Op Bivak(antie)

Men neme: één militair, drie stuks thuisfront, een caravan en een verlofperiode van minimaal twee weken. Goed schudden, niet te hard rijden en twee uur later kom je aan op de plaats van bestemming: de vakantie.

Vakantie: in mijn herinnering een tijd gecombineerd met locatie waar het aangenaam vertoeven is. In ideaal situatie in mijn geval met een zonnetje, graadje of 30, luchtbedje op zee, meer of zwembad, een boulevard waarlangs te flaneren en een flink aantal zuid-Europees sprekende locals. De ideale vakantie voor mijn militair? Alles behalve dat! Daarbij moet ik er eerlijk gezegd ook nog even niet aan denken om met één krijsende peuter en één discussiërende kleuter 20 uur in een auto c.q. 4 uur in een vliegtuig te zitten (+ vliegveld tijd).

Zoekende naar de gulden middenweg en aangemoedigd door enthousiaste familie kwam we uit bij Landgoed kamperen. Het klonk me als muziek in de oren: één van ons (mijn militair, duh!) gaat in de ochtend werken en ik hoef alleen maar de chillen met de kids. Locatie: midden in de natuur op een schitterend landgoed.

Waarom ik blij word van een werkende partner tijdens de vakantie? Wacht, ik neem je even mee terug naar de tijd long before de kinderen. We zijn toen op vakantie geweest naar de voor mij ideale (en nostalgische bestemming) Iseo in Italië. Zon, zwembad, lago en gelato! Dat je rond 09.00 je tent uit gebrand wordt door de zon en dan nog minimaal twee uur nodig hebt om bij te trekken van de night before zegmaar… En je dan ondertussen afvraagt: hé, waar is Daan eigenlijk. Meneer bleek al ruim voor 08.00 uur het meer 4 keer over te zijn gezwommen, broodjes gehaald, krantje gelezen, koffie gedronken (ook een tweede bakkie) en verveelde zich tegen de klok van 09.00 inmiddels helemaal de blubbers.

Je begrijpt wel dat we er binnen een week achter waren dat we toch beiden een iets andere definitie hadden van ‘de ideale vakantie.’ Ook had ik de helderheid van geest dat mijn ideale uitrustvakantie in een toch iets andere samenstelling zou moeten plaatsvinden. Zo vertrok ik in het voorjaar van 2018 met mijn moeder en zusje voor een week naar Gambia. Zon, zee, zwembad, meer hebben we niet nodig gehad! Zoekende naar de middenweg voor deze zomervakantie met het hele gezin kwamen we uit op Landgoedkamperen.  

Nou ik kan je vertellen: binnen 24 uur was ik alle illusies armer die ik voor de vakantie had. Hoe ik ook überhaupt op het idee kwam dat ik uit zou rusten op een vakantie met een twee en een vierjarige, I don’t know. Als een bezetene heb ik twee weken achter Luuk aan gerend, er was ruimte te over en ja, dan ga je natuurlijk niet bij de caravan zitten. Als je kunt rennen dan ga je, het liefst zo ver weg mogelijk, nog liever buiten het bereik en zicht van je moeder, duh, je bent al twee! Ik zie me nog gaan… Luuk kom eens hier, Luuk hier komen, Luuk… NU!… Ok ik ga al….

Een nog grotere koude kermis: er achter komen dat je geen elektriciteit en toilet hebt…  Dit was echt hardcore kamperen! De eerste drie dagen wilde ik huilend naar huis. Maar ja, wat dan he… Ze zien ons al aankomen. Ok even doorbikkelen dan maar!

En naarmate de dagen vorderden werd het steeds beter. De groep was fijn, mensen aan de andere kant van het veld stonden als een soort lokale marechaussee Luuk op te vangen en retour te sturen als hij buiten mijn bereik kwam. De sfeer was goed en elke avond borrelden we nog even na bij het kampvuur. Daan, Luuk en Eef hebben de vakantie van hun leven gehad. En ik? Mam, wanneer gaan WIJ weer?!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.