nog 1 maand te gaan !

Zo eindelijk kunnen we zeggen nog 1 maand te gaan. Steeds als ik denk dat ik over 2 dagen kan zeggen; nog 4 weken, krijg ik al kriebels en ga ik stuiteren. Maar goed die 4 weken moeten we ook nog even doen.

Terug blik!

Maar eerst maar eens een terugblik naar afgelopen periode. Na de feestdagen kwam dan eindelijk januari en 2019; het jaar van thuiskomst. Het normale leven kon weer beginnen, maar afgelopen tijd merkte ik wel dat mijn werk in de jeugdzorg mij veel energie kostte. Niet zozeer het werk, maar wel de diensten. Ik had veel gebroken diensten uurtje hier, 2 uurtjes daar van ´s morgens tot ´s avonds en 2x per maand nog eens extra weekenden erbij. Zo werkte ik opzich maar 24 uur, maar wel verdeeld over 5 dagen. Het brak mij op en ik deed wat sollicitaties de deur uit met als resultaat een aantal gesprekken en uiteindelijk zelfs een nieuwe baan in het onderwijs. Ik ben enorm blij en ik begin in maart, dus ik heb gelijk mijn nieuwe uitdaging gevonden. Dus ik kan wel zeggen dat als Ralf straks terug komt mijn leven anders is qua werk. Ik ga 3 vaste dagen werken, geen avonden meer en geen weekenden. Vooral dat laatste is met een binnenslaper toch wel heel fijn.

In januari vierden we ook de verjaardag van Floor. Zij werd 4 en papa was er dus niet bij. Niet samen de eerste keer naar school brengen en haar verjaardag samen vieren. Ik denk dat wij daar het meest last van hadden, na de dip van Floor in de kerstvakantie ging ze nu een stuk beter.

Zelf kreeg ik wel een dip, vermoeidheid stak de kop op en ik moest even een stapje terug doen. Maar gelukkig kwam daar een nieuwe baan en wat rust wat hielp goed. Ik moest het allemaal gewoon anders aanpakken en balans zoeken en niet te veel willen.

Thuisfrontdag.

Ook hadden we de eerste thuisfrontdag bij Burgers Zoo. Floor en ik hadden er een weekendje weg van gemaakt, want we logeerden heerlijk in een hotel met bad waar we goed van hebben genoten. De dag zelf was leuk maar vermoeiend, het gemis wordt benadrukt en alles staat weer in het teken van. Het is leuk, maar ook dubbel, ik weet nou niet helemaal wat ik van zo’n dag moet vinden.

Toen ik alles weer ging oppakken had ik de vibe redelijk te pakken. Ik had nog wel een berg te beklimmen, en precies toen, toen viel ik… (Een ongeluk zit in een klein hoekje! ) Inmiddels zijn we 2 weken verder. Hebben we 1.5 week bij mijn ouders gelogeerd en ben ik zeker dankbaar dat we deze mogelijkheid hadden. Ook mocht Ralf terug komen voor een paar dagen. Echter heb ik hier niet voor gekozen, zodat we niet nog eens afscheid moesten nemen. We zijn thuis en redden ons. De afgelopen 2 weken zijn om gevlogen, best fijn dus. Over een paar dagen mogen de hechtingen eruit en kan het grote herstellen beginnen. Althans verder gaan, want mag er wel mee bewegen, maar dat gaat nog lastig. Zo kan ik nog geen auto rijden en fijne motoriek is ook nog niet mogelijk. Maar er is vooruitgang, want ik type dit al een beetje met rechts.

Voor nu tellen we af, zelfs Floor gaat beter en voelt dat we dichterbij gaan komen. Haar snoepjes zij bijna op; nog 1 maand! En ohjhee… Ik wil nog zoveel in huis doen iets met homecomming nesteldrang?

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.