Rollercoastermadness deel 4 van …

Ready, set, go! Jaar 2 is on. Heerlijk uitgerust, onee uitgeput van de zomer (want geen vakantie en wel verhuizen) startte dit jaar. Dat het anders moest dan vorig jaar had ik al wel begrepen dus ik trok de stoute schoenen aan en had een gesprek met mijn werkgever.

Als zij niet in staat waren mijn stage te begeleiden, moest ik dit elders doen dit jaar. Prima, maar ik had inmiddels wel een redelijk harde grens van maximaal 3 dagen per week van huis afgesproken met mezelf. De studie is namelijk niet klaar met die ene dag stage en de dag school, wat dacht je van alle voorbereidingen, stageopdrachten, toetsen etc, die ook moeten!

She was not amused. Nou ik ook niet, dus dat deelden we. 1 dag werken, graag of heel niet. Ik had me voorbereid op heel niet, maar tot mijn verbazing wilde ze me voor één dag houden. Prima, doen we dat!

Gelukkig vond ik snel een stageplek voor het blok orthopedie. Denk bij orthopedie niet alleen aan zere knieën, maar ook aan hypermobiliteit, skeletafwijkingen en andere groei en bindweefselstoornissen. Roos, ik hoop dat je meeleest, wat was ik blij met jou! En nog steeds. Eindelijk een fijne plek, een plek om weer even te landen. Om de tijd te hebben, de tijd te krijgen en zo toe te komen aan keihard leren. Ik heb genoten, yes dit is echt mijn vak!

Ondertussen probeerde ik mijn werk maar vooral als mijn werk te zien. Te investeren in mijn patiënten, in kwaliteit. Deze praktijk moest ik hoe dan ook weg, maar he, hoe aantrekkelijk ben je op de arbeidsmarkt als je net in het tweede jaar van de opleiding bent begonnen.

+ Ik was zwanger. Niet per ongeluk, wel onverwachts dat het ons zo snel gegeven was weer ouders te mogen worden. Mijn dagschema was als volgt. Wakker worden, even eten, even spugen, weer even eten, aankleden, soms even spugen, Eef klaarmaken, Eef wegbrengen, dan werk/school/stage, snel naar huis, eten, slapen. Moe moe moe, als een hond. Nou je snapt wel, heel erg lang konden we dit geheim niet bewaren. Op mijn stage werd dit mooie nieuws ontvangen met liefde en cadeautjes. Op mijn werk, nou ja, met een verwijtende blik en de woorden ‘je werkt hier net een jaar’. Dus…

Werk op standje negeren en investeren in mensen/ zaken die de energie wel waard zijn. Werkte prima! Ik heb dus echt een fijne tijd gehad op mijn stageplek en ben tot op de dag van vandaag dankbaar voor het enorm warme bad waar ik terecht kwam.

En toen kwam de klapper. Blok neurologie. Met 20 weken zwanger solliciteren voor stage in Delft (de buik kon je nog net niet zien haha). Hier kwam ik voor. Dit was de reden dat ik de opleiding was gestart. Tijdens mijn werk met volwassenen werkte ik voor ongeveer de helft van de tijd met ernstig meervoudig gehandicapten. En toen al dacht ik altijd. Hoe mooi is het als je hier vroeg bij kunt zijn. Als je vroeg in iemand leven kwaliteit kunt leveren, opbouwen naar het maximaal van iemand kunnen. Wat zou het mooi zijn als ik diegene mag zijn die daaraan mee bouwt.  Nou dat dus, neurologie.

Elke vrijdag reisde ik af naar het revalidatiecentrum in Delft. Wow wat een stage! Enorm intensief, enorm veel liefde, enorm veel geleerd en soms ook enorm confronterend. Normale ontwikkeling is echt niet zo normaal als het klinkt. Een kindje dat gezond is is echt geen vanzelfsprekendheid.

Ik weet niet precies waarom ik dit had bedacht, maar ik werkte ‘gewoon’ door tot 36 weken zwangerschap. Mijn stage liep immers tot 35 weken zwanger, dus ach, die ene week… Oh ja. Einde stageperiode is stress, altijd! Er moeten opdrachten ingeleverd worden, films gemaakt worden, verslagen geschreven worden en uiteraard een toets. Onder het schrijven zit ik me nu te bedenken waar Daan was. Zal best her en der een oefening, maar heel eerlijk, ik weet het niet meer. Ik geloof dat ik inmiddels in mijn eigen bubbel bivakkeerde. Ik herinner me wel mijn laatste werk en stage weken. Niet te doen. Hoe haalde ik dit ook in mijn hoofd. Dit werk is gewoon te zwaar om met 35 weken zwanger nog rollebollend over de grond en huppelend door de oefenzaal te gaan. Standje overleven dan maar weer. En toen de toets, die was verschoven…

Met ruim 37 weken zwangerschap, een vluchtkoffer, een matje op de autostoel, een pen en mijn schoolpas vertrok ik naar Rotterdam. Halverwege werd ik opgehaald door een lieve klasgenoot die het toch niet helemaal verantwoord vond dat ik nog alleen op pad ging. Geloof me, dit was achteraf toch wel veruit het meest idiote dat ik overhoop gehaald heb. Vooral het cijfer: een 9 voor neurologie! Toen rust.

En nu, vandaag precies twee jaar geleden werd onze zoon Luuk geboren. Gefeliciteerd lieve schat!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.