Hoe verdriet kracht mocht worden

Zo veel meegemaakt in een maand tijd.

Liefde en verdriet in de dezelfde week.

Ik wist dat je weg zou gaan, maar ik voelde het niet de dagen van te voren.

Ik leefde in een soort roes.

Onze laatste nacht wilde ik je juist knuffelen en bij je zijn, maar ik kon het niet.

Pas onderweg naar het vliegveld, kwamen de tranen, nu was het echt nu ging je weg.

Ik kon niet meer stoppen met huilen.

Alle gevoelens die ik zo hard had weggestopt.

Voelde ik nu wel, ik wilde roepen blijf bij me ik kan het niet zonder jou.

 

De eerste weken waren een ramp, ik voelde het verdriet van wat we hebben meegemaakt vlak voor je weg ging.

Ik wist niet hoe ik hier het beste me om kon gaan.

Ik hoopte dat je terug kwam, maar dat gebeurde niet.

Ik had je meer nodig dan ooit. Maar je kwam niet.

 

Langzaam begon ik het te accepteren, dat de armen die er altijd voor me waren, er nu even niet konden zijn.

 

Ik wilde hier zo graag uit, ik wilde mezelf vinden, ik wist dat mijn gezin mij nodig had, meer dan ooit want papa is er nu niet.

 

Langzaam met kleine stapjes, klom ik op, ik veranderde mijn huis, wisselde van alle slaapkamers.

Ik leerde mezelf kennen op een manier die ik vergeten was.

 

Ik kwam tot mezelf op een manier die ik nooit voor mogelijk hield.

Ik kies voor mezelf,Ik  kan weer lachen, happy zijn.

En met veel liefde aftellen tot mijn man weer thuis komt.

 

Kijk er zo naar uit om je weer thuis te hebben.

Die sterke armen om me heen.

En samen verder te gaan op de manier hoe we nu in  het leven staan!

 

‘Ik dacht dat ik het nooit zou redden zonder jou.’

Werd

‘Wat ben ik blij dat wij dit samen hebben mogen mee maken !’

Stronger than ever!

 

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.