Woensdag. Precies twee weken geleden vertrok Daan weer naar Amerika. Deze keer gaat hij voor een maand, de vorige keer (januari) waren het er twee. Objectief gezien is dit dus ‘een korte’, ‘de helft’ en ‘minder lang’. Klopt.

Helaas loopt mijn gevoel niet altijd synchroon met mijn ratio. Ik kan ook wel bedenken dat dit minder erg is, korter etc, toch voelt het deze keer anders. Waar het in januari voelde alsof we wel weer eens ‘aan de beurt waren’, is het voor mijn gevoel nu nog lang geen tijd om weer te gaan.

Toen Daan in maart thuis kwam is het hier thuis alles behalve rustig geweest. Als hij in de avond thuis kwam van zijn werk, aten we en ging ik snel naar zolder om te werken aan mijn thesis. Ja mensen, als een militair niet op uitzending of oefening is moet hij naar zijn werk. Het is niet één lange vakantie in between! Huh?! Ja echt…

Dus, wij highfiven heel wat af. Zet em op schat, ja jij ook! Heel eerlijk. Echt gezellig was het niet. Geen tijd om te ontspannen en nog erger, geen tijd gehad om weer even goed naar elkaar terug te groeien. Want hoe ik het ook wend of keer, elke oefening doet wat met me, met ons, met ons gezin en met onze relatie. Wij doen ons ding en dat gaat meestal heel goed, maar als Daan weer thuis is, moeten we allemaal weer wennen. Wennen aan het nieuwe ritme, het nieuwe aantal, de wekker die weer op onmenselijke tijden afgaat en de nieuwe locatie van de afstandsbediening.

Deadline gehaald, dat dan weer wel. We hadden nog een paar dagen samen, waarvan we ook heel erg genoten hebben en toen was het al weer thuis om te gaan. De eerste dagen vond ik het vooral stom, stommer, stomst. De kinderen waren niet te genieten (oorzaak – gevolg?!) en de uren kropen voorbij.

Nu Daan twee weken van huis is kan ik gelukkig zeggen dat we ons draai weer gevonden hebben. Helaas is Luuk op het momentl ziek. Ik bedacht met nog: oja, dat zal je altijd zien. En doen ik er nog eens over nadacht: ja hoor, Daan is nog nooit wél thuisgeweest als er een kind ziek was…

Wederom ben ik erg dankbaar voor alle opa’s, oma’s en lieve vriendinnen die me er op sommige dagen doorheen slepen. Die even Luuk een nachtje overnemen, of waar Eef even een paar uurtjes kan komen spelen. Dankjulliewel!

Het gaat nu goed. Ik draai, zij draait, hij draait, wij draaien. Bijna op de helft, op naar de tweede helft die hopelijk 6 keer zo snel gaat als de eerste weken. Want hé, echt objectief gaat het toch nooit worden!


2 reacties

'Martine · 22 mei 2019 op 06:27

Super hoe jij dit elke keer doet. Een pluim en respect voor jullie. 👍👌🙌

Esther · 22 mei 2019 op 09:08

Dapper ben je! Trots ben ik op je! De komende twee weken vliegen hopelijk voorbij.
Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.