Omschakelen

Ik moet omschakelen. De vakantie zit er op. We moeten allemaal weer aan de bak. Mijn motivatie is nog wel op vakantie, ik heb er zo geen zin in.

Want wat was het fijn de afgelopen weken. Met z’n 4en. Compleet.

Nadat we vorig jaar met onze auto in het Zuiden van Frankrijk gestrand zijn en van de ene ellende in de andere terecht kwamen (ik zie ons nog staan langs de snelweg met twee kinderen…..), besloten we dat het dit jaar anders moest. Dat nooit meer!

We hebben dit jaar dus voor luxe gekozen en een all-in zomervakantie in Griekenland geboekt. Ik wil nooit meer anders! (we hebben dus nog een dakkoffer in de aanbieding 😉 ) Wat hebben we genoten.

Na alle oefeningen, weken apart en langs elkaar heen leven, waren we hier ook gewoon echt aan toe. Na alle stress en gedoe op de school van jongste, de oefeningen, de opleidingen, de plannen die weer anders liepen dan gepland, waardoor andere plannen…nou ja je weet wat ik bedoel.

Het was gewoon hoog tijd om er even tussen uit te knijpen en gewoon even de boel de boel laten.

Ik zie me nog op een strandbedje met mijn boek bij het zwembad liggen bakken, beetje zonnen, beetje zwemmen en eten en drinken pakken wanneer je wilt. (mag ik terug? Alsjeblieft?)

De meisjes hadden het druk met vakantievriendinnetjes en de animatie. Dus wij hadden gewoon onze handen vrij, en we hoefden eigenlijk al helemaal niets. Goh ik blijk daar best aan te kunnen wennen. Ik heb zelfs Netflix geen moment gemist. Het heeft ons echt goed gedaan en de gezinsbatterij was gewoon weer helemaal opgeladen.

Even geen stress of dingen moeten, geen huishouden, boodschappen en niet koken, yeah! We hadden daardoor gewoon echt tijd voor elkaar. En dat was fijn, ik kan niet anders zeggen.

Maar..Time flies when you are having fun. Die weken vlogen voorbij.

Inmiddels fietst moeders alweer heen en weer van werk naar school, naar de winkel met tassen vol boodschappen. Stofzuigen, de was en weer zelf koken, en.. horen hoe vies het eten wel niet is.

En, misschien wel het meest confronterende na zo’n vakantie, de tassen staan weer klaar voor vertrek. Manlief gaat 3 weken weg. Ik had het er nog niet aan toe. We hebben ook wel eens gehad dat het gewoon weer fijn was om weer elk ons eigen weg te gaan. Deze keer niet.

En ik wil er dus ook nog niet teveel aan denken. Het zijn gewoon twee uitersten. Van samen slapen en wakker worden naar 3 weken alleen mobiele- telefoon- contact.

Ook de kinderen moeten er aan wennen. Allereerst al aan het ritme van school, nieuwe klas en een nieuwe juf en dan nu ook nog het vertrek van papa erbij. Uitgerekend op de verjaardag van de oudste. Het is wat het is.

Die drie weken zijn vast ook zo weer voorbij, maar het verschil is gewoon even pijnlijk aanwezig.

Even overwegen we, of eigenlijk dat nog niet eens, we hebben het over een burgerbaan, elke avond samen thuis op de bank. Tegelijk weten we allebei dat er niet in zit en ergens willen we dat ook helemaal niet. Het is ook goed zoals het is. Bovendien..het is mooi weer, het zonnetje schijnt. Als het even kan , lig ik snel weer met mijn boek in de zon. Ik denk dat dat het beste is, dat omschakelen kan je ook best geleidelijk doen! 

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.