Defensie, planning en thuisfront…

Lieve planning,

Ik schrijf je deze brief met niet zo fijn nieuws. Helaas maak ik onze verkering uit. Ik trek het niet langer.

Na een relatie van ruim 7 jaar voel ik me vaak de minst gewaardeerde partij en vaak gaat het zoals jij wilt, niet zoals het mij uitkomt. Eigenlijk, ja eigenlijk vind ik je een beetje te dominant in onze relatie.

Weet je nog bijvoorbeeld, toen we aan het begin van de carrière van Daan op Schiphol stonden om hem uit te zwaaien en we weer naar huis konden, omdat het vliegtuig toch niet die dag ging. En dat we de dag erna weer terug waren in Amsterdam en nogmaals naar huis konden. Ik heb daar last van.

Of toen, dit was gelukkig voor mijn tijd, Daan een jaar in Amerika was voor zijn opleiding en een week voor het afronden bekend werd dat de functie in Nederland kwam te vervallen. Daar hadden nog veel meer mensen last van. Gelukkig kwam Daan er bovenop en na twee jaar in de wacht te hebben gezeten werd hij eindelijk opgeroepen voor zijn droombaan. Nogmaals bijna een half jaar naar Amerika en ready for takeoff.

Nou ja, jij dan. Op de één of andere manier hebben jij en ik geen fijne match. En waar het aan ligt. Ik heb toch altijd geprobeerd mijn schema om het jouwe heen te vouwen. Zelfs mijn ouders en schoonouders denken, plannen en vouwen met me mee…

Toen ging mijn man op missie. Onze dochter was 10 weken oud, maar ja, soms zijn de dingen gewoon zoals ze zijn. Ik kies er immers zelf voor, toch? Dat ik als bijkomstigheid mijn nieuwe baan en opleiding alleen startte was een bijkomstigheid. Tot nu toe ging het redelijk en hadden we alles soort van op orde, maar vanaf de komst van de kinderen loopt jouw schema mij soms wel de spuigaten uit, dat zal ik je eerlijk zeggen.

Daan heeft de eerste twee verjaardagen van zijn dochter moeten missen, omdat jij hem elders nodig had. Niet dat wij hem niet nodig hadden hoor, just saying. Toen hij ook op haar derde verjaardag in het buitenland gepland stond heb ik mogelijk wel een aantal keer lelijke woorden gezegd. Gelukkig voor ons, door een foutje in de planning, was hij onverwachts wel thuis toen ze 3 jaar oud werd. Niet dat we het feestje (dat om de planning van de planning was gepland) nog op haar dag konden geven, maar toch.

De maat is pas echt aan het volraken sinds het afgelopen jaar. Ik merk dat ik mijn leven, en dat van de kinderen, steeds vaker om jou heen aan het vouwen ben. En het voelde alsof ik bijna knakte. Daarom besloot ik, mijn schema te laten voor wat het was en me volledig te focussen op ons gezin. Het gezin dat, volgens jou, de eerste 5 maanden van 2019 3 maanden incompleet zou zijn.

Zou.

Want nadat ik mijn baan opzegde en Daan in Amerika aankwam bleek jouw planning niet helemaal synchroon te lopen met de agenda daar. Zeg maar gerust helemaal niet. Binnen 24 uur bleek namelijk dat er helemaal niks voor Daan op de agenda stond… Oeps.

En nu, in tijden van onrust en overmacht wordt wederom het schema omgegooid. Wéér gaat Daan, zoals de planning er nu naar uit ziet, weg op een moment dat ik hem hier nodig heb. Wat zou ik graag eens niet via skype mijn eerste werkdag bij mijn nieuwe baan bespreken. Wat zou ik er alles voor over hebben, zodat Daan zijn dochter op haar eerste schooldag weg kan brengen. Een cruciale dag in het leven van onze dochter, (en zoon, hij gaat ook voor de eerste keer naar de peuterschool) die Daan WEER moet missen. Ook word ik dit jaar 30, samen met mijn ouders 150. Mooie leeftijden waar een mooi feest bij hoort. Al tijden zijn we bezig met de voorbereidingen, de locatie is al maanden geleden geregeld, het schema van Daan is hierbij leidend geweest. Je raadt het al: dat feest gaat mooi niet door. Althans voor mij niet. Ik heb niet zoveel zin om zo’n bijzonder feest incompleet te vieren. Voortaan deel ik gummen uit bij de uitnodigingen… En wat denk je, schreef ik vorige week nog dat Daan gelukkig wel bij mijn diplomering is. Nou mooi niet. Ook daar sta ik in september alleen na vier jaar vechten.

En meestal, meestal is het even boos zijn, omdenken, omplannen en door. Maar ik merk nu dat ik er best wel even goed klaar mee ben. Dus. Deze week ga ik even lekker zitten chagrijnen. Daarna pak ik mijn gum, wis de planning van de maanden augustus en september en schrijf ik licht, heel licht, met potlood mijn nieuwe plannen op in mijn agenda.

Dit vind je misschien ook leuk...

3 reacties

  1. Karin schreef:

    Kan me zo voorstellen hoe je je voelt op zo’n moment! Dat vervloek je zijn werk. En zou je z’n baas willen bellen om te vragen waar ze nou helemaal mee bezig zijn! Of ze liever willen dat zijn gezin uiteenvalt door alles wat maar omgegooid wordt. Totaal niet rekeninghoudend met het thuisfront.
    Heel herkenbaar!
    Knuffel voor jou!

  2. Anne Marie schreef:

    Heel herkenbaar………..!!
    Daarom ben ik gestopt met plannen om de planning heen. Tuurlijk houd je er in je achterhoofd wel rekening mee. Maar meer met het idee dat het anders kan lopen dan je denkt. Dit om al te grote teleurstelling en frustraties te voorkomen. Beetje zelfbescherming.
    En de kinderen vertelde ik dingen pas op het laatste moment. Voor hen was het helemaal lastig die veranderingen. Vooral toen ze ouder werden en zich steeds beter realiseerde wat het inhield als papa er dus weer niet bij was. Daar kwam dan ook wel eens een beetje onverschilligheid bij kijken…..
    En dat begreep ik maar al te goed…..maar als moeder kan je dat dan weer niet teveel laten merken.

  3. Pierre Vanhole schreef:

    Weerom mooi verwoord hoor………..spannend maar toch aangrijpend……u bent een kranige meid….
    GOOD LUCK.
    Greetings.
    Van een gepensioneerde volger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.