Laatste loodjes

Sander komt over een paar dagen thuis, en de dagen lijken echt voorbij te kruipen! Het is echt waar wat ze zeggen, de laatste loodjes wegen het zwaarst. Ik tel al maanden af naar dit moment, de laatste dagen voordat hij thuis komt. Elke dag haal ik een knikker uit het schaaltje thuis. En hij is bijna leeg!

Ik merk dat de nesteldrang nu ook echt in begint te kicken. Ik wil graag dat alles in huis perfect is voordat Sander thuis komt. Zo haal ik ineens allemaal nieuwe planten in huis, heb ik al weken lang een grote schoonmaak en moet alles maar dan ook alles geregeld zijn. Alle laatste dingetjes in de badkamer die gerepareerd moeten worden, of de kleine reparatie aan de auto moet klaar zijn.

 

En ik ben er zo klaar voor! En klaar mee. Ik kan nergens anders meer aan denken dan aan zijn thuiskomst. Keer op keer speel ik in mijn hoofd af hoe het de vorige keer ging toen ik Sander eindelijk mocht ophalen in Eindhoven. Dat ik op dat balkon stond, en de seconde dat we oogcontact hadden ik voelde dat het goed zat. Dat we nog steeds op dezelfde golflengte zaten en dat alles goed zou komen. Heb ik dat dit jaar weer? Is alles als vanouds de seconde dat we elkaar zien? Of is het toch ineens anders…

 

Ik denk dat als er iemand dit jaar is veranderd dat ik het ben. Er is best veel gebeurd in de periode dat Sander van huis was, en ik kan mij eigenlijk niet goed voorstellen dat hij het allemaal heeft gemist. Een gek idee, dat iemand naar het buitenland gaat voor 5 maanden, en dat het leven hier echt doorgaat. Soms voelt het voor mij alsof alles op pauze staat, de avonden alleen op de bank. De nachten alleen in bed en niemand die aan het eind van de dag vraagt hoe je dag was als je thuis komt. Maar mijn leven ging wel door, ik heb een nieuwe baan; ben afgestudeerd en zo zijn er nog duizend andere dingen die Sander heeft moeten missen.

 

Gelukkig ben ik straks een weekje vrij, even samen bijkomen en genieten van tijd samen. Alle verhalen aanhoren en vertellen. Leuke dingen doen, en juist helemaal niks doen. Ik heb er zin in! Voor nu nog even aftellen, even wachten tot ik weer op dat balkon sta. Tot ik hem zie en weer voel dat het goed zit. Nog even.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 reactie

  1. Maren schreef:

    Wat een mooi stukje, met niet alleen de euforie…….mijn schoonzoon komt vrijdag thuis, wetende dat de relatie met mijn dochter in goed overleg een poos op on-hold wordt gezet. Mijn dochter heeft in de maanden van zijn afwezigheid een ernstige depressie overwonnen, ook hij komt thuis bij een veranderde partner in een veranderd leven. Zo triest en zo mooi. Ik heb veel respect voor jou en hoe jij met dit moment omgaat, wát een kracht zonder daar overdreven over te doen. Ik wens jullie een mooie toekomst toe!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.