Bosnië veteraan Martin Weening vertelt.

Op 2 mei 1981 ben ik op de KMS in Weert begonnen aan de opleiding tot beroepsonderofficier bij de KL, een opleiding van 1 jaar in Weert gevolgd door 18 maanden opleiding in Utrecht op de Knoopkazerne. In 1983 ontmoette ik mijn toekomstige echtgenote. Ik was toen 21 jaar oud en zij 17 jaar. Vanaf het eerste begin wist zij dus dat ik beroepsmilitair was en had haar ook verteld van de mogelijkheden tot een eventuele uitzending. Libanon liep toen inmiddels een paar jaar. 

Nadat ik de KMS met goed gevolg had doorlopen een twee jaar stage als voertuigtechnicus had doorlopen, werd ik geplaatst bij 42 herstelcompagnie in Assen. Ik verhuisde met mijn toenmalige vriendin naar een flatje in Assen dus de reis afstand was geen probleem en was ik geen verplichte “binnen slaper” meer wat inhield dat je door de hele week op de kazerne verbleef.

Na een paar jaar werd ik in 1987 overgeplaatst naar Zuid-Laren en was inmiddels getrouwd. In Zuid-Laren werd ik commandant compagnie onderhoudsgroep ( C-cog)  en was verantwoordelijk voor het onderhoud en herstel van voertuigen en materiaal van de Bravo compagnie van 44 Pantser infanterie Bataljon. Inmiddels waren wij verhuisd naar een koopwoning in Smilde en kregen wij de eerste van onze drie kinderen.

Omdat wij de keuze gemaakt hadden dat we jonge ouders wilden zijn en dat de kinderen iets aan elkaar zouden kunnen hebben, zijn de kinderen vrij kort na elkaar geboren. Zat maar enkele jaren tussen. In die tijd was ik per maand vaak twee tot drie weken weg in verband met oefeningen dus alles kwam thuis op de vrouw aan die nu drie kleine kinderen rond had lopen. Dit moet een extreem zware tijd voor haar zijn geweest. Als ik na een oefening thuis kwam had ik ook nergens meer zin in en wilde er gewoon voor de kids en mijn vrouw zijn.

Toen in 1989 de Berlijnse muur viel en een anti-militarist, Ter Beek, minister van defensie werd ( hoe verzin je het!)  werd het leger in rap tempo de nek omgedraaid en ging ook het 44e Painfbat ter ziele. Ik was van onze compagnie de laatste die vertrok nadat ik al de voertuigen gereed had gemaakt voor verkoop aan Egypte.

Hierna ben ik verplaatst naar het MOB complex Oudemolen als commandant oplegploeg, vanwaar ik in november 1993 naar Bosnië vertrok voor een uitzending voor UNPROFOR van 6 maanden. Ik werd geplaatst bij het 1- NL/BE Transport bataljon waar ik als C-cog werd bij de Alpha compagnie op Busavaca instroomde bij rotatie T7.  Een dag of tien daarvoor was deze eenheid in Bosnië beschoten waarbij één Deense chauffeur werd doodgeschoten en een stuk of zeven Nederlandse militairen meer of minder zwaar werden gewond door onbekende schutters. Dit zette wel gelijk de toon voor de uitzending, ook thuis.

Het geluk was wel dat de Nederlanders in het voormalige Joegoslavië net hun scherfvesten hadden verruild voor echte kogelwerende vesten. Dit heeft met zekerheid levens gered van de beschoten. In die tijd waren onze kinderen nog erg jong, 5,4 en 2 jaar oud. Alles in die zes maanden kwam op de schouders van mijn echtgenote neer die ook niet echt op hulp of begrip van familie kon rekenen. Ze was immers zelf met een beroepsmilitair getrouwd en wist de risico’s dus.

Later hoorde ik dat een kind in de klas op de kleuterschool tegen onze dochter had gezegd :”ze schieten je vader toch dood in Joegoslavië. “De communicatie met het thuisfront verliep middels de post. Elke week een aantal brieven schrijven naar huis en ook brieven ontvangen van thuis. Er was toen een speciaal radio programma waar het thuisfront via de radio de groeten kon doen aan de militairen in voormalig Joegoslavië. Dat werd veel beluisterd en ook onze verbindelaar beluisterde deze berichten altijd en attendeerde dan de betrokkenen voor wie een bericht op de radio was geweest. Dit kon je dan terug luisteren. Verder konden wij één maal per week twee minuten bellen met een vaste lijn. De tijd werd inderdaad strak in de gaten gehouden en echt smokkelen met de twee minuten was er niet bij.

