Vandaag zou ze 60 geworden zijn, dat zou ze geworden zijn als ze 5 jaar geleden er niet tussen uit was gepiept. Alweer 5 jaar geleden, het voelt als gisteren en tegelijk lijkt het een eeuwigheid geleden. Er zijn alweer zoveel dingen gebeurd, zoveel tijd verstreken waar zij geen lijfelijk deel meer van uitmaakte. 

Ik weet nog dat ik het bericht kreeg dat ze ziek was. Toen hadden we niet kunnen weten wat ons nog te wachten stond, maar iets in mij wist dondersgoed dat het heel erg mis was.  Dat is ook precies wat ik Kay mailde, want, dat zal je altijd zien, hij was op uitzending toen ze ziek werd. Ik heb hem gemaild, het is mis schat, helemaal mis, kanker. 

Als je man dan militair is sta je er in zo’n periode soms ook alleen voor. Je weet niet exact wat de toekomst brengt, dus thuis gaan zitten kan niet. Ze is jaren ziek geweest en Kay heeft door de uitzending en oefeningen veel daarvan niet meegekregen. Dat voelt toch anders dan als dat je er met je neus bovenop zit. Het is al rot dat hij er soms niet bij was op verjaardagen, toen ik mijn rijbewijs haalde, met Kerst , ik ben zelfs alleen in ondertrouw gegaan. Ook nu was hij er niet. Ik heb het hem verweten, echt. Hij was er niet, hij was er nooit! 

Vechten als een leeuw

Na 3 jaar ziek te zijn geweest ging ze hard achteruit, nog hadden wij niet door dat het einde naderde. Dat wilden we waarschijnlijk ook niet weten en mijn moeder al helemaal niet. Vechten zou ze , vechten als een leeuw.  

Die laatste week, de hel, wat was ze ziek, wat had ze pijn. Kay zat in Tsjechië, ik was alleen met de kinderen. Toen ook ik er echt niet meer op heen kon, toen ze zo hard achteruit ging, pakte ik met een brok in mijn keel mijn telefoon en belde het Sitcen. Toen was het ineens allemaal zo echt. Ik wilde helemaal niet bellen, ik wilde niet dat mijn man naar huis moest 

Daarnaast vond ik het ook gewoon spannend om te bellen. Natuurlijk bel je het Sitcen niet zo maar, maar ik ging ervanuit dat ik een soort van verantwoording af moest leggen. Ik bedoel, het heeft toch wel wat voeten in de aarde om iemand uit het veld te halen en naar huis te brengen. 

 Waar ik had verwacht dat ik van alles moest verklaren, argumenten moest geven en moeite moest doen om mijn man naar huis te krijgen, was de medewerkster zo begripvol en adequaat. Ik hoefde me geen zorgen te maken, mijn man kwam naar huis.  

En precies zo was het ook , binnen 24 uur was hij er. Ik zal de laatste zijn die gaat roepen dat alles goed geregeld is bij defensie, maar in dit geval was het zeker zo. Een chauffeur heeft hem naar huis gereden. Wat was ik blij om hem te zien. Eindelijk, niet meer alleen.  

De volgende avond overleed ze, mijn rots in de branding, mijn mooiste en liefste moeder. Toen ik haar zag liggen, heb ik haar geroepen, heb ik om mijn moeder geroepen als een klein kind, minuten lang, ik kon niet stoppen….ze mocht niet weg…Mama!  

Het verdriet een plekje geven

Het heeft me jaren gekost om dit een plek te geven. Moeilijke jaren. Waarin ik Kay heb verweten dat hij er niet voor me was. Hij was altijd weg, defensie staat altijd op één. Hij hield toch ook heel veel van haar en van mij. Hoe kon hij zo snel weer over gaan tot de orde van de dag en mij alleen laten 

 Nu het verdriet een plekje heeft gekregen, besef ik pas, hij was er wel voor me. Misschien niet altijd naast me op de bank, niet zichtbaar, niet tastbaar, maar hij was er wel.  

Nu weet ik dat het niet uitmaakt hoe ver hij ook bij mij vandaan is, ver weg of heel dichtbij, wij zijn samen, hij is er wel. Liefde wint, dat staat los van tijd of afstand. Hij is er altijd, voor mij, voor de meiden, niet lijfelijk aanwezig misschien, maar hij is er wel en zij …...zij zal er altijd zijn


1 reactie

mevrouw De Lange - Mama met Missie · 29 januari 2019 op 06:49

[…] Zoals ik al eerder in een voorgaande blog schreef, is mijn moeder ruim 5 jaar geleden overleden. >> Lees hier de hele blog […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.