Rollercoastermadness deel 1 van …

‘’ Waarom ga je niet studeren? ’’, vraagt Daan als ik me hardop afvraag welke werkgever er zit te wachten op een fysiotherapeute die net moeder is geworden. Baby betekend huilen, slapeloze nachten, te pas en te onpas naar huis etc. etc., als ik mijn vorige werkgever mag geloven. Nee dat klinkt niet als een enorm aantrekkelijk aanbod op de arbeidsmarkt die, in 2015, niet echt super rooskleurig is voor fysiotherapeuten.

Ik kan wel bedenken waarom ik niet ga studeren. Eef is net vier weken oud. Ik kan nog geen hele zin uitspreken zonder dat ik aan het einde van de zin vergeten ben waar het ook al weer over ging. Ik heb de concentratie van een goudvis. Ik ben al blij als we de dag ongeschonden doorgekomen zijn, want baby. En: Daan gaat over een paar weken op uitzending naar Mali. Ik heb dus hele andere dingen aan mijn hoofd dan studeren. Binnen 48 uur na dit gesprek ben ik ingeschreven: Master kinderfysiotherapie voor de komende 4 jaar it is.

Ik moet wel half van de wereld zijn geweest, want als ik er achteraf op terugkijk en goed over nadenk: dit verzin je niet?! Ik ben me door de jaren heen meerdere malen zeer dankbaar geweest dat ik werkelijk geen idee had waar ik daadwerkelijk aan begon.

Toen Eef 6 weken oud was zat ik voor het eerst weer in de schoolbanken. Heel raar, want ik had uiteraard afgezworen ooit weer naar school te gaan, die vier jaar bachelor waren al eindeloos, ik was blij eindelijk aan het werk te mogen! Tijdens de introbijeenkomst kwam ik een oud-klasgenoot van de fysio opleiding tegen, ooooo dit moet helemaal goedkomen, wij gaan dit samen rocken!

Inmiddels was ik ook als een malle gaan solliciteren en was al snel aangenomen. Per oktober kon ik beginnen in een praktijk in de buurt, waar ik ook nog mijn stages kon lopen.

Oktober 2015. Opleiding loopt, werk start, missie Mali begint.

Voor nu stop ik even met schrijven. Ik wil dit verhaal met jullie delen, het hele verhaal, deze hele vier jarige rollercoaster. Wat velen van jullie niet weten is dat de bevalling van Eef niet helemaal ok is gegaan, zelfs zo niet ok dat ik PTSS heb opgelopen. Met de opleiding, werk, stage en de missie kwam ook deze genadeloos hard door de bocht. En nu, nu ik dit allemaal schrijf, bam. Daar ben je weer. Wat heb ik je niet gemist, maar wat hoor jij ook bij mijn leven. Wat hebben we gevochten en o wat ga ik winnen!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.