Ik wist dat ik me alleen zou voelen zonder hem. Maar niet dat ik zo eenzaam zou zijn.

Ik hoor mensen nog zeggen, als je man dadelijk weg is, komen we echt langs. Doordeweeks, in het weekend, wat dan ook. We zijn er voor je.
Wij zeiden nog tegen elkaar: ‘Wauw dit keer gaat iedereen ervoor, en heb ik hulp van alle kanten.’

Maar niets is minder waar. Ik voel me vaak zo ontzettend eenzaam, ik hoor mensen praten over zichzelf. Zo oppervlakkig naar mij. Ik vraag me af of ze mij vergeten zijn? Hoe ik iedere dag mijn gezin draaiende hou, zonder enige hulp, zonder man. Een belletje een berichtje om te vragen hoe het echt met me gaat, of ik het red of ik iets nodig heb, of ze iets voor me kunnen betekenen. Of voor mijn kindjes, MIJN man is immers weg.

De vrijdag avond is het moeilijkst, hoe vaak ik die eenzaam verdrietig op de bank heb gezeten. Er was niemand.

In het begin nodigde ik ze steeds uit, verzorgde ik iedereen, kookte voor  ze en zorgde dat iedereen het naar zijn zij had. Ook voor de kinderen vond ik dit belangrijk. De rommel die achterbleef als ze weer weg waren, ruimde ik met liefde op.

Ik begon in te zien dat als ik niets liet horen, dat er geen bericht of uitnodiging naar ons kwam. Helaas kwam alles maar van één kant. Ik wilde dit niet meer. Ik vond dat mijn gezin en ik meer waard zijn dan dat.

Ik zoek een manier om dit een plekje te geven.
Ik heb besloten deze mensen los te laten.

Wat had ik graag meer empathie gekregen.
Wat had ik het fijn gevonden, als ze hun woorden dit keer hadden waargemaakt. Had voor mij alles een stukje makkelijker, vrolijker verlopen.

Iedereen heeft iemand nodig.
Ik las wel eens ergens echte vrienden leer je kennen in moeilijke tijden.
Ik snap nu wat dit betekent.

En toch gaan we door en iedere dag weer een dagje dichterbij.
Totdat wij weer samen zijn.
En dan is het tijd voor ons, dan zijn we niet meer eenzaam of alleen.

De mooiste lessen zijn de lessen, waarin we inzien wat belangrijk was, wat belangrijk is en wat altijd belangrijk zal zijn.


1 reactie

Deborah · 16 januari 2019 op 12:01

Wat is dit stuk herkenbaar! Prachtig en keihard. Trots op je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.