Say whaaatt?

Ik hoor nog net iets over pakkingen, kabels, aansluitingen en groepen, maar mijn gedachten zijn allang ergens anders. Monteur nummer 393 is er voor de 393e offerte aanvraag. Hij gaat maar door met zijn uitleg. Ik realiseer me dat de heer in kwestie net zo goed tegen het kastje achter me kan praten. Het landt totaal niet, ik snap helemaal niets van zijn verhaal en heel eerlijk…het boeit me ook vrij weinig.

Hij geeft aan dat er van alles verkeerd geïnstalleerd is, van alles opnieuw moet, gaat uiteraard flink geld kosten,  slordig gewerkt door anderen etc. etc. Uiteraard kan hij dat allemaal wel herstellen.  Ik merk dat het me irriteert en dat houdt ook direct in dat ik helemaal niet meer luister.

 We zijn nog druk met de verbouwing van ons nieuwe huis. Manlief zit voor een maand in het buitenland dus ik neem de zaken even over, of althans, ik doe een poging.

Nu sta ik dus samen met een wildvreemde meneer in ons nieuwe kale huis. Het is nog vroeg in de ochtend en doodstil in de woning.

Omdat deze communicatie echt geen zoden aan de dijk zet, stel ik voor dat hij het maar op de mail zet voor manlief.Om het verhaal een beetje goed te kunnen onderbouwen neemt hij nog wat foto’s van de bekabeling.

Ondertussen loop ik de woonkamer in en probeer me een voorstelling te maken van hoe het eruit ziet als alles straks ingericht is, ik kan niet wachten!

 In de verte hoor ik hem nog iets vragen en omdat ik hem niet goed kan verstaan, loop ik naar hem toe.

Hij is nog steeds foto’s aan het maken als ik pontificaal in zijn beeld stap. Kak, nu sta ik er dus op. ‘Excuses’ zeg ik. De monteur geeft aan dat het helemaal niet erg is, hij vindt me namelijk erg fotogeniek. Direct voel ik mijn rechter wenkbrauw omhoog schieten… ‘Say whaaat”?

 Die opmerking vind ik dan weer niet zo gepast, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel. Dan doet  hij er echter  nog een schepje bovenop. Ik moet niet zo bescheiden zijn. Och ja en ik vind het vast vervelend dat ik zoveel alleen ben, mijn man is vast heel blij met mij en ziet me vast erg graag op foto’s.

 Ik weet niet hoor, ben ik nou een zeikerd of is dit gewoon ongepast?

Het voelt in elk geval niet fijn. Ik  weet ook vrij zeker dat hij dit niet had gezegd als manlief erbij had gestaan. Dus dan is het niet oké, toch?

Uit ervaring weet ik inmiddels dat er tijdens oefeningen wel eens iets stuk kan gaan, lekkage, storingen en ik weet ineens ook heel zeker dat ik op een dergelijk moment, als ik alleen thuis ben,  deze meneer niet over de vloer wil. Misschien heb ik het wel totaal verkeerd opgevat, ben ik Piet Paniek, maar wat mij betreft gaan we niet verder in zee met dit bedrijf.

Los nog van het feit dat ik in mijn oude kloffie loop, het twijfelachtig is of ik überhaupt mijn haren heb gekamd vanochtend en het snot me nog net niet uit mijn neus loopt, voel ik me vandaag alles behalve fotogeniek. Ik vraag  me echter toch een beetje af waardoor deze meneer de ruimte voelt dit te zeggen. Ligt het aan hem? Ligt het aan mij?  Of roept een ‘zielige vrouw’ die altijd maar op haar militair zit te wachten en alles alleen moet regelen wellicht bijzondere fantasieën  op? ?‍♀️

 Anyway, ik ben blij als manlief straks weer terug is en dit soort zaken weer over kan nemen. Ik hou me momenteel liever bezig met andere dingen. Een beetje puzzelen met de inrichting van ons nieuwe huisje, vast een beetje schuren, beetje verven, en een beetje heel klein beetje, zielig alleen zitten wachten tot mijn militair weer thuis is en zo….?

X Nicky

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.