Iets met een dip…

Het is vrijdag en dus bijna weekend. Gewoonlijk uiteraard iets om naar uit te kijken. Vandaag heb ik dat niet, helemaal niet zelfs. Ik weet niet of het door hormonen komt, of de irritante verkoudheid waar ik al een week mee loop. Of misschien wel door de omslag van het weer. Ik had het ook echt niet aan zien komen, maar ik geloof toch echt dat ik een dip heb. Een dikke vette dip.

Door het tijdverschil heb ik manlief de afgelopen week nog niet gesproken en ik ga er ook niet vanuit dat dat de komende dagen zal veranderen. Ik weet ook niet eens of ik behoefte heb om met hem te praten. Zelfs appen staat me tegen. Wat ik hem nu app, leest hij toch pas als ik het alweer vergeten ben. Buiten waait het, regent het en het liefst kruip ik in bed en ga de hele dag Netflix kijken met pizza, wijn en chocolade erbij.

Maar ja…de boel moet wel blijven draaien..

Ik realiseer me dat het de eerste oefening zonder mijn grote vriend aan mijn zijde. Onze hond is dood.

Veertien jaar is hij bij ons geweest. Sterker nog, ik had de hond voordat ik mijn man leerde kennen.

Mijn maatje, mijn rots in de branding. Hij zorgde altijd dat ik me veilig voelde als ik alleen met de kinderen was. En nu is het stil… Niet meer zijn begroeting als ik ’s ochtends beneden kom, als ik thuis kom na mijn werk.

Het afscheid kwam totaal onverwacht. Zo rende hij nog achter de katten aan en zo zaten we met zijn allen bij hem toen de dierenarts hem het spuitje gaf. Verschrikkelijk vond ik het, vooral omdat hij zich verzette. Hij wilde niet, ik wilde niet, maar het was overduidelijk dat het niet anders kon. Dat heeft de dierenarts me wel 100 keer moeten verzekeren. Toch was het een rotbesluit, beslissen over leven en dood. Ik wist dat het moest, dat ik het uit liefde voor hem moest doen. Tot het einde, wat niet zomaar kwam, bleven we aan zijn zijde. Dat waren we hem verplicht, tot hij zijn laatste adem uit blies. En toen was het stil, stil en leeg in huis. Er mist gewoon iemand.

De grote kater van de buren heeft ineens vrij spel in onze tuin. Jarenlang was het dagelijks een soort Tom en Jerry verhaal. De hond aan de ene kant van de heg en de kater aan de andere kant. Ze konden elkaar eindeloos uitdagen en opjagen. Als de schutting dan een keer per ongeluk openstond en de hond hem te grazen kon nemen, dan deed hij het niet. Hij rende op de kater af en daar bleef het bij, waarna ze beide weer hun eigen gang gingen. Om vervolgens elkaar weer uit te dagen aan beide kanten van de heg.

Zelfs de kater lijkt teleurgesteld dat het spel definitief afgelopen is.

De etensbak staat nog in de keuken, die kan ik gewoon nog niet weghalen, nog even niet.

Ik realiseer me nu pas dat hij echt onderdeel was van ons gezin. Dat hij er altijd was, overal bij is geweest. De geboorte van de kinderen, het overlijden van mijn moeder, alle oefeningen en uitzendingen, hij was er altijd.

Wat kon ik opknappen van een flinke wandeling met de hond door het bos. Laarzen aan en de wind in onze haren.

Ik kan natuurlijk alleen gaan wandelen, maar dat is toch anders. Ik zal er toch wat aan moeten gaan doen. Nu de vaste rondjes die we maakten van de baan zijn, krijg ik ineens veel minder beweging en daglicht. Ik werk op kantoor dus is bewegen en buitenlucht na werktijd wel zo gezond en belangrijk.

Ik besluit dat ik genoeg heb geklaagd, ik ga niet in de piepzak zitten. Weekend is leuk!

Ik ga straks gewoon zonnebanken en haal pizza, wijn en chocolade. We gaan hoe dan ook van het herfstachtige weekend genieten, regen of geen regen. Wellicht kunnen we naar het zwembad met zn drietjes…. Of…we trekken gewoon onze laarzen en regenjas aan en gaan uitwaaien in het bos!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.