Ha, eindelijk even tijd om bij te schrijven. Het is inmiddels al drie weken geleden dat ik mijn laatste weekblog postte. First things first, het waren nogal een weken. De afrondweken, de tandvleesweken, de niet-nadenken-maar-doorgaan-weken. En ja, I survived!

Maandag

Alle dagen zal ik niet meer nalopen, maar de belangrijkste momenten zal ik uiteraard beschrijven. Zoals jullie weten had ik vorige week mijn laatste werkdag. De maandag van de laatste werkweek was ik toch stiekem wel een beetje zenuwachtig. Misschien zelfs wel net zo zenuwachtig als mijn eerste werkweek, haha. Ik kan niet helemaal zeggen waarom, maar het was er gewoon.

Toch wel lekker gewerkt, nog een laatste keer filmen voor mijn assessment zelfs. Zo gewoon en zo bijzonder was deze dag tegelijk. Aan de ene kant is alles hetzelfde, aan de andere kant weet ik dat zo’n zelfde dag er niet en nooit meer zal zijn. Dit is echt de laatste maandag hier.

Dinsdag

Dinsdagavond had ik een avondje bij vrienden. Uiteraard ook al veel te lang niet echt gesproken, dus konden er mooi twee dingen gecombineerd worden. Mijn laptop moest nog helemaal leeg gehaald worden, geen Mama met Missie meer te traceren, geen wachtwoord meer te vinden. En ja, daar ben ik heel eerlijk in. Sommige dingen heb ik gewoon nul verstand van. Bijvoorbeeld computers, wiskunde, technnologie (ik ben serieus blij dat ik Word snap mensen), Excel (ja daar haak ik al af). Je weet wel, dat soort dingen.

Vroegah vond ik dat ik alles moest kunnen. Inmiddels ben ik er wel achter dat ik vooral moet doen wat ik zelf goed kan en dat het fijn is mensen te kennen dan die andere dingen heel goed kunnen. Als ‘tegenprestatie’ ben ik uiteraard altijd bereid een pijnlijke schouder of rug eens onder de loep te nemen. Anyway, computer dus. Computer leeg + gezellige avond = geslaagd.

Woensdag

Woensdag ging ik weer naar school, mijn laatste lesdag ever… Ik kan het werkelijkwaar nog steeds niet geloven. Bijna 8 jaar naar school geweest en dan zou dit de laatste zijn. Stiekem ken ik mijn eeuwige honger naar meer kennis wel, dus helemaal uitsluiten dat er nog een specialisatie op de specialisatie komt durf ik toch niet. Maar voor nu: done!

Donderdag

Donderdag, finaledag. Toch wat ongemakkelijk, maar een stuk rustiger dan maandag vertrok ik voor de laatste keer naar mijn werk. Voor werktijd, ja ik begon laat, hebben we nog heerlijk geluncht met alle collega’s. Het was erg gezellig en de sfeer was luchtig. Toch merk ik ook tijdens het werken dat ik dit ga missen. Niet alleen het werk, maar ook het ‘even er uit zijn’. Even de professional en even geen maaaaamamaaaamamama. Ik kan dus nu al met zekerheid zeggen dat ik, zodra de situatie het toelaat, weer terug aan het werk ga. Of ik begin voor mezelf, ook een overweging die ik zeker ga maken de komende tijd!
Na een lange maar leuke dag vertrok ik weer naar huis, moe maar zeer voldaan.

Weekend

Weekend, klaar, done, ontspannen maar! Nou ja, dat zou je zeggen. Niets is minder waar. In elke vrije minuut die ik deze dagen heb kruip ik achter de computer. Ik moet nog films bewerken, teksten schrijven, literatuur zoeken en onder de streep moet hier ook nog een goed verhaal uit komen. Sterker nog. Dit MOET wel een goed verhaal worden. Een aantal weken na het inleveren word ik beoordeeld en aan de hand van dit materiaal en een gesprek wordt bepaald: wel of geen kinderfysiotherapeut… Brrr, deze gedachte bekruipt me af en toe. En ook al heb ik nog nooit een herkansing of een onvoldoende gehad, zo’n erop of eronder moment is toch wel erg spannend!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.