De derde oefenweek voor Maud

Week drie, de laatste week van de oefening. De week waarin de gammele toren net een duwtje teveel kreeg en genadeloos hard viel. Mijn week.

Maandag

Maandag, het begin van de week. Nog maar één weekje en Daan komt thuis. Nog even volhouden, nog even de adem inhouden. Alles staat klaar, al op de vroege morgen. Iedereen is gezellig, dit gaat goed. Als ik vertel dat we naar het kdv gaan slaat Eef om, als een blad aan een boom. Ze is boos, ze is woest. Al gillend en krijsend verplaatsen we ons naar de auto. Dit is mis, ik voel het. En ik weet niet waarom ze zo boos is, maar ik moet naar haar luisteren. Ik probeer er achter te komen waarom ze zo enorm boos is, waarom ze per se niet wil. Geen helder antwoord… Op het kdv geef ik aan wat de situatie was en of zij eens goed willen observeren. Ik neem afscheid en laat een ontroostbaar meisje achter…

Ik breek. In lange tijd heb ik me niet zo kwetsbaar gevoeld. Mijn grote kleine liefde voelt zich ongelukkig en ik met haar. Wat is er aan de hand? Hoe kan ik haar helpen? En waarom doe ik dit in vredesnaam alleen? Waarom gebeuren dit soort dingen als je net niet meer kan? Of gebeuren ze, omdat het net niet meer kan…

In paniek bel ik mijn vriendin

In paniek bel ik mijn vriendin, want Daan is niet bereikbaar. Ik stort mijn hart uit en weet niet goed waar ik het zoeken moet. Na een goed gesprek ben ik weer wat rustiger en kan weer een beetje helder nadenken. Ok er is een probleem, nu zoeken naar een oplossing. Wat zijn de opties, voor Eef, voor mij, voor ons netwerk? Ik zet alles op papier.

En na een klein beetje orde in alle chaos schrik ik me rot. Waar ben ik in vredesnaam mee bezig?! Al drie jaar vouw en friemel ik mijn leven volledig om mijn opleiding en werk heen. Lukt dit niet, dan verzinnen wel weer iets anders. De spagaat wordt steeds groter. En nu, nu is de rek er uit. Het is op, deze verandering kan ik niet meer doorvoeren. Daarbovenop komt het vooruitzicht naar 9 weken Amerika in januari. Het bekruipt me, het benauwd me enorm. Ik kan niet verder buigen, ik voel dat ik dan zal knakken.En dan, dan heeft niemand meer iets aan mij. Dit kan niet, dit mag niet gebeuren.

De rest van de week

De rest van de week gaat als een roes voorbij. Ik spreek veel mensen. Mensen die vakinhoudelijk een bijdrage leveren, mensen die dicht bij me staan. Ik neem alles mee, ik overweeg alle opties. Samen met Daan. Eindelijk hebben we elkaar kunnen spreken en dit geeft rust, gelukkig kan hij er even voor me zijn.

De conclusie is even onverwachts als onvermijdelijk. Ik stop met werken. Eerst besloot ik dit voor mezelf, toen met Daan. En heel langzaam in de rest van de week durf ik het aan meer mensen te vertellen. Af en toe bekruipt me het gevoel van falen, van opgeven. Maar potverdikkie weg met dat gevoel. Dat ik het zo lang heb volgehouden is eigenlijk een groter wonder.

Zo in de loop van de week wordt de vrede groter, de uitspraken duidelijker, de consequenties helder. Ik stop met werken. Ik stort me de komende maanden volledig op mijn gezin en het afstuderen, op zich al een pittige combi. Tel daar bij op de oefeningen van Daan en ik weet dat mijn agenda alles behalve leeg is de komende maanden. Maar dat geeft niet, ik hou van drukte, ik hou van aanpakken. Deze stap bied mij de mogelijkheid er ook met volle teugen van te gaan genieten!

 

 

Dit vind je misschien ook leuk...

1 reactie

  1. 18 februari 2019

    […] de vorige oefening van Daan ging het niet zo goed. Hier hebben we na die tijd nog een flinke nasleep van ervaren. De voorbereidingen voor deze trip […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.