Ik trouw nooit met een militair!

Ik sta buiten met een collega te praten en ik zie in mijn ooghoek iemand in het groen lopen. Het uniform, de baret, mijn hart slaat over. Daar ben je! Eindelijk! En terwijl ik een intens euforisch gevoel door mijn hele lichaam voel schieten, komt daar meteen het besef dat jij dit niet bent. Niet kan zijn. En dan komen de tranen. 

Je bent op uitzending, ver weg van huis en van mij. Ik voel me zo ontzettend stom dat dit zoveel met mij doet. Al ruim 2 maanden ben ik sterk, krijgt niets of niemand me gek. En juist wanneer ik er even niet mee bezig ben komt het binnen met een noodvaart.  

 Toen ik klein was riep ik altijd dat ik nóóit met een militair zou trouwen later, zo was ik echt niet! Wel dus. Tot over mijn oren verliefd en inmiddels wonen we ook samen. Het went” laat ik mij minimaal 2 keer per week vertellen. En eerlijk toegegeven ben ik het ook maar gaan roepen op de automatische piloot. Maar natuurlijk went het niet, continu alleen moeten zijn terwijl je iemand hebt waarmee je alles kan en wil delen. Gelukkig zijn er tegenwoordig een heleboel kanalen waarmee we zo regelmatig als mogelijk contact hebben. Maar ook dan is het niet altijd even makkelijk. Sander draait een functie waarmee hij tijdens zijn uitzendingen heel veel buiten de poort is, en dan weet ik ook niet wanneer hij weer wat van zich kan laten horen. 

 Toen Sander voor het eerst begon over een toekomst bij defensie leek het allemaal nog zo ver weg. Wij kunnen dit! Riep ik meteen enthousiast. Trots dat hij een beroep had gevonden wat bij hem past. Nooit gedacht dat ik nu jaren later alleen in mijn huis op de bank zou zitten terwijl ik een blog aan het schrijven ben over hoe het is om samen te zijn met een militair. Al het geregel wat er bij komt kijken zodat Sander op uitzending kan zonder dat hier meteen alles in de soep loopt. Waar ging ik alle tijd vandaan halen om ineens alles in mijn eentje draaiende te houden? Bij ons in het huishouden hebben we altijd alles eerlijk verdeeld, ineens valt de helft weg. Hoe los je dit op? Soms voelt het als jongleren met 25 ballen, maar inmiddels heb ik gelukkig mijn ritme gevonden. 

 Ik probeer voor mijzelf nu zo veel mogelijk dingetjes te regelen in huis, dingen die ik graag wil opknappen voordat hij weer thuis komt. Denk aan kleine klusjes in de badkamer of in de keuken. Zodat als we straks weer samen thuis zijn hij écht in een fijn huis thuis komt, waar alles geregeld is. Misschien is het onbewust ook een stukje bewijzen dat ik het wel kan alleen. 

 Soms is het even moeilijk, en dan is het zo fijn om een goed vangnet te hebben. Ik heb ontzettend veel lieve vrienden en vriendinnen, en mijn ouders en schoonouders zijn er voor mij wanneer ze kunnen. En zodra ik aan het eind van de dag in bed lig kan ik maar aan één ding denken, weer een dagje dichterbij zijn thuiskomst…  

 

Dit vind je misschien ook leuk...

1 reactie

  1. 1 januari 2019

    […] 35 dingen die je niet moet zeggen tegen de vrouw van een miliair 2. Ik trouw nooit een militair 3. Leven met, en zonder mijn militair 4. 50 tinten groen 5. […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.