Moppers en twijfels

 

 

 

Ik ben de laatste periode meer alleen met de meiden dan samen met Kay. Eerlijk gezegd moet ik de laatste maanden zelfs even wennen als hij even thuis is. Even weer territorium afbakenen noemen we dat dan altijd.  

Want, hoewel het na elk afscheid slikken en weer wennen is, loopt alles altijd wel weer na een paar dagen. Je pakt de draad weer op. Hoe raar ook, het went. Ik red me wel, wij kunnen dit. Het scheelt trouwens ook een hoop boodschappen, we eten wat mama wil en we hebben geen discussie over de afstandsbediening. Lang leven Soof, Bridget Jones en Magic Mike!!! 😊 

Het zet me alleen soms wel aan het denken, blijf je elkaar altijd weer terug vinden als je vaak zo lang uit elkaar bent? Want naast de oefeningen, opleidingen in het buitenland en missies, is hij er doordeweeks ook niet. Als je allebei zo in een compleet andere wereld leeft, weken, soms maanden niet bij elkaar bent, hoe blijf je dan betrokken bij elkaar? En is dat genoeg? Uiteraard praten we elkaar weer bij als we herenigd zijn, maar het beleven en elke avond even de dag samen doornemen is toch heel anders. Ik ben de helft al lang weer vergeten als hij weer thuis is.  

Lastig

Ik vind het soms best lastig. Ik begrijp zijn verhalen ook niet altijd helemaal. Peloton, compagnie, hoe zat het met de rangen, de afkortingen, welke oefening is dit ook alweer?  Op welke kazerne zit hij deze weken en waar zat dat ook alweer? Natuurlijk wil ik graag weten waar hij mee bezig is, maar regelmatig ontbreekt het me gewoon aan de energie om het er echt over te hebben. Wat dat betreft zijn de weekenden kort. Er komt altijd wel iets tussendoor. Als je dan uiteindelijk, als de meiden in hun bedjes liggen,  samen op de bank ploft , wil ik het eigenlijk ook helemaal niet meer over werk hebben. Dan is samen relaxen voor de tv met een wijntje erbij ook wel even heel erg fijn.  

Doordeweeks plof ik savonds alleen op die bank. Heel soms vraag ik me dan wel af, met wie is hij daar eigenlijk? Met wie deelt hij deze keer zijn kamer en met wie zat hij vanavond aan tafel? Allemaal dingen die zo vanzelfsprekend zijn binnen een gezin. En ik weet het niet, ik weet niet precies waar mijn man is en met wie. Met wie praat hij als hij een shitdag heeft? 

En wat als hij daar iets heftigs meemaakt? Weet hij mij dan te vinden op zo’n moment of kan hij het misschien beter delen met bijvoorbeeld een (vrouwelijke) collega? (die het waarschijnlijk allemaal veel beter begrijpt?) 

Zesde zintuig

Eenmaal dook er ineens een vrouwelijke collega op. Op de een of andere manier, noem het een zesde zintuig, zat het me niet lekker. Toen was het ineens zo raar dat hij daar zat, 5 hele dagen daar, bij haar… en maar 2 bij ons. Ik heb er wel van wakker gelegen, wat als zij alles veel beter begrijpt? Zij wel de tijd en energie heeft voor een luisterend oor. Geen stapels wasgoed, kinderen, de boodschappen en de afwas. Waarschijnlijk heeft zij tijd om haar hippe outfit te shoppen en te shinen. Zij loopt er vast nog fris en fruitig en afgetraind bij, terwijl ik in mijn chillpak en Uggs op de bank plof. Hoe gaat dat dan daar ’s avonds in de bar? Tja en zoiets hoef je natuurlijk niet hardop te zeggen tegen een gewone burger, want dan is de conclusie ‘in elk stadje’ zo getrokken…En daar zat ik dan ..alleen op de bank met alle moppers en twijfels terwijl Kay een biertje drinkt in de bar.  

Uiteraard hebben we het erover gehad, want moppers en twijfels zijn, zeker in een weekend huwelijk not done…. Voor mij is dat redelijk simpel. Afstand houden. Ik wil geen ruis op de lijn. Het is allemaal al lastig genoeg voor mij en de meiden. Teveel concessies. 

Ik weet dat we nu sterker zijn dan ooit. Ons gezin, ons team, wij rocken dit.  

Toch vraag ik me het soms wel af,  blijven we elkaar vinden?  Hoe doen andere gezinnen dit? Nemen de meiden hem dit later kwalijk, dat hij er vaak niet was? Hoe blijf je echt deel uit maken van elkaars leven als je dat simpelweg niet elke dag doet. Is dit genoeg?  Ik vraag me het trouwens alleen af als ik alleen thuis zit, want zodra hij ons huis binnen loopt en ik hem weer zie, zijn alle twijfels en onzekerheden, alle ik-moet-altijd-alles -alleen-doen moppers en met-wie-was-jij-daar twijfels weer als sneeuw voor de zon verdwenen!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.