Het staat al weken op de kalender en leek nog zo ver weg, maar volgende week is het dan zo ver. De jongste moet haar aller-allereerste spreekbeurt voor de klas geven. Ze zag er al tegenop vanaf het moment dat ze wist dat het überhaupt op de planning stond. Een spreekbeurt geven is ook wel loeispannend natuurlijk!

Onze jongste is, net als wij, van het wat verlegen en bescheiden type. Ze staat niet graag op de voorgrond. Dit is dus zo niet haar ding.

We waren al een tijdje met haar aan het meedenken, welk onderwerp zou ze het beste kunnen kiezen?

Eenhoorns, paarden, honden, slakken, vlinders, van alles heeft de revue wel gepasseerd. Echter toen ik, in een vlaag van verstandverbijstering,  ‘Papa’s werk’ riep, werd ze erg enthousiast. Oh jee…

Laat dat nou net op meerdere vlakken wel een pittig onderwerp zijn.

Nu hangen we ‘papa’s werk’ eigenlijk ook niet graag aan de grote klok. Bovendien, de meningen zijn natuurlijk verdeelt over defensie, maar ja dit zijn kinderen.

Ook voor de jongste zelf is het wellicht niet verkeerd om hier eens over te vertellen. Het is wel hoe ons leven is. Ze is daarbij echt een papa’s kindje en het is voor haar niet altijd makkelijk, om papa missen door zijn werk, zijn oefeningen en de uitzendingen. Ze is een binnenvetter. Wellicht is het daarom juist heel mooi om dit met haar klas te delen.

Op zondagochtend kruipt ze samen met papa achter de laptop. Maar lieve help, waar begin je zoiets?

Het onderwerp is breed en ze zien door de bomen het bos even niet meer. Ze besluiten om eerst maar een PowerPoint te maken.  Er is uiteraard veel over ‘papa’s werk’ te vinden, maar we moeten het echt heel simpel houden. Dan vinden ze een filmpje op YouTube, dat lijkt een mooie inleiding. Met zijn drieën kijken we het filmpje van de landmacht. Ik hou maar even mijn mond. Ik twijfel namelijk erg of ik dit filmpje geschikt vindt voor deze leeftijd. Wellicht is het meer iets voor wat oudere kinderen. Dit zijn kinderen van 7 jaar en hoewel het natuurlijk de keiharde waarheid is, twijfel ik of je deze beelden en dan met name de stukjes met wapens  wel kan laten zien. Dit filmpje slaan we voor de zekerheid dus maar over.

De volgende vraag is direct weer een punt van discussie. Beginnen we met een foto van haar met papa? Of een algemeen plaatje van een militair? Lastig, maar het wordt voor nu toch maar een foto van hen samen, dit kunnen we later altijd nog veranderen.

Samen praten ze vervolgens over kazernes, over dat papa daar doordeweeks woont, over de militairen en hun taken, de hindernisbaan (wat haar ogen doet oplichten…oh jee), de oefeningen etc.

Dan ineens slaat de paniek toe. Dikke tranen rollen over haar wangen.

Vindt ze het gewoon spannend? Of ligt het onderwerp toch wel erg gevoelig? Ook dit is lastig en we laten het bij haar. We benoemen dat ze ook gerust voor een ander onderwerp mag kiezen. Daarover is ze echter heel duidelijk, ze wil haar spreekbeurt houden over militairen en over haar papa.

Dan pakt ze de draad weer op en bedenkt wat ze allemaal zou kunnen laten zien op school. Er mag een rugtas van papa mee, kisten, een baret en een helm, medailles en de medaille die ze na de uitzending zelf heeft gekregen. Ze wordt steeds enthousiaster en er ontstaat geleidelijk aan een prachtige spreekbeurt. Ze is super trots.

Volgende week mag ze haar klas gaan vertellen over het werk van haar papa. Het liefste zou ik met haar mee gaan om haar hand vast te houden. Ik weet dat ze dit makkelijk kan, want met een papa als militair heeft ze wel voor hetere vuren gestaan.  Alleen weet ik ook hoe ontzettend eng ze dit vindt. Ik ben me er dan ook van bewust dat de spanning vanaf nu zal gaan stijgen, dat er slapeloze nachten aan vooraf zullen gaan, bijna net zoals met een echte missie. En waar we ons altijd samen door de missies slaan, zal ze deze mini-missie echt zelf moeten volbrengen. Ik heb er echter, als inmiddels best ervaren thuisfronter, maar bovenal als haar mama, alle vertrouwen in dat ze ook deze missie straks vol trots af kan vinken!


3 reacties

Inge · 13 maart 2019 op 21:47

Wat knap dat je dochter zo enthousiast haar eerste presentatie maakt. Inderdaad niet het makkelijkste onderwerp, maar wel leuk voor haar klasgenoten (en misschien juf/meester ook) zodat die zich wat kunnen inleven in haar situatie als papa weer weg is.

    Karin S. · 13 maart 2019 op 21:53

    Super knap!

Annemie · 14 maart 2019 op 11:21

Wat een stoere chick is je dochter!
En misschien kan de juf of meester wel een foto maken hoe zelf verzekerd ze straks over papa zijn werk staat te vertellen!! Een echte mini fronter, waar je nu al trots op mag zijn! You go girl!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.