Omdat in december 1993 de oorlog in ons gebied, de Lasva vallei in centraal Bosnië, pas echt goed begon  en al eerder bleek dat de oorlog in dat gebied echt aan het aantrekken was, besloten we eind november 1993  om het kamp zwaarder te beveiligen en werd de drie-rols constatiena vervangen door drie lagen krat-pallets die waren gevuld met grof grint. Met het kerst offensief op 24 december 1993 door de Bosnische moslims werd het in ons gebied pas echt oorlog en hebben we met enige regelmaat de bunkers moeten opzoeken. Ook kwamen verschillende malen, al dan niet per ongeluk, mortier granaten van de moslim strijdkrachten in en op het kamp terecht waardoor op enig moment nog geen tien minuten na groot onderhoud door de chauffeurs, tien soft skin voertuigen, viertonners en tientonners, zwaar werden beschadigd door een aantal 85 mm mortier granaten. Het personeel was daar net weg wat een bloedbad heeft voorkomen.

Ook deze berichten bereikten de nieuwszenders en dus ook het thuisfront die zich volgens mij meer zorgen maakten dan dat wij zelf deden.  Al met al waren het hele zware maanden voor mijn echtgenote die het alleen moest rooien met drie kleine kinderen. Na iets meer dan drie maanden kon ik een paar weken met verlof.

We zijn toen met z’n vijven een week naar Center parcs gegaan wat een echte aanrader was.Hierna weer terug naar Bosnië gegaan voor de laatste twee maanden.  In Bosnië hoorde ik al dat ook het MOB complex Oude Molen gesloten zou worden dus ik was benieuwd wat mij nieuwe werkplek zou worden. Na mijn thuiskomst was er van defensie uit geen enkele vorm van opvang, hulp of anderszins en ik merkte dat de relatie tussen mijn echtgenote en mij anders, slechter was geworden. Op de een of andere manier had zij kennelijk teveel voor haar kiezen gehad. 

Bij terugkomst in Oude Molen moesten we de opgelegde voertuigen en goederen gereed malen voor verkoop en werd ook dit MOB complex voor een groot deel gesloten. Ik werd door de selectie commissie geplaatst als penitentiair medewerker in de militaire gevangenis in Nieuwersluis. Hier zaten op dat moment 5 militair gedetineerden en 180 illegalen ter fine van hun uitzetting. Deze illegale criminelen konden kennelijk in een enkele andere gevangenis onder controle gehouden worden dus werden ze in Nieuwersluis onder militair regime gesteld.

Door de afstand was ik weer genoodzaakt binnenslaper te worden waardoor ik door de week niet meer thuis kwam. Ik heb toen bij defensie afgedwongen dat ik op kosten van de baas mocht verhuizen naar de regio. Had wat voeten in aarde maar we konden en gingen verhuizen. Tijdens de plaatsing op Nieuwersluis heb ik het 1e deel va de HOOV gevolgd die toen in Weert op de KMS werd gegeven. Je raad het al, tijdens deze opleiding werd besloten om de militaire gevangenis te sluiten. Hierop ben ik in 1996 overgestapt naar de KMar die toen de grensbewaking op Schiphol wilde gaan overnemen van de Rijkspolitie waardoor de KMar binnen drie maanden 360 man extra nodig had. Omdat de landmacht toch al zo goed als failliet was, kon de KMar putten uit dit personeel.In 1996 ben ik bij de KMar begonnen op Schiphol.

Weer verhuizen, nu naar Almere. Na drie jaar werd ik verplaatst naar…….brigade Assen. Weer verhuizen dus. In die periode heb ik het tweede deel van de HOOV gevolgd, dit deel in Apeldoorn. Hierna als opperwachtmeester bij de KMar een dientploeg APD geleid in Assen. Omdat de oudste naar het voortgezet onderwijs zou gaan en ik na 11 verhuizingen en zij na vijf verschillende basisscholen, nu wel zat waren van verplaatsingen, besloot ik om ontslag te nemen en bij de politie te gaan werken. Ik werd aangenomen bij politie Friesland waardoor ik weer moest verhuizen maar nu voor de laatste keer.

Helaas heeft de nieuwe en stabielere periode in ons leven ons huwelijk uiteindelijk niet kunnen redden en zijn wij nu al tien jaar uit elkaar.  Ik denk dat een partner van een beroepsmilitair wel heel sterk in haar of zijn schoenen moet staan om een huwelijk gaande te houden want er komt nogal wat op je af. 

Kortom, respect voor elke partner van elke militair.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.