Eerste blog van thuisfronter Monique

Mijn eerste blog! Eigenlijk nooit gedacht dat ik dit ooit zou doen, maar vind het toch wel erg leuk! Ik ben Monique, 24 jaar en kom uit Bovenkarspel. Zelf werk ik bij Buurtzorg, een thuiszorgorganisatie.

Ik heb nu bijna 4,5 jaar een relatie met mijn vriend Mick. Mick werkt sinds 2016 bij de marine. In het begin van onze relatie was dit dus niet zo. Ik was ook mega trots toen hij begon bij de marine. Nu ben ik dat natuurlijk nog steeds, maar hoe langer iemand bij defensie werkt hoe meer nadelen je ook vaak tegen komt. Ook voordelen natuurlijk, maarja vaak blijven de nadelen meer hangen..

Begin 2018, toen had Mick al wat oefeningen gehad, kreeg ik te horen dat Mick in 2019 voor 5,5 maand weg zou gaan. Jemig, wat vond ik dat verschrikkelijk. Ik heb hier dan ook heel vaak om gehuild. Veel mensen zeggen dan tegen je dat het wel goed komt en dat het nog een jaar duurt, maar ik was mij dat hele jaar al aan het voorbereiden. Hoe ga ik zoiets overleven?! Ik wist echt niet hoe ik dat moest doen.

Toch vlogen die maanden richting 2019 snel om. Elke maand dacht ik er wel over na hoe ik dat nou moest gaan doen in 2019. Ook in 2018 was Mick soms een paar weken weg en vooral op die momenten dat hij al weg was, voel je het nog extra erg. Zo voelt het dus om straks elke dag alleen te zijn. Ik heb mezelf hier waarschijnlijk ook echt gek om gemaakt.

In september 2018 kwamen wij een mooi huis tegen en hebben we dit gekocht. Hiervoor woonde wij nog niet samen. Ik had ook altijd gezegd dat ik pas na die 5,5 maand samen wilde wonen, maar dit kwam zomaar op ons pad. Sinds 12 november 2018 wonen wij dan ook officieel samen. Ik wilde zo snel mogelijk in het huis en omdat dit ook eigenlijk al helemaal af was, konden we dit meteen doen. 5 januari zou Mick namelijk weg gaan, dus ik kon het niet aan als we eerst nog 2 weken nodig hadden om alles te schilderen. Nee, ik had al snel besloten dat ik dat zou doen als Mick weg was.

Oud en nieuw 2018/2019 keek ik ook enorm tegenop. Ik had natuurlijk harstikke zin in een feestje, maar de gedachte dat Mick 5 dagen later weg zou gaan vond ik vreselijk. Om 0.00 uur moest ik dan ook heel erg huilen. Gelukkig had ik op dat moment zulke lieve mensen om mij heen en hebben we een mooi feestje gehad.

5 januari was het dan zo ver. De dag waar ik al bijna een jaar tegenop zag. 1 ding was heel fijn. Mijn zwager zei die dag: Je moet het maar zo zien Monique, vanaf nu kan je wel gaan aftellen. Die zin heeft mij heel erg gemotiveerd. Zo was het ook eigenlijk. Ik zag hier al een jaar tegenop, maar nu was het zo ver en kon ik inderdaad gaan aftellen.

Het afscheid was heftig. Ik heb de hele dag daarna nog gehuild en daarna ging ik op de overlevingsstand. Ik wist dat de eerste 2 weken het ergst waren. Die weken moet je zo erg wennen dat je alleen bent. Vaak heb ik het na 2 weken wel geaccepteerd, dan voelt het anders, wat ik soms ook eng vind. Het voelt dan net alsof je geen relatie hebt, maar wel veel met iemand praat. Een hele rare gewaarwording.

Zo gingen er redelijk snel 2 maanden voorbij. En het fijne aan de marine is, is dat je bijna altijd je geliefde/familie op kunt zoeken. En dat deed ik ook. Samen met een vriendin, die ook haar vriend op dezelfde boot heeft, gingen we naar ze toe. Heerlijk om weer even iemand in je armen te sluiten. Maarja, dan moet je op slot toch weer afscheid nemen. Pffff, dat was eigenlijk weer net zo zwaar. Gelukkig toen ik thuis was had ik er verder niet zo’n last meer van.

Zo ben ik na 4 maanden nog een keer heen geweest. Dit heeft mij wel heel erg geholpen in die 5,5 maanden. Zo heb je toch even een pauze tussendoor.

Wat ik wel lastig vond is dat heel veel mensen blijven zeggen dat het vast voorbij vliegt. Zo voelt het niet voor iemand die iemand mist en het helpt je er zeker niet doorheen. Ook vrienden die beloofde om veel leuke dingen met je te doen.. Er zijn er een paar die dat gedaan hebben, maar ook genoeg niet.

Op 24 juni 2019 kwam Mick terug. Die nacht heb ik natuurlijk geen oog dicht gedaan. EINDELIJK waren die 5,5 maand om, iets waar ik al zeker 1,5 jaar naar uit keek en toen was het eindelijk zo ver! Ik was echt enorm zenuwachtig. Superraar eigenlijk, want het is gewoon je vriend die terugkomt, maar toch. Heeerlijk dat hij er weer was en daar hebben we een goed feestje op gevierd.

Nu is het november 2019. Tussendoor is Mick nog 1 week aan het varen geweest. Het was maar een week, maar afscheid nemen blijft altijd kut. Sommige mensen vinden dan waarschijnlijk dat je je aanstelt, maar als je zo vaak afscheid moet nemen van elkaar, maakt het niet uit of het 1 week of 1 maand is. Het blijft moeilijk.

Volgend jaar gaat Mick veel korte reisjes doen, 4 weken weg, dan weer 4 weken thuis en ga zo maar door. Ik weet niet of ik dat fijner vind dan 5,5 maand aan een stuk, maar dat zal ik ervaren. En dan 2021.. Weer een jaar waarin ik Mick waarschijnlijk lang zal moeten missen. Hoe lang, dat weten ze nog niet, maar dat het een paar maanden wordt is zeker.

Laat ik mezelf er dit keer dan maar niet alvast om gek maken…

Liefs Monique

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.