Tijdens de afwezigheid van Daan slaap ik, gemiddeld genomen, slechter dan als hij er wel is. Vooral spugende koortskinderen en de irreële gedachte aan inbrekers houden mij regelmatig uit mijn slaap.

Ook zijn er een aantal vaste nachten die gegarandeerd slaaptekort opleveren; namelijk de 2 rond het vertrek en de weer 2 bij terugkomst. Beginnen met de eerste twee dan maar?

De nacht voor vertrek.

Tja, welke thuisfronter slaapt er wel? Eigenlijk vind ik elke minuut dat ik slaap zonde. Slapen kan de komende weken en maanden nog wel, alleen, deze laatste nacht samen hou ik hem elke minuut vast! Jawel, ik hou hem vast. Want Daan, en met hem ongetwijfeld vele andere militairen, slapen te pas EN te onpas. En dus ook de laatste nacht voor vertrek…

De eerste nacht alleen.

De nacht dat ik me altijd voorneem vroeg naar bed te gaan, omdat ik de nacht ervoor geen oog dicht heb gedaan. En letterlijk elke keer betrap ik mezelf weer. Wie hou ik eigenlijk voor de gek. Want ook deze nacht komt het amper tot slapen. In de ochtend vroeg vertrekt Daan en ik rust niet tot hij op plek van bestemming is. Dat betekend in geval van Amerika regelmatig tot ruim na middernacht in de waakstand…

De nacht voor thuiskomst.

Het hangt natuurlijk een beetje van de lengte van de oefening af, maar ‘in general’ geldt voor mij: hoe langer weg, hoe meer zenuwen. Je snapt dan natuurlijk ook wel: weinig slaap. Die vlinders houden me wederom het grootste gedeelte van de  nacht wakker…

De eerste nacht samen.

En dan, de nacht waar ik al vele weken naar uit keek. De eerste nacht weer samen. Dacht ik. Je hoopt natuurlijk op een nacht zonder slaap met positieve oorzaak. Wat er werkelijk gebeurt is net even anders. Let op: leef je nog in de illusie dat de eerste nacht samen über romantisch is? Lees dan niet verder en houd deze gedachte vast! Voor de rest van de lezers: onze eerste nacht samen.

Daan was vrijdagochtend lokale tijd (USA) vroeg opgestaan in de hoop de nacht over naar zaterdag nog even te kunnen slapen in het vliegtuig. Mis dus, niet geslapen. (Wat opzich wel verwonderlijk is, aangezien hij letterlijk altijd en overal kan slapen) Dus, bekaf naar huis, de hele dag bezig gehouden, gespeeld, gekroeld en genoten van het heerlijke weer. Rond 1900 uur ging Eef naar bed en je raadt het al, Daan viel er naast in slaap… Meer dan 30 uur geen slaap waren genoeg om de jetlag het zwijgen op te leggen. In het begin van de nacht kroop Daan naast mij, de rest van de nacht was hij K.O..

Ik niet. Sterker nog. Nadat ik eindelijk een beetje was geland kroop ik rond 2300 uur in bed. Vervolgens wisselden huil- en hoestbuien van Eef zich af. Ik heb letterlijk elk uur op klok voorbij zien komen tot 0300 uur. Ondertussen lag Daan weer naast mij in bed. Wat een grap, na al die weken alleen ben ik dus ook geen geluiden meer gewend. Geen krakende dekens, geen ademgeluiden, niks. En hoewel ik dankbaar was voor deze tekenen van leven, lukte het mij niet om in slaap te komen… Ah, ook hier moet ik dus weer aan wennen, deze zag ik even niet aankomen.

Oh what a night…

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.