Van de week toen ik in de regen naar huis fietste realiseerde ik me ineens hoe gezegend ik ben. Na een lange werkdag (eerlijk gezegd vind ik elke werkdag lang, maar dat is een ander onderwerp) staat het eten op tafel. Opa is dan met de jongste de stad in geweest en uiteraard heeft ze weer van alles gekregen, incl ijs uiteraard. Ze vindt het prachtig met opa. Waar hij vroeger veel aan het werk was, besteed hij nu veel tijd , energie (en geld….)aan zijn kleindochters. Het is zelfs zo dat als papa zegt dat hij op vrijdag vrij is en opa dus niet hoeft op te passen, de jongste bijna ontroostbaar is…

Vroeger paste mijn moeder op, ze paste dan op de oudste en kookte voor ons. We hoefden maar te niezen en er lag een zak sinaasappelen en een pakje paracetamol. Mijn moeder was de beste oppas ooit. Mijn vader was altijd druk, druk met zijn werk of met het huis, de tuin of iets anders, altijd druk.

Ik had nooit verwacht dat hij eigenlijk alles wat mijn moeder altijd voor ons deed, feilloos van haar zou overnemen. Ik had eigenlijk ook nooit verwacht dat iemand dat bijna net zo goed kon als zij dat deed. En hoe fijn is het, als je doordeweeks alleen bent met de kinderen, dat er even voor je wordt gekookt. Of als er gewoon even een keer tussen uit wil, een keer een etentje heb of als ik een keer ’s avonds moet werken, opa past altijd op.

Als één van de kinderen ziek is, is opa de redder in nood. Het is echt fijn dat ik dan wel gewoon kan gaan werken en ik de dames met een gerust hart achter kan laten.

Al kan ik me ook nog die gruwelijke buikgriep herinneren. De meiden en ik waren alle drie ziek, v-r-e-s-e-l-i-j-k…we hielden geen druppel water meer binnen.  Zo’n hele charmante griep, die griep die alleen als klein voordeel heeft dat je ongeveer 4 kilo kwijt bent na een paar dagen kotsen en buikloop. En…. Zoiets gebeurd natuurlijk alleen als manlief op oefening is.

Opa was net flink verkouden geweest en hij was erg blij dat hij weer een beetje op de been was. Hij had overduidelijk geen zin in ook nog een portie buikgriep. Hij deed wél wat boodschappen voor ons. Hij zette demonstratief het krat met allerlei gezonde dingen voor onze deur en vertrok weer.  Ik begrijp hem volkomen.

Daar moest ik dus ineens aan denken toen ik op mijn fietsje door de regen richting huis fietste. Hoe gezegend ben ik dat het eten gewoon klaar staat. En wat als dat niet zo was? Ik zou er niet aan moeten denken. Mijn man is heel veel weg, hij is een binnenslaper en gaat daarbij vaak op oefening/opleiding etc. Het scheelt zo ontzettend veel dat mijn vader zoveel dingen opvangt.

Heel af en toe overweeg ik wel eens om toch mee te verhuizen, maar ik zie me al zitten daar met de kinderen. Zij vinden hun weg wel weer , leggen wel contacten via school, maar ik? Ik zou er niet aan moeten denken, dat er niemand in de buurt is. Niemand die je door en door kent, waar je de kinderen zo even aan toe kan vertrouwen. Niemand die even wat boodschapjes op de stoep komt zetten, mocht er weer zo’n gruwelijke griep om de hoek komen kijken.

Het zijn die kleine dingen, een keer een pan eten koken, een keer oppassen, een keer aan mogen schuiven of even naar de bios kunnen. Kleine dingen, maar erg belangrijk om het vol te kunnen houden, om even te ontspannen en naast mam-moet ook even gewoon vrouw te zijn. Ik ben daar zo dankbaar voor. We staan er vaak niet zo bij stil, maar eigenlijk maakt hij het mede mogelijk dat mijn man zijn droom kan leven, dat hij zijn droombaan heeft. Want zonder dit opa-vangnet, heel eerlijk, ik weet niet of ik het dan wel zou kunnen.

Dus hierbij naast alle lof voor de thuisfronters zelf, vandaag even een bedankje, misschien wel een staande ovatie , een kleine blijk van waardering, voor de opa’s en de oma’s, broers en zussen, de lieve vrienden, vriendinnen, familieleden, de buren. Een ode voor het vangnet, het vangnet van het thuisfront!


2 reacties

Karin · 17 maart 2019 op 22:19

Same here! Zonder vangnet (vooral mijn ouders) zou ik dit echt niet kunnen!
Mijn moeder haalt de kinderen maandags uit de BSO en neemt dan een bakje eten voor mij mee, op dinsdag past mijn vader op zodat ik kan sporten, op woensdag gaat m’n moeder met m’n dochter naar zwemles, op vrijdag haalt m’n vader de kinderen uit de BSO en brengt m’n zoon naar judo. En dat doen ze wekelijks als mijn man weg is.
Fantastisch toch?!
Dat maakt het alleen zijn een stuk dragelijker!
Een grote dikke vette pluim voor al die familie en vrienden die een vangnet zijn voor de thuisfronters!

Inge · 17 maart 2019 op 22:20

Here, here! Inderdaad zo zijn om een achterban te hebben die er voor ons is.
Onze vaste oppas kan de komende 9 maanden even niet extra oppassen (wat ik helemaal begrijp). In januari moest mijn man voor 4,5 week door de weeks weg. Mijn moeder (samen met mijn vader) heeft toen 3 weken lang opgepast waarvoor ze diensten moest ruilen. Echt super! En afgelopen week waren ze er weer toen de kinderen ziek waren. Mijn baas heeft ook veel meegedacht en vrij gegeven als het even niet lukte om alles rond te krijgen. Leuk om dat ook wat over te lezen 💐

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.