Het consultatiebureau

Ik voel de tranen branden achter mijn ogen als ik de vragenlijst invul voor het consultatiebureau. He bah, ik heb de afspraak verzet, maar het komt vandaag alles behalve uit. De vorige afspraak verzette ik i.v.m. de finaleweken van mijn werk en opleiding. Dat hier Defensie nu weer tussendoor moet schuiven had ik niet helemaal voorzien. Of niet willen zien. Ik kom hier natuurlijk pas 2 dagen geleden achter, te laat om nog te verzetten. Deze weken leef ik van dag naar dag, elke dag geniet ik van mijn, nu nog complete, gezin.

Vragenlijst

Langzaam vul ik mijn vragenlijst in. Eet goed, check. Drinkt goed, check. Luistert goed, mwah… peuter he. Slaapt goed… Uhm ja nu wel… Zal ik dat invullen of zal ik eerlijk zijn? Ja ik moet eerlijk zijn, dat heb ik zo geleerd, zeker tegen de dokter.

Ok, slaapt goed, wisselend. Maakt u zich zorgen? Ja…

He gadver. Ga ik dit vertellen? Ja waarschijnlijk wel. Ok, waterproof mascara dan maar op. Wil ik dit vertellen? Nee, dat liever niet. Ik heb echt een haat-liefde verhouding met het consultatiebureau. Liefde voor de artsen en verleegkundigen die mij altijd bijstaan. Haat, omdat zij degenen zijn die mij bijstaan en niet Daan.

Alleen

Als ik er over nadenk is Daan 1 keer in 3 jaar en 2 kinderen wel mee geweest naar het consultatiebureau. En daar hekel ik Defensie soms voor. Daan was er niet toen we voor de eerste keer naar het CB gingen, toe Eef 6 weken oud was. Hij was op oefening in Italie. Daan was er niet toen Eef niet meer sliep, hij was op missie in Mali. Daan was er niet toen Luuk en gebroken sleutelbeen bleek te hebben (3 weken oud), hij was op oefening in Duitsland. De meest recente oefening in Nederland, daar ging het mis. Helemaal mis met onze Eef. Gillend stond ze in de nachten naar haar papa te roepen, maar hij kwam niet. In volledige paniek moest ik ons meisje troosten.

Hierna hebben we hulp gevraagd en gekregen van Defensie. Het gaat nu erg goed. Nu, met nog 1 dag te gaan voor vertrek kan ik niet onderdrukken dat ik naar het CB ga met een steen in mijn maag. Ik ga vertellen dat het goed gaat nu, maar hoe zal het over een week gaan, of over een maand? Dan sta ik er weer alleen voor, is Daan wederom vertrokken. En wat moet dan het consultatiebureau? Helpen met iets waar zij toch geen verstand van hebben? Tips geven voor het ‘doorsnee’ gezin? Wat moet ik daarmee? Komen zij de nachten hier doen dan?

Bah, soms vind ik gewoon alles even stom. Stom consultatiebureau en stomme Defensie!

Dit vind je misschien ook leuk...

1 reactie

  1. Inge schreef:

    Heel herkenbaar die gebroken nachten als papa weg is. Ik heb destijds zelf een knuffel gekocht (sorgenfresser) en verteld dat die nare dromen opeet als ze bij je slapen. Het heeft toen een beetje geholpen. Sterkte in ieder geval!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.