Navy wife, Navy life – afscheid nemen

Navy wife, Navy life

De missie, de oefening, de uitzending, het maakt niet uit hoe we het noemen. Uiteindelijk houdt het gewoon in dat ze gaan. Of dat nou voor een paar weken of een paar maanden is. En weet je, iedereen doet het op zijn of haar eigen manier. Afscheid nemen…. Navy wife, navy life; dit is mijn verhaal.

Hier in huis is ‘afscheid nemen’ een heel beladen woord. Al bij de woorden uitspreken rollen de tranen over mijn wangen. Het idee dat de meisjes hun papa weer moeten missen, het idee dat we straks weer onze eigen draai moeten vinden, het gevoel van leegte dat het met zich meebrengt.  

Reactie van angst en verdriet

Ik voel mij in de periode voorafgaand altijd rustig en doe de dagelijkse dingen. Tenminste, dat dacht ik altijd. In onze relatie merk ik dan toch dat ik niet zo rustig ben. Ik wordt snel huilerig, ga sneller confrontaties aan en op alle slakken leg ik zout. En dit allemaal geheel onbewust. Het drong eigenlijk pas een aantal maanden geleden tot mij door. Toen een vriendin mij vertelde dat zij precies hetzelfde gedrag vertoonde tegen haar man in de aanloop naar een nieuw afscheid. Ik herkende mijzelf er meteen in. Ik kon niet anders dan concluderen dat het inderdaad een reactie was van de angst en verdriet om straks wéér afscheid te moeten nemen.  

Afscheid nemen van twee kleine kinderen

Want weet je, dat is echt oprecht voor mij het grootste ding van het hebben van een man bij defensie. Het afscheid nemen voor een bepaalde periode. Sinds we onze tweede dochter hebben gekregen, hebben we ervoor gekozen dat ik niet meer mee ga naar de haven om hem weg te brengen. Tenminste, bij de “kortere” reizen. Het is bijna 1.5 uur vanaf ons huis naar de Marine haven en met twee kleine kinderen is dat toch best een grote uitdaging. De heenweg gaat dan goed. De kinderen zijn nog rustig en papa is erbij. Helaas is de terugweg een heel ander verhaal. Ik ben uit mijn doen, ik huil en wil me eigenlijk groot houden voor de meisjes, maar dat is zo moeilijk. De meisjes zijn uit hun doen, want ze weten dat papa weg gaat. Ze hebben alleen geen flauw benul van tijd, dat maakt het voor hen weer onbegrijpelijk.  

Dus thuis is ‘het afscheid’. De avond van te voren neemt papa al afscheid van zijn meisjes en laat ik hem het eerste uur even met rust, zodat hij dat op zijn manier kan doen. ’s Avonds in bed komen bij mij al de tranen en het rot gevoel. We nemen dan al ‘afscheid’. De volgende ochtend zegt hij gedag zoals elke andere ochtend. Op deze manier begint de reis dan iets minder beladen.  

‘Het afscheid’ moet geen afscheid worden. Come what may…  

–> Laatst schreef ik over de dagen voorafgaand aan de missie van mijn militair, deze blog lees je hier.

–> Meer informatie over de Koninklijke Marine vind je hier.

 

Dit vind je misschien ook leuk...

1 reactie

  1. 28 juli 2018

    […] Navy wife, Navy life – afscheid nemen […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.