Als ik op mijn werk een patiënt telefonisch te woord sta en een terugbelverzoek voor haar wil aanmaken, word ik me ineens bewust van wat ik aan het typen ben; ”mevrouw De Lange…”Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht en ik ben even compleet afgeleid. “Bent u er nog?” Vraagt mevrouw De Lange aan de andere kant van de lijn..

‘Mevrouw de Lange’ was een grapje van mijn moeder en mijn oudste dochter en mij. Zolang als ik me kan herinneren belde ik mijn moeder elke ochtend zo  rond 9.30 uur. Ze nam dan altijd de telefoon op met; Hallo, met mevrouw De Lange!

Zo heette ze helemaal niet, en waar het vandaan komt? We hebben echt geen idee. Ze noemde zichzelf gewoon altijd zo.

Zoals ik al eerder in een voorgaande blog schreef, is mijn moeder ruim 5 jaar geleden overleden. >> Lees hier de hele blog

Het is een lastige periode geweest. Het hielp ook niet dat mijn man in die periode veel weg was. Daardoor heeft hij het gewoon allemaal iets minder intens meegemaakt.

Ik mis haar nog steeds

Inmiddels heeft het verdriet een plekje gekregen, al zal het er wel voor altijd zijn. Ik mis haar nog steeds, heel erg zelfs. Ondanks dat, gaat het zeker goed met ons, alles is rustig, alles gaat zijn gangetje. Manlief volgt een opleiding en zit daarom tijdelijk dichter bij huis, dat scheelt ontzettend veel.

Doordeweeks ben ik veel alleen met de kinderen. Ik heb afgezien van collega’s maar weinig sociale contacten. Dat mis ik soms wel. Gewoon even met iemand afspreken, bijpraten, gezellig even naar de film ofzo. Ik zou bijvoorbeeld ook wel meer contact willen met andere thuisfronters, maar het lukt me niet goed.  Ik heb één thuisfront-vriendin  in de buurt, een zeer ervaren thuisfrontster, die me erg dierbaar is en waar ik veel respect voor heb. Ze heeft een pittige baan, is fanatiek sportster en voedt ook nog even 3 kids op. We zien elkaar te weinig, maar ja, doordeweeks zijn er de kids, werk,sport en hobby en….. in de weekenden is het ook wel heel fijn om even als compleet gezin de tijd door te brengen.

Tja dus voel ik me soms een beetje eenzaam. Vroeger belde ik dan mijn moeder, dan kwam ze altijd wel even langs, dan gingen we ergens samen thee drinken of samen naar de Tuinland, maar dat zit er dus niet meer in. Ik kan stinkend jaloers worden als ik andere vrouwen zie , gezellig samen met hun moeder op pad. Of als ik kinderen zie met hun leuke oma. Ja’ jullie wel’ denk ik dan.

Ik zou er alles voor over hebben om nog één keer naar mijn ouderlijk huis te bellen en te horen; “goedemorgen met mevrouw De Lange!” Gewoon nog even met haar praten,’ heb je lekker geslapen? Wat ga je doen vandaag?? ‘

Een seintje

Als ik een roodborstje of een regenboog zie, dan zie ik dat als een teken  van mijn moeder. Voor mij zijn dat de seintjes dat ze er is, of het echt zo is?? Voor mij voelt het zo en dat helpt en dat is voor mij genoeg.

Ach eigenlijk zijn er zoveel dingen die me herinneren aan haar. De zon, de sterren, maar ook de smalle straatjes in de stad. Dames met dezelfde jas of haren, of dezelfde tas. Zo is ze altijd wel bij me, bij alles wat ik doe. Niet constant meer heel erg aanwezig, maar toch altijd wel dichtbij.

Echter bij die specifieke dingen, zoals de naam mevrouw De Lange is ze ineens helemaal terug, dan komen alle warme herinneren boven. Haar liefde en haar lach, haar mooie gezicht en haar grapjes, dan is ze echt bij mij en dat is zo fijn.  Dag lieve mevrouw de Lange, tot de volgende keer!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.