Contact

Samen met de jongste zit ik op de bank YouTube te kijken, ja je leest het goed, YouTube. Ze is een grote fan van Dionne van Leuk of meuk. Ik moet bekennen, haar video’s zijn erg… leuk! Ninthe (onze jongste),  ziet zo allerlei speelgoed voorbij komen. Dit wordt direct genoteerd op haar verlanglijstje, want……ze is natuurlijk wel bijna jarig (dat duurt nog een maandje of 5, maar je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen) Lees verder…

Rollercoastermadness deel 3 van …

Kon het nog drukker? Ja natuurlijk! Na de eerste paar maanden van de opleiding bleek wel dat dit ‘echt mijn ding was’. Super interessant en dankbaar voor alles wat normaal zo ‘normaal’ is. En wat dus eigenlijk helemaal niet zo normaal is, maar een enorm wonder. Op mijn werk ging het ondertussen, mwah. Misschien wel door alle drukte, maar ik was nog erg zoekende en het lukte me maar niet om helemaal mijn draai te Lees verder…

Rollercoastermadness deel 2 van …

Jaar één, kinderfysiotherapie. Klaar voor? Not at all. Boeken besteld, collegeblok ook. Hoe werkte dit ook al weer zeg? Inmiddels weer een flink aantal jaar geleden dat ik in de collegebanken zat. Nou ja, gaan maar gewoon en we zien het wel. En toen kwam het rooster. Auw! Elke woensdag van 14.00 uur tot 21.20 uur, met een pauze, dat dan weer wel. Nou ja, 3,2,1 aan en gaan dan maar. Blok 1, normale ontwikkeling. Lees verder…

Rollercoastermadness deel 1 van …

‘’ Waarom ga je niet studeren? ’’, vraagt Daan als ik me hardop afvraag welke werkgever er zit te wachten op een fysiotherapeute die net moeder is geworden. Baby betekend huilen, slapeloze nachten, te pas en te onpas naar huis etc. etc., als ik mijn vorige werkgever mag geloven. Nee dat klinkt niet als een enorm aantrekkelijk aanbod op de arbeidsmarkt die, in 2015, niet echt super rooskleurig is voor fysiotherapeuten. Ik kan wel bedenken Lees verder…

Knoop

Het aftellen naar de missie is nu toch wel begonnen. Nog 1,5 maand. Nog 2 weken werken dan is hij een hele maand vrij. Een hele maand om vervolgens 4 maanden weg te gaan. Het gat kan niet groter zijn.  Maar wel heerlijk dat hij even helemaal een maand thuis kan zijn. Even genietend van de kinderen en van elkaar.  De knoop in mijn maag wordt steeds groter. Wil en kan ik dit nog wel? Nu met Lees verder…

Amerika, again…

Woensdag. Precies twee weken geleden vertrok Daan weer naar Amerika. Deze keer gaat hij voor een maand, de vorige keer (januari) waren het er twee. Objectief gezien is dit dus ‘een korte’, ‘de helft’ en ‘minder lang’. Klopt. Helaas loopt mijn gevoel niet altijd synchroon met mijn ratio. Ik kan ook wel bedenken dat dit minder erg is, korter etc, toch voelt het deze keer anders. Waar het in januari voelde alsof we wel weer Lees verder…

Druk, druk, druk!

Hoe normaal is het tegenwoordig dat als je aan iemand vraagt hoe het gaat, je als antwoord druk krijgt? Sinds ik er over ben gaan nadenken is het mij opgevallen dat zelfs ik hier schuldig aan ben. We leven in een tijd en maatschappij waarbij het heel normaal is om continu bezig te zijn met je werk, telefoon, huishouden én dan ook nog eens je sociale leven. Daarbij denk ik dat het voor zeker 90% Lees verder…

Eef zet de joker in

‘’Maar ik mis mijn papa zo erg!’’, snikkend stort Eef zich op de vloer in de gang. Even kijk ik haar met grote ogen aan, waarna ik haar snel ga troosten. Wat was er gebeurd? Na weken van hand in hand en 2 zielen 1 gedachte is het afgelopen week weer bal. Wil ik links, wil Eef rechts. Worst op brood, nee kaas! Puzzelen, tekenen, kleien? Nee, nee & nee! En een mond die meid, Lees verder…

Mc Dreamy

De kinderen liggen eindelijk in bed, de afwas is gedaan en de hond is er uit geweest. Ik ben redelijk uitgeteld en nestel me, zoals elke avond, op de bank met Greys Anatomy, lang leve Videoland! Ik ben bij het allereerste seizoen begonnen, voorlopig kom ik de ‘eenzame’ doordeweekse avonden dus wel door. Gewoonlijk kan ik hier zo ontzettend van genieten, maar vanavond niet. Ik voel me onrustig en mijn gedachten blijven als een tornado Lees verder…

Trotse ouders

Na de bevalling van onze zoon ben ik gestopt bij de baas. Manlief heeft het nog 1,5 jaar volgehouden. Maar is toen ook gestopt. Met gevolg verhuizen richting zuiden en ander werk, omgeving etc. Zoonlief naar school hier in het dorp. En zo gaat het leventje gewoon verder. Tot het moment dat onze zoon een vervolgopleiding moest gaan kiezen. Allerlei opendagen af. Je snapt het wel. Maar telkens kwam hij op 1 ding terug. De Lees verder…