Jaloers: was ik maar..

Lekker bezig, echt heel goed bezig al zeg ik het zelf. Het zweet loopt aan alle kanten naar beneden, wat in ieder geval betekent dat ik meer intensief bezig ben dan normaal. Wat ook wel de bedoeling is, aangezien ik me uit de naad sta te werken tijdens mijn HIIT training op Youtube.

Hou vol Maud, yes you can! Nog 20 seconden, 15, 10, 9, 8… ‘MAAAAAAAMMMMM IK MOET DENK IK SPUGEN!’ ‘Eef, meen je dees? Echt of nep spugen?’ ‘Onee, toch niet mam, maar ik heb wel een zere buik’. Good, nou ja, niet zo goed. ‘Moet je naar de wc of wil je iets eten?’ ‘Nee niks hoor, dankje, doe maar Mascha en de beer.’

Pff, heb ik weer. Doe ik net een poging tot routine, komt er weer een studiedag om de hoek. Gisteren al een strijdplan bedacht hoe ik dan toch ging sporten. Eef op de fiets en ik hardlopend ernaast. Luuk naar de peuterspeelzaal. Solid plan, right?

Haha grapjas. Nee natuurlijk niet! Ik heb vannacht namelijk tot 02.00 uur met Eef opgelopen die pijn had aan haar oor, niet in haar eigen bed kom slapen, maar ook niet in de mijne. Na 4 keer heen en weer toch echt een bed moest kiezen van me, ja super streng, I know. Om vervolgens rond 04.00 Luuk te verwelkomen in mijn bed, iets met nieuwe tick. Nou ja, gelijk maar even op de telefoon checken of Daan weer terug op aarde is, daar had ik eigenlijk niets meer van gehoord gisteren.

Jawel hoor. Daar is tie! Hij had ‘even lekker 20 km gehiked’. Zijn benen waren wel wat moe… Goh joh… Verwacht je ook niet he… En oh ja, die halve marathon van Texel werd em misschien toch niet, ze gingen gisteren 16 km interval, de halve wordt echt pittig!

Nu ik hier met een semi-ziek kind voor de 100e keer net niet lekker sta te sporten bekruipt me het gevoel van jaloezie. En hoe ik het ook probeer te onderdrukken, het lukt me maar niet.

  1. Uberhaupt de tijd om 3-4 keer per week te trainen. Echt mensen, in my dreams. Alleen aan mijn aantal stappen kom ik, omdat ik de hele dag achter Luuk aanvlieg. En misschien ben ik zelfs wel kampioen trap-op-en-af-vliegen, maar echt 3 fatsoenlijke trainingen in de week, no way!

Vorige week ging goed hé. Maandag gestart met sprint interval training toen Eef en Luuk op school waren. Hierna thuis nog wat oefeningen voor de billen en buik, hoppa meditatie er achteraan en toen was het 10.00 uur. Ik voelde me de koningin, super trots ook! Vervolgens was het dinsdag, dus rustdag. Woensdag en donderdag waren mijn eerste werkdagen, rond 19.30 thuis, kids waren toch stiekem wakker gebleven, ik nog even. Je snapt wel. KAPOT om 20.30, no way dat er nog iets trainerigs in zit. Vrijdag, twee kinderen = niet sporten. In de middag moest ik weg en tegen de tijd dat ik thuiskwam was het ook al 20.00. Had mezelf mee uit eten genomen, buik vol, sporten ho maar. Besides, met twee wijn in de benen… Zaterdag familiedag, super leuk, maar na de hele dag achter twee kids aan te zijn gevlogen was ik redelijk afgeserveerd toen we eindelijk thuis kwamen. En zondag. Zondag waren we allemaal zo sacherijnig dat zelfs normaal doen tegen elkaar al een hele opgave was. En trouwens, morgen is maandag, dus zou ik toch met Eef…

2. De halve marathon! DE HALVE MARATHON! Voel eens aan je voorhoofd?! DE HALVE MARATHON, jij traint nooit Daan! ‘Nee ik weet het, maar zit nu met een collega hier, die traint voor de hele, dan kijk ik even of we lekker samen kunnen lopen.’ De afgelopen week de ene training na de andere, interval, langzame lange afstand etc. etc. Om jaloers van te worden.

Niet alleen al vanwege de tijd die je überhaupt hebt om te trainen, maar die afstand hé! Holy cow! Ik ben serieus al 5 jaar bezig met opbouwen naar 5 kilometer… Het is me ook al een paar keer gelukt. Voor kind 1, na kind 1, voor kind 2, na kind 2. En elke keer wordt het zwaarder. Man, wat een aanslag op je lichaam is een kind dragen en op de wereld zetten, en vooral niet te vergeten: de tijd erna! Had ik me daar de eerste keer even gruwelijk in vergist. Ik dacht, kind eruit, terug naar hoe het was. Boy was I wrong, het kostte me een jaar! En nu, twee jaar na Luuk ben ik er denk nog steeds niet. En of het nu het aantal kinderen zijn, of dat de leeftijd inmiddels ook mee gaat tellen, I don’t know, maar soms frustreert het me mateloos. Hoezo kan ik niet net als al die andere #fitmoms in mn croptop en kind op mijn rug naar de sportschool? Zweet en tranen kost het me om überhaupt in de vorm te blijven die ik heb!

‘Eef, moest je nu wel of niet spugen? Want anders gaan we even boodschappen doen. Ik ben nu klaar met sporten, wil je een boterham of iets drinken? Wil je je schoenen vast aantrekken, dan spring ik onder de douche. Dan doen we even boodschappen, kopen we een cadeautje en lekkere boordjes en dan zijn we over een uur precies weer terug om Luuk op te halen.’

Soms denk ik wel eens… Was ik maar gewoon eens even, heel simpel, voor één dag een vent… Man, man, man wat lijkt me dat fantastisch!

Dit vind je misschien ook leuk...

1 reactie

  1. Karin schreef:

    Herkenbaar 😅
    Vooral die “werk” tripjes die ze dan maken en lekker klimmen, wandelen of skydiven. “Snoepreisjes” en wij maar ploeteren hier als werkende moeders.
    Ik ben ook zeker wel eens jaloers, maar andersom, als ze dan op uitzending zijn of op bivak oid. Dan zijn ze jaloers op ons omdat ze toch wel veel missen van de kinderen en het gezin.
    Dan denk ik, dat zou ik toch niet willen inruilen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.