Nog 7 weekenden te gaan.

Nog 7 weekenden te gaan dacht ik die ochtend. Al was het weekend eigenlijk al op donderdag begonnen, omdat Floor ziek was dus zat ik al 2 dagen thuis en binnen. Nog een lang weekend te gaan dus, maar het einde was in zicht. We startten de zaterdag al vroeg. Eerst om boodschappen, want deze wilde ik binnen hebben voor de drukte en dan nog even actief in huis, want zou ’s middags lekker gaan lunchen met 2 vriendinnen. De was is klaar dus hup naar zolder om deze op te hangen en de volgende aan te zetten. Vanavond weer een lekker schoon bed.

Ik was nog maar net bezig toen Floor al naar boven kwam, want ze moest plassen. Licht geïrriteerd heb ik haar op de wc gezet, want op school gaat ze altijd zelf en nu moest ik helpen. Nadat ik haar op de wc heb gezet in de badkamer ga ik weer terug naar zolder. Floor huilt nog wat na en ik roep dat ze er zelf af kan en ga verder met de was. De grotere kledingstukken en beddengoed hang ik aan de hogere waslijn die dwars over de zolder hangt ideaal.

Maar dan…

Terwijl ik bezig ben glij ik uit of raak ik uit balans ik weet het niet meer. Ik val op spullen o.a. lampen die ik daar heb gelegd om weg te gooien en ook staan er vazen tegen de muur in de hoek. Ik val hard boven op deze spullen, en doe mezelf pijn. Het eerste wat ik denk is opstaan en kijken of ik ergens een verwonding heb. Al snel valt mijn oog op mijn rechter arm en een grote wond. Het eerste wat ik denk heb hulp nodig en naar de buren. Dit roep ik dan ook tegen Floor terwijl ik naar beneden ren. Ik kom langs de badkamer waar ik snel een handdoek mee pak en die om de wond sla aangezien het bloed eruit stroomt. Ik ren door naar beneden en ren meteen naar buiten. Mocht ik nu neervallen wordt ik gezien even bedenk ik dat mijn telefoon nog binnen lig maar nee niet belangrijk nu want bellen lukt niet. Ik bel snel aan bij de buren, ik weet niet of er iemand thuis is dus loop naar de andere en hoor dan de deur bij de buren al open gaan. Ik hoef maar weinig te laten zien en de buurvrouw laat mij binnen en belt 112. De buurman wordt naar Floor gestuurd die nog thuis is. Dan is het wachten op de ambulance. Ik bloed nog steeds, maar weet alles te vertellen en ben helder genoeg. De tijd ging al niet altijd even snel de laatste tijd maar nu lijkt hij helemaal te kruipen en lijkt het lang te duren voor de ambulance er is. Als de ambulance er is wordt er gekeken en gehandeld. Dat het gehecht moet worden is duidelijk dus mee naar het ziekenhuis in de ambulance. Ik grap nog dat ik dat dan ook van bucketlist kan afstrepen.

In de ambulance

In de ambulance praat ik met de broeder over van alles uiteraard ook over Ralf dat hij nu niet thuis is. Ralf weet nog van niks eigenlijk niemand nog want besloten die straks wel te bellen. Aangekomen bij de spoed is het tijd dat er weer gekeken wordt ik kijk weg want de wond heb ik inmiddels wel genoeg gezien. Er moet een chirurg bijkomen kijken omdat het een diepe wond is en waarschijnlijk niet even 123 gehecht is. Dus weer wachten. De buurvrouw die mee is belt mijn ouders zodat hun ook op de hoogte zijn. Als mijn moeder er ook is komt de chirurg. Er wordt naar gekeken en besloten dat het op de OK dichtgemaakt moet worden. Dus de rest van de tijd wordt het wachten. Toch wil ik Ralf even spreken en het vertellen. Maar waar hij uithangt geen idee en twijfel sitcen bellen of hem. De nuchtere ik vind het niet erg genoeg voor het sitcen, ik leef nog en het is maar een wond. Ik vraag of hij even kan bellen en meld verder niks ook niet met spoed of wat dan ook. Maar net op moment dat hij belde besloot iets der voor dat bloedkraan zich zelf open zet en stroomde het bloed dus letterlijk uit mij. Paniek, maar toch rustig wachten op hulp. Dus niet ik, maar mijn moeder nam het telefoontje van Ralf aan en dan komt het allemaal net even wat anders over, oeps.

Als de bloedkraan gestelpt is zoek ik nog contact met Ralf dat het goed gaat en het goed komt en bel ik dan toch maar het sitcen. Iets wat zo gedaan is trouwens, maar 1 keuze menu en zo iemand aan de lijn. Ik word netjes te woord gestaan en er wordt gevraagd wat ik wil dat ze doorgeven. Eigenlijk is dat vooral dat ik wil dat Ralf mij kan bellen. Dit wordt geregeld en Ralf krijgt die dag idd de gelegenheid om contact met mij te leggen. ´s Middags wordt ik geopereerd onder narcose even lekker slapen dus. Voor het slapen zeggen ze dat ik mag gaan dromen over een mooie vakantie maar he hallo deze army wife heeft maar 1 droom en dat is toch echt de thuiskomst van haar militair! Na de narcose ben ik moe en misselijk en wordt het dus een nachtje ziekenhuis.

De andere dag is het wachten. Het moeilijkste vind ik het voor Floor ze moet nu haar papa en mama missen. Als de chirurg ´s middags komt en wat testen doe die pijn doen mag ik nog een nacht blijven als ik wil. Maar mijn antwoord is dan ook nee! Dit kan ik Floor niet aan doen dus ik ga lekker naar huis uhm nou ja mijn ouders. Want alleen naar huis was even geen optie, ik kan namelijk mijn rechterarm niet tot nauwelijks gebruiken. Is de wond met zo´n 14 hechtingen dicht gemaakt en inwendig nog wat pezen en spieren hersteld. Dus deze blog is geheel getypt met links en houden we voorlopig rust en tellen we de laatste weken nog harder af.

Categorieën: Blog by Nina

1 reactie

nog 1 maand te gaan ! - Mama met Missie · 28 februari 2019 op 05:45

[…] alles weer geen oppakken de redelijke vibe te pakken had met nog wel een berg te beklimmen viel ik (Een ongeluk zit in een klein hoekje! ) . Inmiddels zijn we 2 weken verder. Hebben we 1.5 week bij mijn ouders gelogeerd en zeker […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.