“Die spieren hier, die doen niet zoveel” zegt de fysiotherapeute als ze naar het stukje net onder mijn navel wijst. Verbaasd kijk ik naar mijn buik, die daar toevallig ook net even wat dikker is. “Nee dat zie ik” zeg ik als ik het spekrandje beet pak (spekrandje…..hmm lovehandle klinkt misschien beter…)

In tegenstelling tot die spieren daar, doen mijn andere spieren dus wel iets, mijn rug zit helemaal vast. Ik loop al weken bij de fysio, maar echt beter wordt het niet. Er zit spanning op mijn spieren en ontspannen lukt bijna niet meer. Ik baal ervan, het kan niet gezond zijn, spanning en stress. Ik denk zelfs dat het heel slecht is voor je welzijn, voor je lichaam, voor je geest en dat wil ik helemaal niet. Hoe kan ik weer ontspannen? Straks word ik er nog letterlijk ziek van.

Het gaat al langere tijd niet lekker op mijn werk en ik weet dat dit mede de oorzaak hiervan is. Dat kan dus blijkbaar hele rare dingen met je gaan doen. De laatste dagen was het ontzettend druk op mijn werk, flink wat gezeur en gekat onderling (zucht, vrouwen…..) en vooral, steeds meer onrust in mijn hoofd! Ik ben chagrijnig en mijn hoofd loopt bijna over. Als ik thuis kom, bedenk ik me dat er voor nu echt maar één oplossing is, ren Nicky, ren!

Ik ben even super dankbaar dat de kinderen bij de buurvrouw aan mogen schuiven, zodat ik kan gaan hardlopen. Dat klinkt leuk, maar even verschijnt er een kink in de kabel. Ik ben niet een hele fanatieke sporter en laat ik nou net mijn hardlooplegging nergens kunnen vinden. Laat ik duidelijk zijn, ik heb er maar één!
Nadat ik de wasmand,  wasmachine en kast heb doorzocht, (ok ik beken, ik heb als een idioot alles eruit getrokken, het was een enorme chaos en mijn humeur werd er niet bepaald beter op), vond ik mijn legging tussen mijn stapel chillbroeken, daar heb ik dan wel weer meerdere van….

Als ik naar buiten stap, realiseer ik me dat het toch wel erg donker is, dat risico kan ik niet nemen. Lampjes heb ik niet, maar wel breaklights (ja ja, wie heeft ze niet in huis 😉)

Het is een beetje improviseren maar volgens mij ben ik redelijk zichtbaar, met in elke hand een lampje. Charmant, professioneel of stoer is het dan wellicht totaal niet, maar zo voel ik me ook niet als ik in die strakke legging elk spekje voel drillen bij elke stap (fuck it!) Eindelijk ben ik buiten, frisse lucht in mijn longen, eindelijk… rennen!

Het is lekker rustig op straat. Gelukkig is het ook nog droog en dus geniet ik van het buiten zijn. Ik snuif de avondlucht op en blijf rennen. Hoe meer ik over mijn werk nadenk, hoe harder ik ga lopen. Ik loop het er allemaal uit en merk dat ik geleidelijk meer ga ontspannen. Het wordt rustiger in mijn hoofd. Als ik er 5 km op heb zitten mag ik stoppen van mezelf. Ik ben zeker nog niet buiten adem, ik voel alleen mijn benen en rug iets, het was verder goed te doen en wat nog veel mooier is; ik voel me een heel stuk beter!

Bij thuiskomst voel ik me eigenlijk gewoon topfit, dus vouw ik de was op, ga zelfs nog stofzuigen en dweilen, doe de afwas en ruim het speelgoed op. Daarna, als de kids heerlijk in hun bedjes liggen, plof ik voldaan op de bank.

Dan zie ik pas de appjes van manlief; “ Druk??” en “ Alles ok???”

“Yes, alles is ok”, antwoord ik, dit thuisfront was gewoon even keihard aan het rennen! 😊


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.