De eerste keer…

… Alleen

Het is weer december. Een maand van vieren, herdenken, terugblikken en vooruit kijken. Elke december denk ik terug aan die december in 2015, de maand van de vele eerste keren. Zoals alle eerste keren, maken ook de eerste keren zonder enorm veel indruk. December 2015 was zo’n maand.

December 2015. Daan zit al een aantal maanden in Mali, ‘onze’ eerste uitzending. Het gaat best wel ok, althans, ik heb eigenlijk helemaal geen tijd om hier bij stil te staat. Met een baby van een paar maanden, een nieuwe baan, een nieuwe opleiding en een nieuwe stage heb ik mijn handen meer dan vol aan mezelf. Al deze eerste keren waren tegelijk ook eerste keren alleen. Alleen een nieuwe baan waar ik het niet over kan hebben. Alleen op een stageplek starten. Alleen het eerste hapje van Eef, alleen de eerste omrol…

En dan heb je ook nog: alleen 2.0

December 2015 was ook de maand dat oma opgenomen werd in het ziekenhuis. Oma had vaker in het ziekenhuis gelegen, maar ditmaal was het echt mis. Oma overlijdt niet heel veel later. Daar sta je dan. Met jezelf en je verdriet, op de begrafenis van oma, alleen. Schrale troost voor mij was nog dat de verkering van mijn zusje net over was. Soort van ‘gedeelde smart’, maar dan op een hele nare manier. Samen alleen. En wederom niemand thuis om het te delen.

Het is echt niet om zielig te doen hoor, als je vaker mee leest ken je me beter. Maar jullie kunnen je voorstellen, dat ook de kerst niet echt een feest werd dat jaar. Het liefst had ik onder een kleed gekropen en was ik er pas op 2 januari weer onder vandaan gekomen. Of wat denk je van 31 december… 00.00 uur… Ik kon wel janken… Sta je daar lekker sneu alleen te kijken naar iedereen die elkaar om de nek vliegt, wat een verschrikking.

Hier nog een lijstje van alle ‘eerste keren’ zonder Daan

  • 20 weken echo
  • Start nieuwe baan
  • Start nieuwe opleiding
  • Start stage
  • Therapie
  • Verhuizen
  • Eerste verjaardag Eef
  • Begrafenis oma
  • Bruiloft vrienden
  • Recent: Eerste schooldag Eef en Luuk
  • ook niet lang geleden: 30e verjaardag (nog steeds niet gevierd…)

Inmiddels zijn er van veel eerste keren ook al weer tweede en derde keren bij gekomen. En heel eerlijk: het blijft stom! Mag ik jullie vragen eens driedubbel extra dik te denken aan al die thuisfronters. Niet alleen met kerst, niet alleen tijdens de uitzending. Maar ook op alle andere dagen van het jaar, JUIST tijdens die oefening, opleiding of aan de partner van een binnenslaper. Aan hem, die tijdens die verjaardag weer alleen zit met de kinderen. Of aan haar, op het feestje waar zij als een boerin met kiespijn haar gemis weg lacht.

Ons leven wordt, of we het nu leuk vinden of niet, voor een groot deel ingericht door Defensie. Niet omdat we daar een contract voor hebben getekend, omdat we hier zo dik voor betaald krijgen, of omdat de thuisfrontvoorwaarden zo lekker aantrekkelijk zijn. Nee, omdat onze grote liefde een militair is. En ja, uiteraard doen we het met liefde en doe we er alles aan om alles zo goed mogelijk te regelen. We werken, vechten, rennen, struikelen, staan op en doorrrrrrrr. Maar soms kunnen we extra goed een hele dikke knuffel gebruiken!

Dus de december t/m november to do: hug a thuisfronter!

Dankjullie en een dikke knuffel voor al die thuisfronters die zich door december heen bikkelen!

Liefs, Maud

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.