3 september 2018. Een dag waar we allebei naar uitkeken, maar ook tegenop zagen. Mijn (toen toekomstige) militair, en ik zouden allebei aan een nieuw avontuur beginnen. Hij op de KMA, de verkorte officiersopleiding bij de landmacht. Ik een masteropleiding. Een spannende nieuwe start voor ons beiden, die we los van elkaar moeten gaan beleven.

Die ochtend stonden we beiden emotioneel, en misschien ook nog een beetje naïef, op het treinstation. Niet wetend wat ons allebei te wachten stond. Één jaar als binnenslaper, dat kan ik wel handelen. Wat daarna komt, zien we later wel dacht ik. Ik zwaai hem uit en loop met lichte tranen in mijn ogen terug naar huis. Hij ging gelijk twee weken het veld in, dus geen contact what-so-ever. Goeie vuurdoop voor een kersverse thuisfronter.

Ik vind het gek, we doen allebei nieuwe dingen, maar kunnen dit niet met elkaar delen. Die eerste paar dagen hang ik daarom regelmatig met mijn moeder aan de telefoon om mijn ei en enthousiasme over mijn nieuwe opleiding kwijt te kunnen.

Die eerste maanden zijn intensief, voor zowel mij als mijn militair. Veel oefeningen waarvan hij vaak gebroken thuiskomt. Aan het thuisfront natuurlijk de taak om je militair weer zo goed mogelijk op te lappen en om nieuwe moed te geven voor de nieuwe week. Ik zie zijn enthousiasme, het is zwaar maar dit leven past bij hem. Hij zou doodongelukkig worden van een negen-tot-vijf kantoorbaan.

Maar bij mij beginnen de twijfels te groeien. Ik heb de laatste maanden ingezien wat zijn keuze voor ons leven samen betekent. Wil ik dit leven als ‘vrouw van’ wel leiden? De eenzaamheid, het gemis, de onzekerheid, angst om hem te verliezen (zowel letterlijk als figuurlijk) en alles grotendeels alleen te moeten doen? Ik haal veel (h)erkenning uit deze blog, maar aan de andere kant beangstigt het me ook. Zo gaat mijn leven er uitzien, wil ik dat eigenlijk wel? Samen op dat perron had ik nooit gedacht dat defensie op ons beide levens zoveel invloed zou hebben. Ik wist al vanaf de dag dat we elkaar kennen dat hij dit wilde. Genoeg tijd om je voor te kunnen bereiden zou je zeggen. Nu denk ik dat niemand zich hierop kan voorbereiden.

Ik heb lieve vriendinnen en collega’s die interesse willen tonen, maar ze vragen vaker naar hem dan naar mij. Hoe hij het allemaal beleefd, er wordt nauwelijks gevraagd hoe het nou echt met mij gaat. Waarschijnlijk zijn ze hier niet eens bewust van. Je zou er bijna een bingo-kaart van kunnen maken: ‘Ik zou het niet kunnen’, (Goh ik ook niet, maar hee het moet wel!) ‘Is hij alweer op oefening, kan je lekker je eigen ding doen’, ‘Oh joh je went er vanzelf toch wel aan’ (eehm nee), ‘Ben je dan niet bang dat hij doodgaat?’ (ja, thanks for the reminder). Ik kan het ze ook niet eens kwalijk nemen. Ik denk niet dat je deze complexe emoties kunt begrijpen als je zelf niet in deze situatie zit. Gelukkig zijn er een paar uitzonderingen, mijn moeder, beste vriendin en schoonmoeder (zelf ook thuisfronter) zien de strijd.

Het is vrijdagavond en mijn militair komt eindelijk weer thuis. De twijfels en emoties zitten me hoog, blij dat hij weer thuis is en dat we het weekend samen kunnen doorbrengen. Verdrietig dat het maar een weekend is, wetend dat dit nog de komende paar jaar zo blijft. Hij ziet het. Hij slaat een arm om me heen, zegt dat hij van me houdt en dat we hier samen doorheen komen. Ik kruip in zijn armen, ik voel zijn liefde en weet dat hij gelijk heeft. Hier doe ik het voor.


4 reacties

Karin · 6 maart 2019 op 13:20

Sterkte meis! Het went inderdaad nooit! Doe het al 17 jaar nu. Er zitten veel nadelen aan, maar ook voordelen! En het is de kunst de voordelen zwaarder te laten wegen dan de nadelen.
Je moet maar zo denken dat ook jij bijdraagt aan de wereld vrede door achter jouw militair te staan! #samenstaanwesterk
Its touch to be a royal marine,
But try to be a royal marine’s
Other half!

    mamametmissie · 8 maart 2019 op 10:00

    17 jaar, dan kan je er wel over mee praten ja! Mooi zoals je het omschrijft, #samenstaanwesterk! En dat mooie trotse gevoel in combinatie met die vlinders, ook heel wat waard 😉

    Liefs Maud

Hub Rutijna · 7 maart 2019 op 09:55

Herkenbaar. Mijn vrouw vond het ook wel fijn als ik op oefening of missie ging dan was het ten minste rustig in huis. Ben een beetje druk baasje. 😉 Nu ben ik 5 jaar met FLO. Gelukkig heb ik snel weer een baan gevonden want het gaf wel spanning in huis na zo’n lang bestaan als militair. 7 missies en heel mijn loopbaan veel oefeningen. En nog steeds ( 38 jaar ) getrouwd met deze wereldvrouw. Respect voor alle vrouwen van militairen JE MOET HET MAAR KUNNEN. 👊🇳🇱

    mamametmissie · 8 maart 2019 op 09:58

    Wow Hub, wat een mooie reactie! 38 jaar, wat een topstel zijn jullie! Mijn man moest een beetje lachen om het ‘drukke baasje’. Hij kan zelf ook niet zo heel goed stilzitten en kon zich inleven in jouw situatie 😉

    Groetjes Maud

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.