Leven met, én zonder, mijn militair

Hoi, mijn naam is Maxine, en ik ben inmiddels al ruim 5,5 jaar samen met mijn militair. Toen wij elkaar leerde kennen waren we allebei nog ontzettend jong, ik zat zelfs nog op de middelbare school. Inmiddels is er natuurlijk een hoop veranderd in ons leven, en staan we veel serieuzer in onze relatie.

Mijn grote voordeel? Ik ben er niet midden in gestapt. Juist omdat we nog zo jong waren heb ik het hele traject naar defensie toe meegemaakt. Hij ging eerst de vooropleiding doen en was toen voor het eerst 2 hele weken weg! Het leken wel de langste twee weken van mijn leven.. Daarna de eerste lange oefening en ging hij een maand weg. Stapje voor stapje kwamen we dichterbij die uitzending, en stapje voor stapje raakte ik meer gewend aan het leven als “de vriendin van”.

Mijn militair is nu voor de tweede keer op uitzending, om toch maar meteen te beginnen met één van de grootste nadelen van het samenzijn met een militair. Maar ik vind dat er ook een heleboel voordelen zitten aan dit bijzondere beroep, zeker als je er een aan het daten bent! Een van de mooiste voordelen aan “thuisfronter” zijn vind ik de onderlinge band die je voelt met de mensen die in hetzelfde schuitje zitten als jij. Dit is iets waar ik mij pas tijdens deze uitzending echt voor open heb gesteld. Ik dacht altijd dat alle gesprekken onderling negatieve lading zouden hebben, waardoor ik nog meer last zou hebben van het gemis. But… I couldn’t be more wrong! Juist omdat je hetzelfde meemaakt kan je elkaars verhalen beter begrijpen dan wie dan ook.

Dit jaar ervaar ik de uitzending compleet anders dan vorig jaar, ik had verwacht dat het veel zwaarder zou worden omdat wij sinds kort samenwonen. Maar het valt me alles mee, gelukkig. Al moet ik wel zeggen dat ik wel de nodige hobbels heb gehad de afgelopen maanden. Mijn militair was namelijk nog geen 3 weken weg toen ik een kleine bloeding kreeg in mijn hersenvlies.

Ontzettend schrikken! En zo ontzettend lastig dat ik het niet kon delen met mijn partner. Hij was was een week buiten de poort en de hele week zat ik in dubio over wat ik moest vertellen, óf ik het moest vertellen. Ik wilde hem geen belangrijke informatie onthouden, maar ik wilde ook niet dat hij zich onnodig zorgen ging maken. Want dat zou toch niets aan de situatie veranderen.

Maar zodra ik mijn militair aan de telefoon had barstte ik in tranen uit en kwam het verhaal als vanzelf. Dat soort momenten zou ik zo graag een kleine teleporteermachine in huis hebben, zodat ik eventjes tegen hem aan kan kruipen. Even mijn hart kan luchten en de kracht hervinden om door te gaan. Ik heb thuis een ontzettend goed vangnet aan familie en vrienden, maar dat is toch anders dan je eigen partner.

En gelukkig waren daar de mede-thuisfronters! Mensen die als geen ander begrijpen hoe ik mij voel, en wat mijn afwegingen zijn. Mensen met soortgelijke verhalen, of juist helemaal niet. Maar we hebben allemaal iets wat ons bindt, we missen een militair die niet thuis is. Of dat nou een oefening is of een uitzending. Een dag, een week, een maand of een jaar. Iemand missen doe je in een moment. De momenten dat je thuis komt en je ei kwijt wilt over hoe je dag was, of de momenten dat je iets op televisie langs ziet komen en er samen om wilt lachen. Of gewoon terwijl je je ’s nachts omdraait in bed en er ligt niemand. Missen is missen.

Iets wat ook vooral echt niet helpt is iedereen die mij continu blijft vertellen hoezeer zij niet zouden kunnen wat ik doe. Hoe erg ik hem wel niet moet missen straks tijdens de feestdagen. Ook wordt mij vaak gevraagd voor hoelang hij dit keer thuis blijft.. Hij is nog niet eens terug, daar wil ik niet aan denken! En als klap op de vuurpijl zeggen mensen vaak; “Tja, je kiest er toch zelf voor!”

Zucht…Ik blijf er maar gewoon bij, het heeft voor én nadelen. En ik kies nog altijd voor de persoon zelf, niet voor zijn beroep.

Dit vind je misschien ook leuk...

7 reacties

  1. Anita Willemsen schreef:

    Zo ontzettend mooi verwoord! Zo veel respect voor jou. Hoe jij hier mee omgaat vind ik zo knap! Jij kan dit, omdat je zo’n sterke, prachtige vrouw bent! Be there for you honey! You’re the best❤️

  2. Rianne schreef:

    Ik ben een moeder van…….een militair.
    Super hoe jij ermee omgaat en het ook nog eens kan verwoorden.
    En fijn voor een goed vangnet want dat is zeker ook belangrijk in “eenzame” momenten!
    DIkke duim voor jou!

    • mamametmissie schreef:

      Wat lief dat je reageert Rianne! Als moeder van is het ongetwijfeld ook lang niet altijd makkelijk… hoe ervaar jij dit? Groetjes Maud

  3. Shauni schreef:

    Wow heel mooi stukje! Kan me precies vinden in wat je schrijft! Zo herkenbaar. Ik mag nu aftellen, nog 30 dagen. Dan sta ik weer te stuiteren op het vliegveld! Heel veel liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.