Cry baby

In de verte hoor ik twee dames praten: ‘Ja, ze ging er ook al niet zo lekker in…’ Ik hoor dat de dames naast me staan, maar krijg amper mijn ogen open. Ineens besef ik me dat de verpleegsters het over mij hebben. Dit was de overdracht van de O.K. naar de uitslaapkamer. En de ‘ze’ ging over mij.

Ondertussen voel ik dat ik begin te snikken, de tranen beginnen te lopen en ik kan het met geen mogelijkheid tegenhouden. Als ik mijn hoofd probeer te draaien merk ik dat mijn kussen helemaal nat is… Ok, dit waren dus niet de eerste tranen… Hoe lang lig ik hier eigenlijk al en jemig, wanneer gaat mijn hoofd het weer doen?!

Blijkbaar ben ik nu hardop aan het huilen dus de verpleegster komt naar me toe. ‘Ja’, zegt ze, ‘dat gebeurt wel vaker, dat komt door de medicijnen die je hebt gehad.’ Met ‘dat’ bedoelt ze duidelijk dat gebrul van mij. Hoewel ik wil stoppen met huilen lukt het me voor geen meter. Mijn gedachten nemen een loopje met me en elke keer als het net is gestopt begin ik weer.

Ineens voel ik dat mijn hand op mijn buik ligt. De hand op de buik waar mijn kinderen in hebben mogen groeien. Die hand heeft daar al uren, dagen doorgebracht. De kinderen mogen voelen, nog voor ze bij ons waren. Die hand houdt van mijn buik en inmiddels hou ik ook van die buik. En uiteraard bij die gedachte… begin ik weer te snikken…

Als ik weer een beetje bij zinnen ben wordt de verpleegkundige van de afdeling opgebeld om mij te komen ophalen. Daar waar ik professioneel altijd de term verpleegkundige gebruik is zij vandaag ‘mijn zuster’ en ik haar patiënt. Zodra de lieve zuster haar hoofd om het hoekje van het gordijn doet en vraagt hoe het met me gaat… Ja, je raadt het al…

Nog meer dingen die de lieve zuster zei waarna de waterlanders rijkelijk vloeiden:

  • ‘Heb je pijn?’
  • ‘Je hoeft niet altijd die sterke vrouw te zijn.’
  • ‘Hij (Daan) moet goed voor je zorgen de komende dagen.’
  • ‘Hoe gaat het nu met je?’
  • ‘Je mag geen sorry meer zeggen.’
  • ‘Wil je iets eten of drinken?’
  • ‘Neem de tijd.’

Nou ja je leest het al, ik ging af, te pas en te onpas. Inmiddels was me wel duidelijk dat de toegediende medicatie een bijzonder effect op me hadden… Naarmate de tijd voorbij ging trok de mist op in mijn hoofd en werd er weer een ‘drempel’ voor normaal gedrag opgebouwd. De slechte grappen volgden al snel en ik was klaar om weer naar huis te gaan!

De rest van de dag lag ik heerlijk in bed te soezen, Netflixen en thee te drinken: herstellen volgens het boekje. De lieve zuster zou trots op me zijn.  Aan het einde van de middag werd het onrustig op Twitter en in de mailbox. N.a.v. een tweet van Mark Brouwer, een stuk van defensieplatform.nl en de reacties van politici en media is er beweging gaande in Thuisfront land.

Deze morgen de koppen in het nieuws: ‘Kamer: kind verdient schoolvrij na terugkeer uitgezonden militair.’

Wat een prachtig nieuws mensen, ik kan wel janken!!! 😉 <:o)

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.