Eerste blog van Annemie

Ik ben Annemie, 34 jaar oud en al meer dan 10 jaar samen met mijn militair. Op het moment dat ik hem leerde kennen moest hij nog beginnen aan zijn KMS. We zijn samen in Defensie gegroeid en ik kan best zeggen dat ik mede door Defensie flexibeler ben geworden. Oefening gaat wel door, of toch weer niet en dan op de dag zelf wordt je op je werk gebeld, ben toch een week weg. Tja daar wordt je wel flexibel van.

Sinds 2 jaar hebben wij samen een prachtige zoon, twee druppels water lijkt hij op zijn vader. Onze zoon is net zo druk, heeft energie voor 2, is een doorzetter en onwijs ondernemend. In februari verwachten wij onze tweede zoon. Een huis vol mannen, ik kijk er nu al naar uit. En dan voor even een huis vol, want er staat een vertrek van 4 maanden op de planning in juni 2020. Onze tweede baby is dan 5 maanden oud. Ik moet zeggen dat ik dat best wel spannend vind.

Hoe ga ik dat doen, ga ik dan eindelijk hulp van andere accepteren of er zelfs om vragen? Hoe gaat onze oudste zoon hierop reageren (dan bijna 3), en hoe doe je dat twee kinderen als je alleen bent?! Deels denk ik dat ik geleefd word, je moet naar je werk en de kinderen moeten eten dus we stomen die maanden wel door, maar wanneer heb je dan tijd voor je eigen gemis?

Want dat gemis kan zo heerlijk dubbel zijn. Het gemis bevestigt altijd het heerlijke gevoel van ‘het houden van’. Dat vind ik altijd wel prettig. Maar natuurlijk is het ook leeg in je bed, stil in de avonden en waar is je partner waar je zo lekker alles mee kan delen.

Kortom ik zie wel tegen wat dingetjes op. Maar eerst gaan we zwangerschapsverlof houden (met nog velen oefeningen), bevallen en bevallingsverlof houden. Daarna kijken we dan wel verder…

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.