”Hallo kleintje, papa is thuis”

Langzaam loop ik de voor mij bekende gang binnen. Ditmaal niet met mijn lief, maar met mijn hartsvriendin. Ik wil haar hand vastpakken, maar vind dit tegelijk een beetje vreemd. Ik lach en doe luchtig, ik zie dat ze er voor me wil zijn, maar ik zie ook dat zij niet goed weet hoe.

Mijn vriendin, ook mama met missie geweest, maar sinds 5 jaar een burger-mama, is de nuchterheid zelve. Misschien dat ik juist om die reden haar graag naast me wil op dit moment.

Bij aankomst grappen we nog: als we nu hand in hand lopen, denken mensen misschien dat we een setje zijn? We lachen hardop en kletsen verder, op deze manier gaat de tijd heel snel en zakt de spanning.


Even later hoor ik mijn naam

Even later hoor ik mijn naam, mijn vriendin kijkt me aan en knikt bemoedigend. Ik haal diep adem, loop achter de vriendelijk ogende man aan en zucht van binnen. “Gespannen?: vraagt hij. “Jaaaaaa”, wil ik schreeuwen. “Een beetje”, zeg ik. Van binnen draait mijn maag zich meerdere keren om.

Mijn lief zit 2500 km verderop in de woestijn. Ik loop in deze steriele hal. Alleen. Moederziel alleen….na al die jaren samen vechten, loop ik nu alleen door de hal. Ga ik alleen naar binnen, kijk ik alleen naar het echo apparaat. Geen bemoedigende schaterlach die mij gerust stelt. Geen hand op mijn schouder, geen zachte kusjes op mijn neus en geen twee paar ogen die aan het beeldscherm gekluisterd zijn. Om te zien of dit frummeltje in wording, ons kleine ijsbeertje, op de goede plek wordt gezet. Dit keer ben ik alleen en is mijn lief al een maand weg. Op missie. In een land waar ik niks of niemand ken. Een land waar geen besef van mijn realiteit is. 

Nog geen 5 minuten later sta ik weer buiten en gek genoeg voel ik me goed. Ik loop langs een spiegel en bekijk mezelf. Ik zie er nog hetzelfde uit als 5 minuten geleden, alleen nu zijn we samen. IJsbeertje en ik. Ik ben benieuwd hoe lang jij bij me mag blijven en ik hoop alleen maar iets langer dan je “broertjes en zusjes”. Mijn vriendin ziet me aankomen en lacht. “Gelukt?”. “Jawel” zeg ik rustig. “Gaan we nu wel hand in hand naar buiten liefje van me??” lach ik. We gieren het uit en als twee schoolmeisjes lopen we naar buiten alsof er niets gebeurd is. Het voelt goed, we zullen zien….nu eerst naar huis. In de auto leg ik mijn benen op het dashboard. “Alle kleine beetjes helpen” grinnik ik.

 

Op dat moment weet ik genoeg

Twee weken later heb ik het enorm druk op het werk. Op zich niks geks, ik werk altijd extra als hij weg is. Die dag is er echter iets raars aan de hand. Mijn “gezicht” loopt uit en ik zweet als een otter….het voelt alsof er een griep aan zit te komen, maar ik ben euforisch. Op dat moment weet ik genoeg. Mijn ijsbeertje is aan het groeien en gaat bij me blijven…voor goed…lief klein ijsbeertje, jij bent voorlopig mijn geheim. Straks mijn lief bellen….hij wordt papa!

Alles heeft hij gemist

En dan, 18 weken later. Weken van enorm ziek zijn en innige omhelzingen met ons toilet heb ik overleefd. De test, de eerste echo, de eerste keer een kloppend hartje van ons ijsbeertje, de bekendmaking. Alles heeft hij gemist.

 

Maar het maakt op dit moment allemaal niets meer uit. IJsbeertje en ik staan samen in Eindhoven te wachten op zíjn vliegtuig. Een vlucht met alle mannen en vrouwen die hun familie hebben moeten missen. Jim gaat ons samen voor het eerst zien. Mijn buikje is al best zichtbaar, maar ik probeer mezelf een beetje te verstoppen. Ik wil hem niet “overvallen”. Ik ben zenuwachtig, ongeduldig en nieuwsgierig tegelijk. Hoe zal Jim reageren op mijn bolle buikje?

 

”Hallo kleintje, papa is thuis”

Dan is het zover en zie ik hem door de glazen pui verschijnen met een verwilderde en zoekende blik in zijn ogen. Ik zwaai naar hem en het voelt alsof ik aan de grond genageld sta. Gelukkig komt hij snel naar me toe en kan ik hem eindelijk vasthouden. Hij is er weer! Ik was van plan groot en sterk te blijven, maar ik begin toch te snikken. Die verdomde hormonen ook?! Voorzichtig pakt Jim me vast en kriebelt zachtjes over mijn buik: “Hallo kleintje” fluistert hij: “Papa is thuis”…. 

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.