Ons nieuwe droomhuis

Daar gaan we dan…hand in hand op pad naar een huisje. Een droomhuisje wel te verstaan. Misschien wel ons volgende grote-mensen-huisje. Dit keer zijn we niet samen maar hebben we ons kleine meisje bij ons. Wie had dat gedacht. Ons eerste plekje kochten we 7 jaar geleden. Of eigenlijk, ík kocht dat huis voor ons, want jij was er niet bij. Jij was ver weg. Oefening, training, opleiding, wat precies weet ik niet meer.

Arnold

Ik weet alleen nog dat ik op vrijdagmiddag uren in mijn oude autootje heb gezeten onderweg naar jou. Ik moest bellen met een onbekende man op het noodnummer. Aan hem moest ik als eerste vertellen wat er aan de hand was. Niet jou, mijn lief, die ik altijd alles als eerste vertel. Maar een onbekende, nors klinkende man aan de telefoon. Ik kreeg een beeld in mijn hoofd van een man van 2 meter lang, met een hele grote snor en kaken als Arnold Schwarzenegger. In een paar minuten wist hij wat er aan de hand was en hij gebood mij rustig te rijden en geen ongelukken te maken. Anders hadden we helemaal geen huis meer nodig. Ik slikte en gaf hem in mijn hoofd gelijk.

Arnold zou jou uit het bos gaan halen en je naar de poort brengen. Ik zou naar de poort rijden met een stapel papieren. Belangrijke papieren die alleen nog jouw handtekening nodig hadden. Zonder die handtekening ging onze hele eerste droom niet door. Na een aantal uur rijden was ik net op tijd. Jij kwam versuft aanlopen en had geen idee wat er aan de hand was. Ik zag dat je geen slaap had gehad. Ik vermoedde al een aantal nachten niet.

De stippellijnen heb ik aangewezen en gezegd dat ik een faxapparaat zocht. Samen liepen we bij de wacht naar binnen en enkele minuten later was onze droom op papier aan de andere kant van het land aangekomen. Twee minuten voor sluitingstijd. Een snelle kus en ik moest weer weg. Weken later zag ik je pas weer.

Dit keer loopt het iets anders, dit keer kan je wél zelf het huisje zien. En mag je live zeggen wat je er van vindt. Wat je voelt en wat je ziet. Daar tegenover staat dat je morgen weer weg moet. Dit keer maar voor 2 weken en binnen Europa. Maar mijn hart voelt weer net zo zwaar als die eerste keer.

Ons nieuwe droomhuis

Stel nou dat dit echt ons nieuwe droomhuisje is, waar wij met ons meisje nog gelukkiger kunnen worden? Dan moet ik wéér alles alleen beleven, regelen en organiseren. Een huisje kopen, betekent ook een huisje verkopen….ons meisje wat komende week 1 wordt, ook dit ga je missen. Wanneer houdt het op? Geen idee. Ik zie hoe moeilijk jij dit vindt. Dus ik maak er geen groot punt van.

Als jij weg bent, begint ons andere leven. Het leven zonder jou, waarbij wij een eigen ritme hebben. Alsof wij drieën even pauzeren en stil staan. Ik wil het je niet nog zwaarder maken. Maar soms, heel soms, droom ik van een normaal leven. Een leven waarin papa er wel is bij alle bijzondere momenten, waarin mijn lief mijn hand vasthoudt en als eerste mijn verhaal aanhoort. Waarbij ik niet alléén naar elke verjaardag of bruiloft ga. Waarbij ik ook even een stapje terug mag doen.

Aan de andere kant zijn onze momenten soms juist extra bijzonder, doordat je er niet altijd bij kunt zijn. We maken onze eigen momenten speciaal. We maken onze eigen herinneringen. Een bezichtiging via skype. Een eerste echo via skype. We maken bijzondere verhalen voor onze kleinkinderen. En ik ben bovenal trots. Trots op jou, maar ook op ons kleine meisje en niet te vergeten mezelf. We klaren die klus toch steeds weer en vinden elkaar ook steeds weer.

Terug bij je familie

En ja, soms is het zwaar. Maar als ik zie hoe gelukkig je bent, dan vergeet ik de rest. Ik weet nog hoe je was, 13 jaar geleden, met een baan waar je diep ongelukkig bleek. Ik weet het nog als de dag van gisteren, de dag dat je weer terug in je groene pak mocht. Je was versleten en had een week niet geslapen. Maar die glimlach op je gezicht vergeet ik nooit meer. Weloverwogen hebben we samen besloten dat je terug moest. De burgermaatschappij paste je niet. Terug bij je familie, was je weer thuis.

Nu hebben we ook onze eigen familie, met straks misschien wel een nieuw bijpassend jasje. Met hopelijk die zelfde stralende lach….ga je mee? Dan gaan we samen dromen….ik geniet intens van dit moment. We gaan samen! Of het nu ons droomhuisje blijkt te zijn of niet. Je bent erbij! Ik kijk je aan terwijl ik me dit realiseer. Mijn hart voelt warm en ik druk Sofie nog dichter tegen me aan. Zou zij iets merken? Ze kijkt ons aan en lacht. Zoals ze eigenlijk altijd lacht. Ik denk dat ze voelt hoe gelukkig we zijn.

Extra bijzonder

De momenten dat je er bent maken we extra bijzonder. Vanmiddag vieren we gewoon een klein feestje voor ons meisje. Met taart, een kaarsje, een cadeau en wat slingers. Meer heeft Sofie niet nodig. Wat maken die 7 dagen tot haar echte verjaardag nog uit?! Wij bepalen zelf wanneer iets gebeurt en hangen zelf de slingers op. Wanneer wij daar behoefte aan hebben.

Eigenlijk is het voor ons altijd dubbel feest. Net als vandaag. Een droomhuisje bezoeken samen met jou, mijn grote liefde. Je bent erbij, ik geniet met volle teugen. Samen met ons liefste en mooiste meisje….we bellen aan. De deur gaat open. Ik haal diep adem, knijp zachtjes in jouw hand, snuif aan Sofie haar pluizenbol en we stappen de hal in. Met zijn drieën. Dit is geen bezichtiging. We zijn op bezoek in ons nieuwe huis…….

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.