Rollercoastermadness deel 3 van …

Kon het nog drukker? Ja natuurlijk! Na de eerste paar maanden van de opleiding bleek wel dat dit ‘echt mijn ding was’. Super interessant en dankbaar voor alles wat normaal zo ‘normaal’ is. En wat dus eigenlijk helemaal niet zo normaal is, maar een enorm wonder.

Op mijn werk ging het ondertussen, mwah. Misschien wel door alle drukte, maar ik was nog erg zoekende en het lukte me maar niet om helemaal mijn draai te vinden. Vanaf het blok neonatologie kwam er ook nog 8 uur per week stage bij en mijn onderbuikgevoel zei dat het nog niet klopte. Dat bleek ook wel.

Toen puntje bij paaltje kwam bleek mijn werkgever mijn stage niet te gaan begeleiden. Iets waar ik in mijn sollicitatiegesprekken al heel duidelijk in was geweest. ‘Ik wil maximaal twee dagen werken, inclusief stage. Daarnaast ga ik een dag naar school en heb een baby. En oh ja, mijn man is er niet.’ Ik was woest en kon wel janken (en heb het ongetwijfeld ook gedaan). Ik had dus geen stageplek…

Redder in nood kwam in actie en regelde via via een stageplek voor me en alles kwam toch nog goed. In theorie was nu alles prima geregeld. In de praktijk was ik nu 4 dagen van huis, had ik een baby en zat mijn man in Mali… Ik was niet blij.

Je snapt inmiddels ook wel dat ik meer op standje overleven stond dan genieten en leren. En oh ja, op mijn ‘vrije’ dag ging ik in naar therapie voor de PTSS.

Het enige, maar dan ook echt enige voordeel dat ik kan bedenken van Daan op missie in deze drukte: ik had echt geen tijd om er aan te denken. Het enige dat ik me kan herinneren is dat ik het stom vond, heel stom. En zwaar. Maar bij de pakken neerzitten, daar had ik echt geen tijd voor.

Wel herinner ik me één moment, of eigenlijk een paar dagen. Ik wist dat Daan een missie buiten de poort had en toen bleef het stil. Heel erg stil. Heel erg veel te lang, langer dan normaal stil. Blackhole…

Ik kan me niet herinneren dat ik eerder, of later, zo in angst en onzekerheid heb gezeten. Ondertussen verschenen de berichten over een aanslag in Timboektoe, weliswaar op een hotel, maar weet ik veel wat ze daar allemaal doen of heen moeten. Zou het? Zou hij daar?

Na 3 eindeloos lange dagen besloot ik SitCen te bellen. Daar kreeg ik gelukkig al heel snel het verlossende antwoord dat de verbinding er ‘gewoon’ al een paar dagen uit lag. Dus mensen, mocht je ooit twijfelen: bel SitCen! Ben je ongerust? Bel SitCen! Er is mij 1000 keer verzekerd dat je met vragen MOET bellen. En had ik het nu maar gedaan, dan had ik een stuk minder ellendige dagen gehad!

Dit is overigens iets waar niet alleen ik, maar nog veel meer thuisfronters tegenaan lopen. Wij bellen niet zolang er niemand de hoek om is gegaan, want SitCen alleen in nood. En daar is het ook voor, maar echt hoor, iets minder urgent calls: gewoon doen! Het kan je een hoop onrustige nachten en kopzorgen besparen.

Terug naar jaar 1. Gehaald! Zweet en tranen, blij de vakantie gehaald te hebben. Ah nu ik het zo schrijf: we hadden tussendoor (half in Mali) ook nog een huis gekocht. Als je het over het thuisfrontleven hebt. Niks geen vakantie voor mij dus. Want Daan zat inmiddels weer in Amerika en wat denk je. Ja natuurlijk, samen met ouders en vrienden heb ik een maand aan het nieuwe huis geklust en geverfd. Toen Daan thuiskwam hoefden we alleen nog maar de spullen in te laden… Thuisfrontpower!

Dit vind je misschien ook leuk...

1 reactie

  1. Pierre Vanhole schreef:

    Dat je een kranige dame bent dat weet ik……….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.