ze aan Amerigo mag geven. Ze straalt van trots, het is zo aandoenlijk om te zien.

We maken snel wat foto’s en dan mag Amerigo echt weer terug naar stal.

Als ze ’s avonds in haar bedje ligt, vraag ik haar wat het leukste was vandaag.

Overtuigend antwoord ze ’op de foto met Amerigo!’

Ik geef haar een knuffel en wens haar mooie dromen toe voor de komende nacht. Als ik beneden kom, staat haar schoentje bij de kachel, er zit een prachtige tekening in voor Sinterklaas, één keer raden wat daar op staat. De dag zit er op, ik nestel me op de bank, met warme chocomelk met slagroom en een schaal pepernoten. Dan zet ik mijn eigen, hele foute, jaarlijkse Sint traditie op, de film ‘Alles is Liefde’. Ik kan hem wel dromen (‘is het op? Nee het is toch nooit op’), maar voor mij hoort het er minstens net zo bij als de pepernoten en de pakjes!

Fijn Sinterklaasfeest allemaal! 🙂 Nicky

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.