‘’Maar ik mis mijn papa zo erg!’’, snikkend stort Eef zich op de vloer in de gang. Even kijk ik haar met grote ogen aan, waarna ik haar snel ga troosten.

Wat was er gebeurd? Na weken van hand in hand en 2 zielen 1 gedachte is het afgelopen week weer bal. Wil ik links, wil Eef rechts. Worst op brood, nee kaas! Puzzelen, tekenen, kleien? Nee, nee & nee! En een mond die meid, oei! Waar het aan ligt, geen idee…

Althans, ik had geen idee. Na deze dramatische ter aarde storting bedenk ik me: oja het is weer die tijd. Daar waar wij al maanden weten dat Daan weer weg gaat hebben we het de afgelopen tijd gedoseerd laten vallen waar Eef bij was. Op het moment dat we het er over hebben lijkt er niet veel aan de hand. “Neemt papa dan een roze prinsessenjurk voor mij mee uit Amerika?’’

In eerste instantie moest ik een beetje lachen. Eef gaat tegenwoordig regelmatig met ons de discussie aan over de onmenselijke regels die wij onze peuter opleggen (eerst worst/ kaas, dan zoet; niet zoveel koekjes als madame zelf wilt). En als ze dan niet gedaan krijgt wat ze graag zou willen, dan heeft ze in het algemeen pech. Tot ze erachter kwam dat moeders nogal versoft van de hartbrekende woorden ‘maar ik mis papa zo’.

Tijdens de afwezigheid van Daan is Eef best wel eens ‘niet te genieten’. Ze is nog maar 3 en ik weet dat boos gedrag bij een peuter ook best wel eens iets anders als oorzaak kan hebben. Ze hebben nu eenmaal op deze leeftijd nog geen idee wat ze met al die emoties die door hun lijf gaan moeten. Vaak komt na een paar vragen heen en weer het hoge woord er wel uit: ze mist papa zo! Dan huilen we (zij alleen of wij samen ook wel eens) en hebben we het erover. Dit werkt voor ons prima.

Om dit soort emotie explosies een klein beetje in banen te leiden gebruiken we de afteltrein. Vaste prik, na het eten als we Luuk op bed hebben gebracht, pakken we de trein erbij. We doen de chocolade-show en kleuren een gezichtje in de trein in. Ze kan haarfijn aangeven hoe haar dag was ‘blij, niet zo blij, of vetrdrietig’.

In de tijd nadat Daan terug was uit Amerika heeft ze de ‘maar ik mis papa zo’ kaart regelmatig getrokken. Vaak, in de hoop op een extra chocola’tje, koekje of een extra verhaaltje. Vaak moesten we er samen smakelijk om lachen.

Maar nu, nu is het raak. Het is echt. Ik hoor het, ik voel het! Dat kleine koppie is al weer bezig met het afscheid, de afwezigheid van haar vader. Voor de derde keer dit jaar zijn we aan de beurt. Deze keer een maand. We tellen af naar volgende week en hangen de trein samen op.

Lieve meneer of mevrouw van de planning, na deze oefening zet ik graag even de joker in. Voor ons gezin, onze kinderen! Zodat zij ook eens even kunnen wennen aan de aanwezigheid van hun vader…


1 reactie

Pierre Vanhole · 3 mei 2019 op 09:37

Aangrijpend verhaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.