Coronahulp please!

Mag mijn militair alsjeblieft weer op oefening?! Hij zit nu al weken thuis!

Nee hoor, hier valt het allemaal gelukkig wel mee in deze rare tijden. Daan werkt twee weken op twee weken af, ik werk twee dagen zo goed en zo kwaad als het gaat uit huis (videoconsulten en oefenschema’s for life) en de kinderen zijn het grootste gedeelte van de tijd ook thuis.

Heel eerlijk, in het begin was het wel even wennen. Toch weer allemaal ons nieuwe draai zoeken, zowel de kinderen als wij. Je wilt aan het einde van de dag toch iets fatsoenlijks hebben gedaan, het is immers geen vakantie.

Het voelt een beetje als die tijd dat de militair terug komt van missie of een lange oefening en dan ineens weer 24/7 aanwezig is. Ik kan je vertellen, de eerste keer dat dat bij ons zo was, was dat alles behalve feest. Wij hebben dat echt moeten leren, een soort overgang van niets naar alles en van alles alleen naar samen. En door dat keer op keer te doen zijn we er soort goed in geworden. Heel zelden nog is er onweer na terugkomst.

En zo schakelden we ook na deze verandering snel bij en vonden we onze aangepaste rol. Ik wist niet dat ik Defensie ooit dankbaar zou zijn voor de lessen die ik ongevraagd en soms ongewild leerde, maar nu komt het goed van pas!

Ik denk dat veel thuisfronters dit herkennen, doen met wat je op dot moment hebt (of je het nu leuk vindt of niet). Dat maakt ons sterk, wendbaar en vooral veerkrachtig. Natuurlijk loop ik een beetje te miepen dat het mij niet snel genoeg ‘terug naar normaal’ kan gaan. En tegelijk denk ik dan: ‘Maud, hou op, tel je zegeningen.’

Op Twitter volg ik de berichten over het vertrek van Zr. Ms. Karel Doorman en ook op het journaal wordt er aandacht besteed aan dit schip dat coronahulp gaat bieden in het Caribisch gebied. Ik denk aan al die thuisfronters die er in tijden dat je elkaar zo hard nodig hebt weer alleen voor komen te staan. Eerst hebben hun militairen twee weken in quarantaine gezeten, een ‘normaal’ afscheid was er ook niet bij. Dat afscheid hebben ze weken geleden al gehad, hoe raar moet dat zijn geweest. Ik denk aan hoe het voor die thuisfronter zou voelen. Je wilt niets liever dan samen zijn in deze tijd, maar voor ‘the higher course’ vertrekt jouw geliefde. En dat is ok., daar berust je je in. Niet jij, maar de wereld is belangrijker.

En zo bereiken mij in deze dagen veel berichten van thuisfronters die binnen nu en heel snel afscheid nemen van hun militair en vaak voor onbepaalde tijd. Elke keer raakt het me weer, hoe doe je dat?! Het enige dat ik kan doen is mijn digitale oren openzetten en luisteren. Al jullie berichten, laat me alsjeblieft weten als je even je verhaal kwijt wilt. Even wilt zeuren, even wilt klagen of even erkenning wilt vinden. Mij rest niets dan respect een hele digitale knuffel te verzenden via deze weg, in het bijzonder naar alle thuisfronters, die ook in deze bizarre tijden onvoorwaardelijk achter hun militair staan. Dankjulliewel!

Liefs, Maud

Bron: Newdeep.nl Foto: Ron Damman

Dit vind je misschien ook leuk...

2 reacties

  1. M schreef:

    Vanuit het Caribisch gebied heel veel dankbaarheid voor de inzet van jullie mannen! Wij hebben ook de andere kant van de ketting gezien met uitzendingen terug in Nederland en we weten maar al te goed hoe het is. Maar ze zijn hier hard nodig. Hou vol en we zullen goed op ze passen❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.